نوزادان در زمان تولد اندامی نرم و شکل پذیر دارند. یکی از مهم ترین نواحی بدن نوزادان که جز نواحی بسیار حساس آن ها محسوب می شود؛ بالای سر و پشت آن است. این نواحی تا چند ماهگی بسیار نرم هستند و هر گونه ضربه یا فشاری به آن ها جان نوزادان را در معرض خطر قرار می دهد.

سندروم سر صاف یا براکی سفالی یکی از معضلاتی است که در صورت بی توجهی والدین در نوزادان ایجاد می شود. این عارضه زمانی که کودک به طور متناوب رو به پشت یا به پهلو می خوابد؛ اتفاق می افتد. جهت جلوگیری از ایجاد این عارضه کلاه فرم دهی سر نوزاد یکی از مناسب ترین محصولاتی است که به رشد عضلات گردن و سر نوزادان بسیار کمک می کند.

این کلاه به گونه ای تولید می شود که هیچ گونه آسیبی را به سر نوزاد وارد نکند. بنابراین تهیه این کلاه و استفاده از آن از یک تا شش ماهگی برای فرزندان شما امری واجب است. در این مقاله قصد داریم که در مورد کلاه فرم دهی سر نوزاد توضیحات جامعی را ارائه دهیم که شما را با مزایای این کلاه و ویژگی های آن بیشتر آشنا کنیم. بنابراین اگر به سلامت نوزاد خود اهمیت می دهید؛ این مقاله را تا انتها مطالعه کنید.

کلاه فرم دهی سر نوزاد چیست؟

مراقبت از نوزادان در زمان های اولیه زندگی آن ها کاری بسیار سخت است. نوزادان در چند ماه اول زندگی خود بدنی نرم و انعطاف پذیر دارند. بنابراین هر گونه فشار کوچک به هر ناحیه از بدن آن ها یا خوابیدن در یک سمت، مشکلات بسیاری مانند پلاژیوسفالی و براکی سفالی را در سر آن ها به وجود خواهد آورد.

این مشکلات در اثر خوابیدن به یک سمت یا به پشت اتفاق می افتند. به همین جهت والدین باید به طور مرتب کودک خود را در حالت های متفاوت بخوابانند که این کاری بسیار سخت و طاقت فرسا خواهد بود. جهت این منظور محصولات بسیاری تولید شده اند که یکی از بهترین آن ها کلاه فرم دهی سر نوزاد به محسوب می شود.

این محصول به گونه ای طراحی شده است که به طور کامل قسمت پشت و جلوی سر و حتی نواحی گوش نوزاد را نیز می پوشاند. این کلاه در هر شرایطی برای نوزادان قابل استفاده است. به عنوان نمونه زمانی که کودک خود را در کالسکه، ماشین و در زمان خواب یا بازی روی تشک یا تخت مخصوص نوزادان قرار می دهید؛ استفاده از این کلاه مانعی ندارد. زیرا این محصول همراه با حرکت نوزادان در موقعیت های متفاوت تغییر حالت می دهد.

کلاه فرم دهی سر نوزاد چه ویژگی هایی دارد؟

جهت آشنایی بیشتر با این نوع کلاه، باید در مورد ویژگی های آن اطلاعات بیشتری را به دست آورید. به همین دلیل در زیر ویژگی ها و مشخصات این کلاه را بررسی می کنیم.

متریال مرغوب

استفاده از پنبه 95 درصدی در ساخت این کلاه نشان از کیفیت مرغوب آن می دهد. از این رو پوست سر نوزاد به راحتی اکسیژن مورد نیاز خود را دریافت می کند و تعریقی در این ناحیه صورت نخواهد گرفت. پنبه حساسیتی را در نوزادان ایجاد نمی کند و از این رو مناسب ترین متریال در ساخت کلاه فرم دهی سر نوزاد عنوان می شود. جهت کشش بهتر این کلاه روی سر کودکان از 5 درصد اسپندکس در ساخت آنها استفاده شده است. بنابراین این نوع از کلاه تا چند ماهگی نوزادان قابل استفاده خواهد بود.

طراحی ساده و در عین حال خلاقانه

یکی از ویژگی های بسیار جالبی که در این نوع از کلاه ها به چشم می خورد، طراحی بی نظیر آنها است. این کلاه ها را به گونه ای تولید می کنند که به راحتی روی سر نوزادان قرار گیرد و تمامی قسمت های آن را بپوشاند.

دارای مجوز رسمی از FDA

کلاه فرم دهی سر نوزاد کاملا بهداشتی است و از سازمان جهانی FDA مجوز های لازم را دریافت کرده است. به همین جهت هیچ گونه حساسیتی را در پوست نوزادان به وجود نخواهد آورد. این محصول دارای کلاس I  از این سازمان است که نشان از کیفیت بالای آن می دهد. همچنین با محافظت از دور سر نوزادان از مبتلا شدن آنها به سندروم سر صاف جلوگیری به عمل می آورد. رول محافظتی دور سر را از مواد فوم غیر سمی تولید می کنند تا مشکلی را در زمان استفاده برای نوزادان ایجاد نکند.

دارای ابعاد متفاوت

کلاه فرم دهی سر نوزاد را در سه سایز متناسب با سن نوزادان طراحی می کنند که به صورت کوچک، متوسط و بزرگ است. از این رو تا سنین چند ماهی به راحتی سایز مناسب با سر نوزادان در دسترس خواهد بود. در صورتی که این کلاه به طور کامل قسمت گوش نوزادان را نپوشاند، زمان آن رسیده است که سایز بزرگتری برای آنان در نظر بگیرید.

قابل شستشو

کلاه فرم دهی سر نوزاد قابل شستشو است و متریال آن با شستشو خاصیت خود را از دست نخواهد داد. همچنین شستشو با ماشین لباسشویی نیز خللی را در بافت و فرم آنها به وجود نمی آورد. بنابراین نگرانی از این بابت نخواهید داشت.

دارای وزن سبک

یکی از مهمترین ویژگی این کلاه ها وزن سبک آنها عنوان می شود. از این رو قرار دادن طولانی مدت این کلاه روی سر نوزادان هیچ گونه آسیبی را به گردن آنها وارد نخواهد کرد. وزن سبک این کلاه سبب می شود تا در شرایط متفاوت نوزاد قابل استفاده باشد.

رول مشبک باید در کجای سر نوزاد قرار گیرد؟

در زمان خرید این نوع از کلاه ها باید به سایز آنها توجه ویژه ای داشته باشید. در این صورت کلاه کارایی بهتری خواهد داشت. بنابراین این کلاه ها باید در زمان قرارگیری روی سر، به طور کامل قسمت گوش را بپوشانند. رول مشبکی که در اطراف این کلاه ها قرار داده شده است باید در پشت گوش قرار گیرد.

در صورتی که نوزاد با سندروم صافی سر روبرو نیست، باید قسمت هایی که رول در آنجا وجود دارد را مدام تغییر دهید. اما اگر کودک شما دارای این سندروم است، این رول باید در قسمت مسطح سر او قرار گیرد تا کودک سر خود را به سمت دیگر بچرخاند. برای گرفتن نتیجه مطلوب از این نوع کلاه ها باید مراقبت های ویژه ای را از شرایط قرار گیری سر نوزاد خود انجام دهید.

مزایای استفاده از کلاه فرم دهی سر نوزاد چیست؟

کلاه فرم دهی سر نوزاد از جمله محصولات با کیفیتی است که طبق نظارت سازمان جهانی غذا و دارو ساخته شده است و از این نظر دارای اعتبار پزشکی است. بنابراین استفاده از آن مزایای زیر را به همراه خواهد داشت.

• کمک به رشد عضلات گردن
• درمان پلاژیوسفالی، براکی سفالی یا سندروم سر صاف
• قابل استفاده تا 6 ماهگی با بیشتر
• کمک به قرار گیری سر نوزاد در حالت مناسب
• درمان تورتیکولی
• دارای قیمت مناسب و مقرون به صرفه
• قابل شستشو
• دارای سایز بندی های متنوع
• قابل استفاده در مکان های متفاوت
• کمک به مادران

کلاه فرم دهی سر نوزاد یکی از بهترین و مناسب ترین تجهیزاتی است که مخصوص سر نوزادان طراحی شده است و به مادران کمک می کند تا از ابتلای کودکان خود به سندروم سر صاف جلوگیری کنند. این محصول طبق استانداردهای سازمان FDA تولید شده است، بنابراین در زمان استفاده از آن، هیچ گونه آسیب پوستی به نوزاد وارد نخواهد شد. همچنین ویژگی های منحصر به فرد این کلاه، نگرانی های والدین را تا حدود زیادی کم خواهد کرد.

Source: www.babyflathead.org

گوش در زیبایی و ایجاد تقارن در صورت نقش مهمی در زیبایی ظاهر افراد دارد. مشکلات ظاهری در گوش مانند نبود آن یا شکل نازیبا ممکن است که به دلیل تصادف و آسیب های اکتسابی ایجاد شده یا احتمال دارد که فرد به طور مادرزادی با این مشکل روبه رو شده باشد.

دلیل این مشکل هر چه که هست؛ با پیشرفت علم پزشکی از گوش های مصنوعی در قالب پروتز سیلیکونی به جای گوش اصلی استفاده می شود. به همین دلیل در این مقاله مراحل ساخت و نصب پروتز گوش را برای شما شرح می دهیم. اگر شما یا نزدیکانتان جز افرادی هستید که به استفاده از این روش نیاز دارید؛ در این مقاله اطلاعات مناسبی کسب می کنید. بنابراین توجه شما را به ادامه این مطلب جلب می کنیم.

انتخاب گزینه پروتز برای ایجاد گوش

اولین گام، مهم ترین گام است. در ابتدای راه شما باید جهت انجام پروتز گوش اطمینان لازم را داشته باشید. رضایت و اطمینان خاطر روند ساخت و نصب گوش را راحت تر می کند. برای این منظور باید از پزشک حاذقی کمک بگیرید که عمل فوق را بدون کوچک ترین مشکلی برای شما انجام دهد.

هنگامی که از انجام پروتز گوش و انتخاب پزشک مناسب، اطمینان حاصل کردید؛ پزشک مراحل ساخت و نصب پروتز گوش را شروع می کند.

قالب گیری پروتزگوش

از آن جا که پروتز گوش باید ظاهری زیبا و طبیعی داشته باشد؛ قالب گیری در انجام این عمل بسیار اهمیت دارد. پروتز ممکن است که از ابتدا ترسیم شده یا از تکنیک های اهداکننده شخصی استفاده شده باشد که اندازه گوش وی با گوش شخص بیمار تطابق داشته باشد. پس از ترسیم گوش یا استفاده از تکنیک اهدا کننده، موم مدل سازی پر شده و قالب گیری انجام می شود.

جهت ساخت و نصب پروتز گوش باکیفیت، قالب های آن با استفاده از مواد نرم و قابل انعطافی تشکیل شده است. این ویژگی سبب شکل پذیری طبیعی و دقیق گوش می شود.

قبل از چاپ سه بعدی پروتز گوش و هنگامی که مدل گوش بیمار ترسیم شده است؛ ابتدا مدل اسکن شده و اندازه، رنگ و طبیعی بودن آن چک می شود. لازم به ذکر است که این فرآیند به 3 الی 5 جلسه ملاقات بیمار با پزشک نیاز دارد.

تنوع رنگی در قالب گیری

امری که در قالب گیری پروتز گوش مهم جلوه می کند؛ انتخاب رنگ است. خوشبختانه تنوع رنگی جهت ساخت و نصب پروتز گوش با رنگ طبیعی بدن در این فرایند وجود دارد. در قالب گیری پروتز گوش با استفاده از فرمول های رنگی مناسب، تمام جزئیات پوست را در پروتز پیاده می کنیم. این روند با رعایت تمام ظرافت های رنگی انجام می شود.

نصب پروتز گوشی

ساخت و نصب پروتز گوش برای هر شخص به صورت منحصر به فرد انجام می شود. بعد از قالب گیری برای بیمار سه گزینه جهت نصب دارد که در ادامه این سه گزینه را شرح می دهیم.

اتصال گوش با چسب پزشکی

اتصال گوش با استفاده از چسب پزشکی از ساده ترین روش های اتصال است. در این رابطه باید بدانید که در ساخت و نصب پروتز گوش به صورت چسبی نیازی به عمل جراحی وجود ندارد. در این روش از چسب های پزشکی مرغوبی استفاده می شود که حین نصب امکان انتخاب دقیق ترین محل به راحتی وجود دارد. این نحوه نصب توسط بیمار نیز قابل انجام است و برای وی به راحتی نصب لنز در چشم خواهد بود.

نصب مستقیم به آناتومی

از این روش نصب زمانی استفاده می شود که آسیب وارد شده به گوش سبب از بین رفتن قسمتی از گوش شده باشد و قسمت دیگر گوش روی سر باقی مانده است. در این صورت پزشک با قالب گیری متفاوت، پروتز گوش را به شکلی طراحی می کند که نصب پروتز تنها قسمت از دست رفته را پوشش دهد.

به دلیل اقدام محافظه کارانه ای که در این روش وجود دارد؛ بیماران ترجیح می دهند که از نصب مستفیم آناتومی استفاده کنند. استفاده از روش گفته شده در ساخت و نصب پروتز گوش، به دلیل وجود تکنیک های توسعه یافته در آزمایشگاه ها است که برای پزشک این امکان را فراهم می کند که بدون دست زدن به بافت باقی مانده گوش، قسمت های آسیب دیده آن را با همپوشانی طبیعی ترمیم کند.

کاشت لنگرانی استخوان یا ایمپلنت

کاشت لنگرانی استخوانی ایمپلنت هایی است که با استخوان سازگار بوده و بدون هیچ گونه دردی انجام می شود. ساخت و نصب پروتز گوش با روش گفته شده بین بیماران به دلیل کاربرد راحت و سازگاری مناسب آن بسیار رایج است. این سازگاری سبب ایجاد پایه ای پایدار برای پروتز گوش شده می شود. روش ذکر شده، عمل جراحی سرپایی دارد که در انتهای عمل پروتز گوش به راحتی وصل می شود.

در این رابطه باید بدانید که استخوان های اطراف گوش جهت بهبود پیوند پروتز به 3 الی 6 ماه زمان نیاز دارند. در پایان این دوره بیمار امکان آن را دارد که به راحتی و تنها با استفاده از آهنربا پروتز را متصل کرده و سپس جدا کند.

ساخت و نصب پروتز گوش در صورت نبود هر دو

نبود هر دو گوش شامل افرادی است که به صورت مادرزادی با این مشکل رو به رو هستند. در این شرایط پزشکان  با استفاده از روش های نوین و پیشرفته سیستماتیک، اندازه گوش بیمار را بر اساس مشخصات ظاهری سر و صورت تعیین کرده؛ سپس مکان و فرم مناسب را برای شخص مورد نظر انتخاب می کنند.

نحوه شست و شو و نگهداری از پروتز گوش

پس از ساخت و نصب پروتز گوش شست و شو و تمیز نگه داشتن از عوامل مهم در استفاده از آن محسوب می شود. توصیه پزشکان جهت شست و شوی گوش های مغناتیسی و چسبی آن است که هر شب قبل از خواب آن ها را جدا کرده و گوش پروتزی را تمیز کنید.

اگر پروتز شما چسبی است؛ تمام چسب های باقی مانده را تمیز کرده و هنگام صبح مجدد چسب بزنید. این موضوع سبب تنفس بهتر پوست کنار گوش می شود و به سلامتی آن کمک می کند.

سخن اخر

ساخت و نصب پروتز گوش نیازمند رعایت قوانین و شرایط تخصصی است که متناسب با شرایط مراجعه کننده این قوانین متفاوت خواهد بود. همانطور که در این مقاله گفته شد؛ در قالب گیری گوش از مواد انعطاف پذیر استفاده می شود و این قالب ها به قدری دقیق هستند که تمام ظرافت های گوش در آن ها قابل رویت است.

از آن جا که پزشکان به طبیعی بودن گوش پروتزی بسیار اهمیت می دهند؛ رنگ این پروتز ها مطابق با رنگ پوست است. همچنین باید بدانید که نصب پروتز گوش متناسب با شرایط و درخواست افراد متفاوت خواهد بود. همانطور که گفته شد؛ پروتز گوش ممکن است که با چسب متصل شود یا از ایمپلنت در نصب آن استفاده کنند.

در این مقاله نصب پروتز به صورت آناتومی را نیز شرح داده و به شرایط استفاده از این نصب ویژه اشاره کردیم. در نهایت پس از ساخت و نصب پروتز گوش مصنوعی روش نگهداری از آن را جهت طول عمر بیشتر پروتز گوش شرح دادیم.

Source: www.medicalartresources.com, www.ncbi.nlm.nih.gov, rcommunity.org

قطع عضو در بدن به خصوص در اندام های حرکتی مانند پا، یکی از بدترین و سخت ترین اتفاقات ناگواری است که در زندگی برخی از افراد رخ می دهد. امروزه به دلیل تجهیزات پزشکی پیشرفته ای به نام پروتز زیر زانو، تا حدود زیادی این افراد به زندگی عادی خود مانند سایرین ادامه می دهند و حتی در بسیاری از زمینه ها از آن ها پیشی می گیرند.

بنابراین قطع عضو دیگر به عنوان محدودیت به شمار نمی رود و با پیشرفت های علم پزشکی هر ساله نوع جدید و کاربردی تری از پروتز زیر زانو رونمایی می شود. در صورتی که می خواهید که بهترین و مناسب ترین نوع پروتز را انتخاب کنید؛ باید در ابتدا با نحوه ساخت آن آشنا شوید و بعد از آن در رابطه با کاربرد پروتز مورد نظر اطلاعاتی به دست آورید. بنابراین در این مقاله قصد داریم که به شما در انتخاب بهترین و کاربردی ترین پروتز کمک کنیم.

پروتز زیر زانو چه اجزایی دارد؟

یکی از پرکاربردترین پروتز هایی که به جای عضو قطع شده ساخته می شود؛ پروتزی است که برای زیر زانوی افراد طراحی شده است. از آنجایی که این ناحیه از بدن در راه رفتن و انجام تمام فعالیت های افراد تاثیر بسیاری دارد؛ بنابراین باید در ساخت آن از اجزایی کاربردی استفاده شود. به طوری که عملکردی بسیار نزدیک نسبت به پای واقعی داشته باشند. به همین دلیل در پروتز زیر زانو از اجزای زیر استفاده می شود:

•     سوکت
•     آستر
•     پیستون
•     اسکلت پا
•     پوشش نهایی

البته پروتز ها انواع متنوعی دارند که ممکن است که بعضی از مواقع از اجزای دیگری  نیز در ساخت آن ها استفاده کنند. با این حال اجزای نام برده شده در همه پروتزهای زیر زانو یکسان است.

روند ساخت پروتز زیر زانو چگونه است؟

در این قسمت چگونگی ساخت این نوع از پروتز را به صورت مرحله به مرحله برای شما شرح می دهیم. به طوری که پس از این با اطمینان و اطلاعات کامل نسبت به خرید آن اقدام کنید.

مرحله اول: معاینه پزشک

جهت ساخت پروتز متناسب با اندام قطع شده افراد، باید در ابتدا معاینات لازم انجام شود. از آنجایی که ساخت و سفارش پروتز زیر زانو از چند روز تا چند هفته بعد از قطع عضو امکان پذیر است؛ پزشک متخصص ارتوپد در ابتدا باید وضعیت زخم ها و نوع قطع شدگی عضو زیر زانوی افراد را به طور کامل بررسی کند. به طوری که بر این اساس سفارشات لازم را به آزمایشگاهی که پروتز در آنجا ساخته می شود؛ ارائه دهد.

به همین دلیل در ابتدا باید از زخم های جراحی بیماران محافظت شود که بهبودی کامل در محل قطع شده به وجود آید و هر گونه تورم، درد و خونریزی فروکش کند. همچنین ممکن است که افراد از تجهیزاتی مانند پوشاک فشرده استفاده کنند که تورم و زخم ناحیه بریده شده سریع تر درمان شود و اندام و عضلات آن ناحیه شکل و فرم مناسب را جهت نصب پروتز برای زیر زانو به دست آورد.

این پوشاک فشرده ساز عضلات همچنین به کاهش حساسیت اندام در نواحی بریده شده کمک می کند که جهت قرارگیری سوکت پروتز آماده شوند. بعد از عمل قطع عضو، ناحیه مورد نظر تا یک سال ممکن است که دچار تغییر سایز شود. این پوشاک به تثبیت اندازه و سایز اندام مورد نظر در همان مراحل اولیه بعد از عمل کمک می کنند که پروتز زیر زانو بدون هیچ گونه مشکلی در محل مورد نظر قرار داده شود و نتیجه ای موفقیت آمیز داشته باشد.

مرحله دوم: ساخت آستر متناسب با شرایط بیمار

پس از انجام معاینات و تشخیصات اولیه در ساخت پروتز، مرحله بعدی انتخاب آستر مناسب است.آستر به پوششی نرم گفته می شود که قبل از نصب سوکت آن را روی ناحیه مورد نظر قرار می دهند که آسیبی به پوست بیمار در زمان قرارگیری سوکت وارد نشود.

همچنین این آستر با جذب نیروهای اضافی در زمان حرکت، به عضو سالم پا کمک می کند که در زمان راه رفتن با پروتز آسیبی به آن وارد نشود. از این رو پروتز زیر زانو به مدت طولانی تری قابل استفاده خواهد بود.

آسترها انواع متنوعی دارند که پزشک با توجه به سطح فعالیت افراد، نوع پوست، میزان برجستگی سطح عمل، شکل زانو و بسیاری از عوامل دیگر آستر مناسبی را متناسب با شرایط هر فرد برای او در نظر می گیرد. در برخی از مواقع نیز آسترها را به صورت سفارشی و از طریق نرم افزارهای متفاوت و اسکن پای بیمار تولید می کنند که با شرایط او همخوانی داشته باشند.

آستر را روی اندام از دست رفته بیمار می چسبانند که بر اساس اندازه های آن، قالب ریزی را انجام دهند. قالب ها را بر اساس سبک تعلیق تولید می کنند که این روش پیش تر توسط پزشک و بیمار به توافق رسیده است. بعد از پرشدن قالب ها و اصلاح آن ها بر اساس اندازه عضو باقی مانده پای بیماران، سوکت تشخیصی به صورت سفارشی ساخته می شود.

مرحله سوم: ساخت سوکت تشخیصی

سوکت های تشخیصی را با روش های متفاوتی مانند پین، خلا بالا و مکش تولید می کنند و جز اولین سوکت های پروتز زیر زانو هستند. متریال به کار برده شده در این سوکت ها از پلاستیک محکم و روشن تهیه شده است که به وسیله آداپتورها و پیچ به عضو باقی مانده پا متصل می شوند.

این سوکت ها را در ابتدا با پلاستیک می سازند که در صورت اصلاح اندازه ها این کار به راحتی انجام شود. در این صورت با گرم کردن پلاستیک اندازه مورد نظر سوکت مشخص می شود و در زمان راه رفتن مشکلی را در عضو باقی مانده پا ایجاد نخواهد کرد.

هنگام حرکت با پروتز بدون شک اندام شما دچار کاهش حجم خواهد شد که این امر بسیار طبیعی است. برای این منظور از جوراب ها جهت پرکردن این کاهش حجم استفاده می شود که سوکت سست نشود. این جوراب ها در شماره های متفاوتی وجود دارند که هر چقدر این شماره ها بزرگ تر باشند؛ ضخامت جوراب ها نیز بیشتر خواهد بود.

استفاده از جوراب ها سبب می شود که از حرکت بیش از اندازه پا در سوکت کاسته شود. بنابراین افراد ممکن است که علائمی مانند قرمزی، درد، تورم و کبودی را در اطراف عضو قطع شده مشاهده کنند. به دلیل کاهش حجمی که در اثر راه رفتن اولیه با پروتز زیر زانو ایجاد می شود؛ از سوکت تشخیصی دوم استفاده می کنند. در این صورت ممکن است که آستر و قالب جدیدی را نیز متناسب با سوکت دوم تولید کنند.

مرحله چهارم: تهیه سوکت نهایی و چند لایه

در این مرحله سوکت های تشخیصی تثبیت می شوند و در پای بیمار قرار می گیرند. در این زمان ساخت سوکت چند لایه با استفاده از فیبر کربن شروع می شود. این سوکت ها بسیار سبک و مقاوم هستند و در برابر کشش انعطاف پذیری بالایی از خود نشان می دهند.

این سوکت ها نیز به صورت سفارشی و با رنگ بندی متناسب با پوست بیمار تولید می شوند. قاب فیبر کربن به طور مستقیم به پروتز متصل می شود که راه رفتن برای بیمار امکان پذیر شود. در این مرحله ساخت پروتز زیر زانو به اتمام می رسد. جهت راه رفتن صحیح باید فیزیوتراپی زیر نظر پزشک انجام شود که این اندام های مصنوعی در پای بیماران تراز شوند.

در نتیجه

در پایان باید بدانید که در طول این مقاله گفته شد که پروتز زیر زانو یکی از پیشرفته ترین اختراعات بشر بوده است که امروزه با متریال بسیار مناسبی مانند فیبر کربن ساخته می شود. از این رو افرادی که دچار قطع عضو از زانو شده اند؛ با استفاده از آن به راحتی قادر خواهند بود که فعالیت های روزمره خود را انجام دهند.

به همین دلیل در این مقاله به توضیح مراحل ساخت و تولید این پروتز پرداختیم و گفته شد که کاربرد آن برای افرادی است که در قسمت زانوی پای خود دچار قطع عضو شده اند.

Source: www.infinitetech.org

یک پروتز انگشت مصنوعی درواقع جای انگشت مفقود را گرفته و تا حدی برخی عملکردهای آن را تقلید می کند. پروتز انگشت مصنوعی به طور کامل کارکرد انگشت واقعی را نخواهد داشت؛ با این حال بسیار مفید است. انگشت مصنوعی سبب ایجاد توازن بین انگشت ها شده و زیبایی دست را حفظ می کند.

از طرفی این انگشت ها دامنه حرکتی محدودی نیز دارند و تا حدودی در برداشت و رهاسازی اشیا و اجسام دخالت خواهند داشت. برای شخصی که فقدان یک یا چند انگشت را تجربه کرده است؛ احتمال دارد که وجود انگشت مصنوعی به بازگشت خودباوری انجامیده و باعث بهبود سلامت روان او شود.

در این نوشتار روش ساخت انگشت مصنوعی را شرح خواهیم داد. با ما همراه باشید که در این زمینه تمام اطلاعات لازم را کسب کنید.

بررسی

در این مرحله بیمار را تحت معاینه و بررسی قرار می دهند. این بررسی به این منظور انجام می شود که برنامه کلی برای تعداد انگشتان، حالت و شکل آن ها و محل قرارگیری هر یک مشخص شود. همچنین بررسی های لازم جهت نمونه برداری و قالب گیری نیز انجام می شود.

در این مرحله ممکن است که چند عکس نیز از انگشتان گرفته شود که در مراحل بعدی جهت تطابق و مقایسه از آن ها استفاده می کنند.

قالب گیری

پس از انجام بررسی های لازم و تهیه یک برنامه جامع، نوبت به قالب گیری می رسد. اگر انگشتان دست دیگر بیمار سالم باشند؛ قالب گیری از روی آن ها صورت خواهد پذیرفت؛ اما اگر هر دو دست آسیب دیده و انگشت مشابه در دست دیگر نیز وجود نداشته باشد؛ از اهداکننده استفاده می شود.

اهداکننده مدل کسی است که نزدیکی ژنتیکی با بیمار دارد و فرم و حالت دست و انگشتان او شبیه انگشتان بیمار است. در این شرایط از انگشت او جهت قالب گیری استفاده می شود. اهداکننده ها ممکن است که والدین بیمار یا خواهر و برادران او باشند.

جهت قالب گیری، ابتدا یک پایه قالب از جنس سنگ قالب گیری که در دندانپزشکی بسیار استفاده می شود؛ می سازند. این پایه متناسب با اندازه دست و انگشتی خواهد بود که قرار بر قالب گیری از آن نهاده شده است.

در مرحله بعد درون پایه را با گچ قالب گیری تا جایی که پس از ورود دست سرریز نشود؛ پر می کنند. سپس انگشت یا انگشتان فرد و حتی گاهی کل دست از مچ به پایین را درون این ماده قرار می دهند.

سنگ قالب گیری همانطور که از نام آن مشخص است؛ حالت سفت و سنگی دارد و به عنوان پایه قالب به کار می رود. گچ قالب گیری حالتی نرم و انعطاف پذیر دارد و برای مرحله دوم استفاده می شود. این مورد را جهت قالب گیری های موقت به کار می برند و به دلیل انعطاف پذیری خوب؛ مدل به راحتی از آن خارج می شود.

نمونه اولیه مومی

در مرحله بعد، قالب را با موم پر کرده و یک نمونه اولیه از انگشتان می سازند. این کار را جهت بررسی قالب و محصولی که در پایان از آن خارج می شود؛ انجام می دهند و نقص های احتمالی جزئی را در مدل مومی از بین می برند.

مدل مومی را از قالب در آورده و با نمونه مقایسه می کنند. در صورت شباهت و نبود مشکل، لبه های مدل مومی را تا حدی که تیزی های آن برطرف شود؛ صیقل می دهند. ممکن است که در این مرحله ناهماهنگی های ریز نیز تصحیح شوند.

با استفاده از مدل مومی، هرگونه ایراد و مشکل در مقایسه با نمونه اصلی از بین می رود و پروتز انگشت مصنوعی بیشترین شباهت را به انگشت واقعی خواهد داشت.

آماده سازی قالب نهایی

در این مرحله از ساخت پروتز انگشت مصنوعی مجدد عمل قالب گیری انجام می شود. این بار از مدل مومی اصلاح شده استفاده می کنند و ممکن است که قالب نهایی سه تکه باشد. به طوری که این مورد برای موارد ظریفی همچون گوش بیشتر قابل استفاده است.

یک قالب سنگی دیگر در ابعادی بزرگ تر از مدل مومی می سازند. مدل را وسط قالب گذاشته و اطراف و روی آن را با گچ قالب گیری پر می کنند.

پس از اینکه گچ سفت شد؛ قالب را به مدت ۱۵ دقیقه در آب گرم گذاشته و سپس از مدل مومی و قالب سنگی جدا می کنند. حین این کار، درون قالب گچی نیز شسته می شود و جهت ورود سیلیکون آماده خواهد شد که پروتز انگشت مصنوعی ساخته شود.

پس از جداسازی مدل مومی و قالب سنگی، قالب نهایی پروتز انگشت مصنوعی آماده است. تمام مراحل این کار باید با دقت بسیار انجام گیرد. زیرا این مرحله حساسیت بالایی داشته و درواقع جزئیات فیزیکی پروتز اینجا شکل می گیرند. هر مشکل و اتفاق ساده ای ممکن است که قالب را خراب کند.

ترکیب و تطابق رنگ

در این مرحله رنگ پروتز انگشت مصنوعی را آماده می کنند. سیلیکون ماده ای بسیار رنگ پذیر است و طیف های رنگی زیادی با استفاده از آن تهیه می شود. جهت ترکیب رنگ پروتز انگشت مصنوعی، رنگ های موردنیازی که متناسب با رنگ پوست بیمار هستند؛ کم کم ترکیب می شوند.

سپس رنگ موردنظر را با عکس های مربوطه تطبیق داده و تغییرات مورد نیاز را اعمال می کنند. ممکن است که در این بین به چندین رنگ مختلف نیاز باشد. ترکیب و تطابق این رنگ با پوست بیمار هنری است که با تمرین و دقت حاصل می شود.

ریخته گری

در این مرحله سیلیکون را در قالب نهایی می ریزند. جهت ساخت پروتز انگشت مصنوعی از مواد مختلفی استفاده می شود؛ اما پرمصرف ترین آن ها سیلیکون است. سیلیکون به دلیل سبکی، رنگ پذیری بالا و انعطاف زیاد، کابرد بیشتری در این امر دارد. این ماده همچنین عمر بالایی داشته و بسیار با دوام است.

قالب نهایی را در یک استند محکم می کنند که حین کار تکان نخورد. سپس سیلیکون مایع را درون آن می ریزند. برخی از پروتزها ممکن است که قابلیت کمی در حرکت داشته باشند. برای این منظور یک تسمه فلزی را درون پروتز قرار می دهند. این تسمه دامنه حرکتی پروتز انگشت مصنوعی را ایجاد می کند.

بسته بندی

پس از ریخته گری و ورود سیلیکون به قالب، آن را به طور کامل و محکم بسته و به مدت ۲۴ ساعت کنار می گذارند. در این مدت سیلیکون سفت شده و شکل قالب را می پذیرد.

حالت ژله ای سیلیکون، نرمی و انعطاف قالب گچی سبب می شود که جداسازی آن ها از یکدیگر بسیار راحت باشد؛ اما این کار نیز باید با احتیاط صورت گیرد که پروتز دچار آسیب نشود.

آخرین مرحله ساخت پروتز

در این مرحله، پروتز سیلیکونی را به آهستگی از قالب گچی جدا می کنند. سپس پروتز را با نمونه اصلی یا عکس های گرفته شده مقایسه کرده و از شباهت موجود اطمینان حاصل می کنند. در مرحله بعد اگر کناره های پروتز ناصافی داشته باشد؛ آن ها را با احتیاط از بین می برند. اگر مرحله آماده سازی قالب مومی به درستی انجام شده باشد؛ در این مرحله نیازی به این کار نخواهد بود و ناصافی وجود نخواهد داشت.

پروتز را از نظر رنگ نهایی نیز با پوست بیمار مقایسه می کنند. در این مرحله از رنگ های افشانه ای جهت ایجاد حالت طبیعی پوست و سایه روشن های مختلف استفاده می شود. ترکیب این رنگ ها نیز همانند مرحله ترکیب رنگ برای سیلیکون است.

ناخن پروتز انگشت مصنوعی را نیز با استفاده از رنگ، مشابه ناخن طبیعی رنگ می کنند. در پایان پروتز را روی دست بیمار سوار کرده و می چسبانند و نحوه شست وشو و نگهداری از آن را به وی آموزش داده و حرکت و راحتی استفاده از آن را چک می کنند.

در این نوشتار خواندیم

پروتز انگشت مصنوعی محصولی است که جایگزین انگشت از دست رفته می شود. این پروتزها به طور معمول حرکتی ندارند و تنها برخی از انواع آن ها با استفاده از تسمه درونی، کمی حرکت می کنند.

این پروتزها را باید با قالب گیری از انگشتان دست دیگر یا در صورت فقدان، انگشتان افراد خانواده و نزدیکان تولید کرد. پس از قالب گیری یک نمونه اولیه مومی می سازند و آن را با انگشت واقعی مقایسه کرده و نواقص را رفع می کنند.

بعد از این نمونه مومی قالب نهایی گرفته و پروتز را بر اساس آن می سازند. رنگ این پروتزها نیز مطابق رنگ پوست خواهد بود. پس از این پروتز برای فرد مورد نظر قابل استفاده خواهد بود.

Source: www.intechopen.com

پروتزها محصولاتی موقتی جهت پوشاندن قسمت های آسیب دیده بدن هستند. قسمت هایی که یا به طور کامل قطع شده اند یا آسیب دیده اند. اتفاقاتی همچون برق گرفتگی، تصادف و سوختگی ممکن است که منجر به این اتفاق شوند. از طرفی نقص و بدشکلی گوش یک بیماری مادرزادی است.

این محصول پزشکی با متیل متاکریلات، پلی یورتان و سیلیکون ساخته می شود؛ اما سیلیکون بهتر است. زیرا انعطاف دارد؛ سبک است و رنگ پذیری بالایی نیز دارد. هر پروتز به طور منحصر به فرد برای هر بیمار طراحی و ساخته شده است و متناسب با رنگ پوست او رنگ آمیزی می شود.

در این نوشتار قصد داریم که در رابطه با پروتز گوش، روش های ساخت و کاربرد آن صحبت کنیم. اگر به تازگی تصمیم گرفته اید که از این پروتزها برای گوش خود استفاده کنید و می خواهید که در رابطه با آن ها بیشتر بدانید و اطلاعات کافی را قبل از استفاده از پروتز کسب کنید؛ در این نوشتار با ما همراه باشید.

روش ساخت پروتز گوش

استفاده از پروتز گوش یک انتخاب شخصی است و به بیمار بستگی دارد. هر شخص باید خود تصمیم به استفاده یا عدم استفاده از این پروتز ها بگیرد. ممکن است که فرد به طور مادرزادی دچار نقص باشد. به طوری که در چنین حالتی از همان زمان کودکی و از 5 سالگی به بعد یا زمان مدرسه شروع به استفاده از پروتز می کنند.

برای اشخاصی که در مراحل بعدی زندگی گوش خود را از دست داده اند؛ استفاده از پروتز با چالش هایی همراه است. احتمال دارد که فرد اطلاعات کافی در این زمینه نداشته باشد و بترسد. در ادامه روش ساخت و اتصال پروتز گوش را شرح می دهیم که با مطالعه آن اطلاعاتی کسب کنند.

پروتز باید فرم طبیعی داشته باشد و عملکرد گوش را تا حدی تقلید کند. انواع مختلفی از این پروتزها وجود دارند که در نحوه اتصال با یکدیگر متفاوت هستند. فرد بیمار باید با توجه به شرایط جسمی خود یکی از آن ها را برگزیند.

به طور کلی، ساخت پروتز مراحلی دارد که اکثر آن ها با یکدیگر مشترک هستند. جهت ساخت پروتز گوش ابتدا محل قرارگیری پروتز روی سر را مشخص کرده و قالب گیر ی می کنند. سپس ماده سیلیکونی را با رنگ ترکیب شده درون قالب ریخته و پروتز را می سازند.

قالب گیر ی گوش

اگر یک گوش از دست رفته باشد؛ از گوش دیگر جهت قالب گیر ی استفاده می  شود و همچنین محل قرارگیری پروتز را نیز از همین طریق به دست می آورند.

اگر هر دو گوش از بین رفته باشد؛ به طور معمول از گوش والدین فرد یا خواهر و برادر او قالب گرفته می شود. به طوری که بیشترین حد شباهت و تناسب به وجود بیاید.

ابتدا سه نقطه به صورت افقی در سه قسمت گوش سالم مشخص کرده و همان نقاط را به گوش از دست رفته نیز منتقل می کنند. به این شکل محدوده عملکرد مشخص می شود. سپس کانال های شنوایی گوش سالم را با پنبه پوشانده و با استفاده از هیدروکلرید قالب گیری را انجام می دهند.

مدل سازی

متناسب با وضعیت بیمار مدل از ابتدا ترسیم می شود یا از گوش اهدا کننده استفاده می کنند. همانطور که گفته شد؛ ممکن است که کسی که قالب از گوش او گرفته می شود؛ خواهر و برادر یا هرکسی باشد که گوش او با گوش بیمار تناسب داشته باشد. پس از قالب گیری ابتدا یک نمونه اولیه با موم می سازند و نواقص احتمالی آن را برطرف می کنند.

قالب سه تکه

پس از ساخت و امتحان مدل مومی روی گوش، وقت ایجاد قالب سه تکه است. این قالب را جهت راحتی کار و بهبود شکل مدل نهایی سیلیکونی به کار می برند. ابتدا گوش مومی را روی یک استند ثابت می کنند و لبه های بیرونی آن را می سابند که نازک شود و به خوبی روی پوست بنشیند. پس از این وقتی که چسب روی کار ریخته شود؛ لبه ها دیگر دیده نمی شوند.

مدل مومی را بین یک قالب گرد قرار داده و به آهستگی گچ دندانپزشکی را اضافه می کنند. پس از سردی و جدایی از قالب، دو شکاف بین این گچ قالب گیری دندانپزشکی ایجاد می شود که بین آن را با سنگ دندان پزشکی پر می کنند و قالب سه تکه آماده می شود. قبل از استفاده درون این قالب را به خوبی تمیز می کنند که هیچ عامل بیرونی به سیلیکون نچسبد و واکنش ندهد.

رنگ آمیزی پروتز گوش

هر اندازه رنگ گوش به رنگ پوست بیمار نزدیک تر باشد؛ حالت طبیعی تری دارد. سیلیکون ماده شفافی است و به راحتی رنگ می گیرد. جهت ساخت ترکیب رنگی مناسب ابتدا سه رنگ اصلی قرمز، زرد و آبی را ترکیب کرده و مطابق با نیاز از رنگ های دیگر استفاده می شود. سپس مایع سیلیکونی اضافه شده و قالب بسته بندی می شود و به مدت ۲۴ ساعت باقی می ماند.

در مرحله بعد سیلیکون را با احتیاط از قالب جدا می کنند و سپس لبه های تیز آن را صیقل داده و جهت قرارگیری روی پوست آماده می کنند.

روش اتصال

مراحل ذکر شده، قسمت های مشترک بین تمام پروتزهای گوش بودند؛ اما پروتزهای گوش با سه روش به محل خود متصل می شوند که هر یک به صورت جداگانه مراحلی را طی می کنند:

پروتزهای چسبی

این نوع پروتز با یک نوع چسب مخصوص به محل می چسبد. پس از طی مراحل تعیین موقعیت، قالب گیری و ریخته گری مواد، پروتز به بیمار تحویل داده می شود. پروتزهای چسبی برای افرادی که فعالیت زیاد دارند یا بسیار عرق می کنند؛ مناسب نیستند. ممکن است که پروتز حین ورزش یا حتی راه رفتن از روی گوش سرخورده و بیافتد. البته مراقبت شخص نیز در میزان ماندگاری پروتز گوش بسیار اهمیت دارد.

پروتزهای آهنربایی

پروتزهای آهنربایی به وسیله آهنربا به سر متصل می شوند. این نوع پروتز به وسیله آهنربا به ایمپلنت لنگری درون گوش که از جنس آهن است؛ چسبیده و در محل خود ثابت می مانند. از طرفی این کار با گیره های مخصوص نیز انجام می شود. به این شکل مدتی طول می کشد که پروتز و ایمپلنت با محیط درون گوش و استخوان هماهنگ شوند؛ اما پروتز در محل خود ثابت می ماند و خارج نمی شود.

کاربرد

پروتزها کاربردهای مختلف همچون پوشاندن محل آسیب دیده و بسیاری از عملکردهای پزشکی دارند. در ادامه با چند مورد از کاربردهای پروتز گوش آشنا می شویم:

زیبایی

از دست دادن عضوی از بدن توازن طبیعی اندام ها را به هم میزند. استفاده از پروتز به جای عضو از دست رفته، زیبایی و تناسب اندام ها را حفظ کرده و تا حد زیادی جای عضو مربوطه را پر می کند.

از طرفی فقدان عضو برای فرد دردناک بوده و ممکن است که سبب بروز ناخوشی های روانی مانند افسردگی یا کاهش اعتماد به نفس شود. استفاده از پروتز گوش سلامت روان فرد را بهبود می بخشد و اعتماد به نفس وی را بازمی گرداند.

عملکرد پزشکی

یک پروتز گوش علاوه بر زیبایی تاثیرات عملی نیز دارد. به طور معمول این پروتزها بر کانال های شنوایی تاثیر گذاشته و حدود ۲۰ درصد در شنوایی فرد موثر هستند.

عملکردهای جانبی

همانطور که گفته شد؛ استفاده از پروتز اجباری نیست و به تصمیم فرد بستگی دارد. اما برخی اعمال بدون حضور گوش انجام نخواهند شد. به عنوان مثال در استفاده از سمعک به وجود گوش نیاز است و همچنین اگر فرد عینکی باشد؛ لزوم وجود گوش برای او مشخص خواهد بود. بنابراین این مورد یکی دیگر از کاربردهای پروتز گوش است.

در این نوشتار خواندیم

پروتز گوش محصولی به شمار می رود که جایگزین گوش از دست رفته می شود. ممکن است که گوش به دلیل حوادثی همچون تصادف یا آتش سوزی یا از طریق نقص مادرزادی از بین رفته باشد. به هر طریق، پروتز گوش یک جایگزین مناسب است. این پروتزها از سیلیکون ساخته شده و نرم و منعطف هستند.

جهت ساخت پروتزها از روی گوش سالم فرد یا از گوش والدین یا خواهر و برادر وی قالب گیری می شود. ابتدا یک نمونه اولیه از جنس موم می سازند و آن را روی محل موردنظر امتحان می کنند و سپس رنگ ترکیب شده را به همراه سیلیکون در قالب ریخته و یک روز کنار می گذارند که پروتز آماده شود. پروتز را برای بهبود شنوایی نیز به کار می برند. در نهایت در این مقاله به انواع و کاربردهای انواع پروتزهای گوش نیز اشاره شد.

Source: www.ncbi.nlm.nih.gov, www.microtiaandatresiacare.com

از دست دادن عضو و آمپوته شدن اگرچه در ابتدا کمی سخت است اما پروتز بسیاری از مشکلات و دغدغه های این افراد را برطرف کرده است! پروتزها نه تنها هیچ محدودیتی در زندگی افراد ایجاد نمی کنند بلکه امکان بسیاری از فعالیت ها مانند یوگا را نیز برای افراد مهیا می سازند. اما باید توجه داشته باشید که انجام فعالیت های یوگای شما با بسیاری از افراد متفاوت خواهد بود!

یوگا چگونه به افراد دارای معلولیت کمک می کند؟! آیا افراد دارای پروتز از ابزار خاصی جهت انجام ورزش یوگا استفاده می کنند؟! چگونه افراد آمپوته تعادل بدن خود را در طول یوگا حفظ می کنند؟! چه ورزش هایی برای این افراد توصیه نمی شود؟! در مقاله پیش رو تلاش کرده ایم که عمده نکاتی که باید هنگام انجام یوگا رعایت شوند را جمع آوری کنیم. با ما همراه باشید و موضوعات زیر را مطالعه کنید:

• یوگا چه کمکی به افراد آمپوته و دارای پروتز می کند؟
• از سطح مقدماتی و خیلی ساده یوگا شروع کنید!
• شیوه های مخصوص خود را پیدا کنید.
• استفاده از ابزارهای کمکی مانند تسمه و آینه
• صرف نظر کردن از انجام برخی تمرینات

تاثیرگذاری یوگا بر تعادل افراد دارای پروتز

افرادی که با فقدان اعضای بدن متولد می­ شوند یا طی حادثه ای آن را از دست می دهند؛ معمولا از آن سمت از بدن خود کمتر استفاده می کنند. اگر به کارگیری دیگر اعضای بدن در نیمه دچار معلولیت بر همین مبنا کاهش یابد؛ تعادل بدن افراد آمپوته به هم می ریزد و قدرت اعضا تا حدودی کاهش می یابد. معمولا انجام فعالیت های یوگا به افراد دارای پروتز جهت احیای قدرت و تعادل بدن توصیه می شود.

بر این اساس افراد دارای معلولیت با انجام حرکات یوگا قادر هستند که آگاهی مناسبی از تمام قسمت های بدن خود پیدا کنند. تمرینات مداوم و همیشگی همچنین تعادل از دست رفته بدن را به افراد باز می گرداند و به آن ها کمک می کند که احساس پایداری داشته باشند. رفتار غلط افراد معلول در استفاده نامتقارن از نیمه های بدن توسط یوگا اصلاح می شود و افراد تمام اعضا و قسمت های بدن خود را به یک اندازه مورد استفاده قرار می دهند. اصلاحات در نهایت در بهبود شرایط و کارایی های افراد موثر است.

یوگا را آهسته آهسته به زندگی خود راه دهید!

مهم نیست که معلولیت به صورت مادرزاد بوده است یا طی یک حادثه مجبور به استفاده از پروتز شده اید! در هر صورت باید در انجام حرکات یوگا از اصل “آهسته و پیوسته” پیروی کنید. مخصوصا اگر تا به حال فعالیت های ورزشی نداشته اید؛ حتما قبل از انجام حرکات یوگا با پزشک خود مشورت کنید. بنابراین پزشک شرایط جسمی و روحی شما را در نظر می گیرد و توصیه های مناسبی را ارائه می دهد که از بروز اتفاقات ناگوار یا دردهای شدید پس از تمرین جلوگیری می کند.

بهتر است که از یک مربی حرفه ای و کاربلد کمک بگیرید که با شرایط ضمنی شما و نحوه کار با پروتزها نیز آشنایی داشته باشد! در نتیجه از بروز بسیاری از نواقص، ایرادات و دردها در طی تمرین جلوگیری می شود. توجه کنید که حد تعادل در تمرینات را همواره حفظ کنید! افراط و تفریط به یک اندازه مضر و آسیب رسان هستند! همچنین با مشورت با مربی خود حتما از تمرینات ساده تر که نیاز به آمادگی بدنی کمتری دارند؛ شروع کنید و به بدن خود مهلت دهید که با شرایط جدید مطابقت یابد.

جایگاه خود را در یوگا بیابید!

اگرچه یوگا یک ورزش عمومی و فراگیر است اما عمدتا افرادی با مشکلات خاص و ناتوانایی های جسمی و روحی جهت بهبود و بازیابی قوا حرکات یوگا را انجام می دهند! بنابراین برخی افراد که حرکات یوگا را انجام می دهند؛ ممکن است هر یک ملاحظاتی را در نظر داشته باشند. این مرحله است که به همه در یوگا توصیه می شود که جای خود را بیابند!

این مساله بدان معنا است که بدون در نظر گرفتن محدودیت­ ها، امکان انجام هرکاری در یوگا میسر است! بازوی خود را از دست داده اید و دارای پروتز هستید؟ هیچ اشکالی ندارد! پس از مدتی، تمرینات و روش های مخصوص خود را کشف می کنید و حرکات را به بهترین حالت ممکن انجام می دهید! تاثیراتی که ورزش یوگا بر ذهن افراد دارای معلولیت یا پروتز می گذارد؛ بسیار بیشتر از تاثیرات جسمی است!

تسمه ها بهترین دوست شما

برخی حرکات و تمرینات در یوگا بدون تسمه یا بند امکان پذیر نیستند! جهت انجام بسیاری از حرکات مانند خانواده آساناها باید حتما از بندهایی استفاده کنید که به نگهداری بخش هایی از بدن کمک می کند. به همین منظور بند یا تسمه در مچ پا یا قسمت های کلیدی دیگر بسته می شود و هنگام انجام فعالیت امکان استفاده از آن جهت کشش وغیره را دارید.

از آینه ها کمک بگیرید

معمولا معلولیت حتی اگر کوچک باشد؛ باعث می شود که افراد استفاده از طرفی از بدن که دارای پروتز است را محدود کنند. همین محدودیت در نهایت به کاهش انعطاف و قدرت بدن در آن قسمت ها می شود. در یوگا مجبور به استفاده از تمام اندام ها هستید. آینه ها در این راستا کمک می کنند که به خوبی بدن خود را تحت اختیار بگیرید. زمانی که خود را در آینه می بینید، متوجه می شوید که حرکت را تا چه اندازه درست انجام می دهید. بنابراین در حفظ تعادل و استفاده از تمام قسمت ها بهتر عمل می کنید.

به خود سخت نگیرید و صبور باشید

با توجه به از دست دادن بخشی از بدن، تا حدودی قوای جسمانی با ضعف روبرو است. به خود فرصت دهید و مدت زمان بیشتری را جهت انجام حرکات پیچیده در نظر بگیرید! اگر دست خود را از دست داده اید حتما عضلات شانه ها نیز دچار ضعف هستند! در نتیجه باید تمرینات خود را جهت تقویت عضلات این ناحیه بیشتر کنید.

توجه کنید که شکست در اجرای یک حرکت پایان کار شما نیست! شکیبایی و صبوری کردن مهم ترین چیزی است که در یوگا می­ آموزید! بدیهی است که با نداشتن بخشی از بدن خود و داشتن پروتز، راه سخت تری نسبت به دیگران در پیش دارید. اما پاداشی که از استقامت و مداومت در تمرین ها نصیبتان می شود نیز با دیگران یکسان نخواهد بود! در ابتدا اطمینان حاصل کنید که حرکتی که برای شما سخت است؛ همچنین مناسب نیز هست! حرکات باید به بهبود وضعیت کمک کنند و باعث بروز درد و ناراحتی نشوند!

همه حرکات متعلق به شما نیستند!

بسته به اینکه پروتز در کدام قسمت قرار گرفته است؛ امکان انجام برخی حرکات برای افراد وجود ندارد. به ­عنوان مثال برای کسی که در ناحیه دست راست پروتز داشته باشد؛ انجام حرکت Parivrtta Adho Mukha Svanasana امکان پذیر نیست! زیرا حرکت به گونه ای است که باید فرد روی دست راست خود برود و تمام وزن را تحمل کند.

در مواجهه با چنین شرایطی، یک حرکت جایگزین مخصوص به خود را پیدا کنید. زمانی که در باشگاه یا تمرینات شخصی به انجام آن می رسید؛ حرکت جایگزینی که حتما استقامتی است را تمرین کنید! به جای فکر کردن به محدودیت ایجاد شده، نوع تمرین خود را عوض کنید و از یوگا جهت تمرکز روی استقامت و مقاومت بیشتر بدن استفاده کنید!

سخن آخر…

اگرچه نداشتن عضو یک محدودیت محسوب می شود اما محدودیت تنها به نداشتن بخشی از بدن خلاصه می شود. افراد دارای پروتز اگر صبر و استقامت مناسبی داشته باشند؛ هیچ محدودیتی در انجام فعالیت های یوگا ندارند! یوگا علاوه بر تقویت عضلات و اندام های سراسر بدن، به افراد کمک می کند که نسبت به اعضای بدن خود آگاهی مناسب پیدا کنند و در حفظ تعادل و توازن اندام های خود توانمند شوند!

Source: www.ekhartyoga.com

یکی از شایع ترین قطع عضوهایی که انجام می‌ شود، قطع عضو زیر زانو است. قطع این عضو از بدن به دلیل بیماری های عروقی، دیابت، تصادفات و غیره رخ می‌دهد. در این شرایط حدود ۳۰ روز پس از عمل جراحی و قطع عضو اولین پروتز برای بیمار تجویز می شود. با توجه به چگونگی قطع عضو انواع پروتزهای زیر زانو ممکن است برای فرد بکار رود.

پروتز زیر زانو یا ترانس استریال برای شخصی که قطع عضو شده باشد، ساخته می شود. پروتز شامل یک سوکت، آستر، پیستون و پا ساخته شده است. بسته به سیستم تعلیق مورد استفاده برای آن بیمار امکان دارد که پروتز از یک آستین دیگر تشکیل شود.

در این مقاله به بررسی انواع پروتزهای زیر زانو و شرایط استفاده از آنها می پردازیم. اگر تا انتهای مقاله با حکیم همراه باشید، اطلاعات زیادی در رابطه با اجزای تشکیل دهنده پروتز پا، انواع پروتزهای زیر زانو و سوکت پروتزهای زیر زانو کسب می کنید.

اجزا تشکیل دهنده پروتز پا

اندام های حرکتی بدن انسان به خصوص زیر زانو مکانیسم پیچیده ای دارند؛ بنابراین الگوبرداری از این مکانیسم ها و پیاده سازی آن روی اجزای پروتز کاری سخت و دشوار به نظر می رسد. با این حال پیشرفت تکنولوژی ساخت انواع پروتزهای زیر زانو طیف وسیعی از قطعات و اجزا پروتزها را به ارمغان آورده است. قبل از معرفی انواع پروتز های زیر زانو بهتر است اجزا تشکیل دهنده پروتز پا را نام ببریم. اجزای تشکیل دهنده پروتز پا عبارتند از:

• سوکت
• سیستم تعلیق
• مفصل زانو
• پروتز پا
• اجزای دیگر مانند: پایلون (ساق پا)، زانوهایی که دارای مفاصل خاصی هستند، مانند: آفست، آداپتور و غیره.

فرایند استفاده از پروتزهای زیر زانو

روند جایگذاری و استفاده از پروتز زیر زانو چند روز یا چند هفته پس از قطع عضو و جراحی شروع می شود. در طول این هفته ها بیمار با استفاده از وسیله هایی خاص مانند آمپوشیلد این امکان را دارد که از طریق محافظت از زخم ها، ترویج بهبودی زخم، کنترل تورم و غیره به استفاده از پروتز زیر زانو و پوشیدن این وسیله عادت کند.

یادگیری استفاده و پیاده روی با انواع پروتزهای زیر زانو چالشی بزرگ محسوب می شود. حتی پس از پایان دوره توانبخشی اولیه شما ممکن است مواردی را تجربه کنید که تیم متخصص پروتز و توانبخشی به شما در مدیریت این تجارب کمک کنند.

برخی از مسائل و مشکلاتی که در این شرایط گریبانگیر فرد بیمار می شود:

• تعریق بیش از حد (هایپرهیدروز) بر مناسب بودن پروتز تأثیر می گذارد و منجر به ایجاد مشکلات پوستی می شود.
• تغییر شکل اندام باقیمانده معمولا در سال اول پس از قطع عضو اتفاق می افتد، زیرا بافت به شکل دائمی تر خود قرار می گیرد و ممکن است روی اتصالات سوکت تأثیر بگذارد.
• ضعف در اندام باقیمانده ممکن است که استفاده از پروتز را برای مدت زمان طولانی دشوار کند.
• درد اندام فانتوم ممکن است به اندازه کافی شدید باشد تا توانایی شما در استفاده از پروتز را تحت تأثیر قرار دهد.

آستر و قالب گچ گیری پروتزهای زیر زانو

گام بعدی در فرایند استفاده از انواع پروتزهای زیر زانو مناسب بودن آستر یا لاینر پروتز است. آستر یک رابط نرم و منعطف به شمار می رود که بیمار با استفاده از آن پوست عضو خود را می پوشاند. لاینر یا آستر قبل از سوکت پوشیده می شود.

کارکرد اصلی آستر جذب نیروهایی است که هنگام تزریق آمپول در پروتز شما ایجاد می شود. آستر باعث می شود که اندام باقیمانده عضو سالم نگهداری شوند و به بیمار امکان می دهد از پروتز به مدت طولانی تری استفاده کند.

آسترهای مختلفی در بازار وجود دارد. متخصص پروتز شما بهترین آستر را برای شما انتخاب می کند. بسیاری از فاکتورها در انتخاب آستر مناسب برای انواع پروتزهای زیر زانو دخیل هستند. از جمله: نوع تعلیق، سطح فعالیت، مسائل مربوط به پوست، چابکی عضو، برجستگی، شکل و غیره.

اگر اندام باقیمانده یک شکل غیر معمول یا بسیار حساس باشد، ممکن است از آسترهای سفارشی استفاده شود.

پس از اینکه لاینر متناسب با بیمار آماده شد، از بیمار می خواهند که برای قالب گیری پروتز به مرکز درمانی بازگردد؛ سپس آستر روی اندام بیمار چسبانده می شود. پس از اندازه گیری آن متناسب با عضو قالب گیری پروتز صورت می گیرد.

روش های مختلف قالب گیری بر اساس سبک تعلیق استفاده می شود که قبلا این مورد توسط متخصص پروتز و بیمار تصمیم گرفته شده است. از اینجای کار به بعد قالبی که ساخته شده است، از پروتز پر شده و متناسب با شرایط پای بیمار، اصلاح می شوند.

انواع پروتزهای زیر زانو

این نوع پروتزها به گونه ای طراحی شده اند که پوسته پلاستیکی سختی دارند؛ به همین دلیل قدرت تحمل این پروتزها بسیار بالا است. در مقابل این نوع پروتزها پروتزهای اندواسکلتال (درون اسکلتی) قرار دارند. اندواسکلتال ها یک ساختار لوله ای دارند که باعث ساپورت مج پا و زانویی که به مچ متصل شده است، می شوند.

سوکت تشخیصی اولیه و ثانویه

یکی از اصلی ترین بخش های انواع پروتزهای زیر زانو سوکت به شمار می رود. سوکت تشخیصی اولین سوکتی است که دریافت می کنید. این نوع سوکت ها از پلاستیکی با رنگ روشن ساخته شده اند؛ همچنین روش تعلیق مناسب مانند (پین / وکیوم و مکش بالا) در ساختار این سوکت ها به کار رفته اند.

این سوکت به صفحه ای متصل است و از لوازم جانبی مانند آداپتورها و پیلون ها برای اتصال پایین سوکت به پای مصنوعی ساخته شده استفاده می شود. ممکن است این سوکت های تشخیصی (که اکثرا به همراه بیمار به خانه می برند) نیاز به تغییرات جزئی برای تناسب با پای بیمار داشته باشد.

مخصوصا وقتی که بیمار با استفاده از پای مصنوعی شروع به حرکت می کند، در نتیجه پای بیمار تغییر اندازه و تغییر شکل می دهد. تغییر این سوکت ها با گرم کردن و تراشیدن پلاستیک به راحتی انجام پذیر است.

کاهش حجم پا پس از اولین استفاده کاملا طبیعی است. پس از اینکه بیمار احساس کرد که سوکت گشاد شده است و برای پای او لق به نظر می رسد، پوشیدن جوراب این گشادی را جبران می کند.

جابجایی اندام بیمار در سوکت منجر به کبودی، قرمزی، فشار و درد می شود. پوشیدن جوراب های ضخیم این موارد را رفع می کند.

سوکت تشخیصی ثانویه

به صورت کلی یک سوکت تشخیصی ثانویه باعث بهبود عملکرد پا برای بیمار می شود زیرا پس از اندازه گیری مجدد سوکت داخل پای مصنوعی چفت می شود و دیگر کبودی و درد و ورم را به همراه نمی آورد.

سوکت لمینت / نهایی

پس از مدتی استفاده از سوکت و پای مصنوعی باعث تثبیت حجم اندام می شود. در این صورت پزشک معالج سوکت متناسب با شرایط بیمار را ارائه می دهد. در این شرایط پزشک سوکت لمینت مخصوص انواع پروتزهای زیر زانو که از فیبر کربنی ساخته شده است را به بیمار عرضه می کند. این سوکت بسیار سبک تر از سوکت پلاستیکی اولیه است و دارای استحکام کششی بیشتری است.

از مزایای سوکت کربنی دوام استفاده، رنگ دلخواه و امکان چاپ آرم روی سوکت است. ارتفاع و هم ترازی سوکت لمینت قابل تنظیم است و توسط بیمار تنظیم می شود. این سوکت در پیاده روی و فعالیت های عضلات تحتانی به بیمار احساس راحتی می دهد.

پروتزهای از مچ پا به پایین

برخی از پروتزها در قطع عضو مچ و قوزک پا (آمپوتاسیون ) کاربرد دارند. قطع شدگی در این ناحیه عمدتا مچ به پایین را حذف می کند یا باعث باقی ماندن فقط انتهای تیبیا می شود. بسیاری از بیمارانی که از این ناحیه قطع عضو می شوند، بر خلاف بیمارانی که از ناحیه زانو دچار حادثه شده اند، قادر به تحمل وزن خود هستند؛ به همین دلیل فرایند ساخت پروتز برای این دسته از بیماران متفاوت است.

کلام نهایی

یکی از شایع ترین قطع عضوهایی که ممکن است اتفاق بیفتد، قطع عضو زیر زانو است. پروتز زیر زانو یا ترانس استریال (TT) برای شخصی که قطع عضو شده باشد، ساخته می شود. در این مقاله علاوه بر بررسی انواع پروتزهای زیر زانو به بررسی اجزای تشکیل دهنده پروتز پا، فرایند استفاده از پروتزهای زیر زانو و غیره پرداختیم.

Source: www.infinitetech.org, www.hopkinsmedicine.org

دنیای متعلق به پروتز کودکان را باید مانند بزرگسالان دنیای بی حد و حصر و سرشار از امید به زندگی دانست. کودکان نیز همانند همتایان بزرگسال خود به دلیل عواملی مانند قطع عضو در اثر بیماری یا تروما یا نقص های مادرزادی به پروتز نیاز دارند.

البته انواع پروتزی که برای کودکان مورد استفاده قرار می گیرد، شباهت زیادی به پروتز بزرگسالان ندارد و همین امر انتخاب انواع پروتز برای آنها را دشوار می کند. اما چرا یافتن پروتز مناسب برای کودکان و تنظیم آنها دشوار است؟

کودکان نیز همچون ما بزرگسالان حق زندگی و لذت بردن از آن را دارند. به همین دلیل در مقاله پیش رو قصد داریم که اطلاعات جامعی از پروتز کودکان را در اختیار شما قرار دهیم و موانع موجود در مسیر انتخاب پروتز مناسب را ارزیابی کنیم.

چه موانعی جهت تهیه پروتز کودکان وجود دارد؟

انتخاب یک پروتز مناسب برای کودکان که متناسب با توانایی ها و قابلیت های آنها باشد، به هیچ وجه کار ساده ای نیست. در ادامه برخی از مهمترین موانع را مورد بررسی قرار می دهیم:

سن

بیشتر پروتزها برای افرادی طراحی شده اند که از نظر جسمی و ذهنی به بلوغ رسیده اند. با رشد کودکان، شاهد افزایش سن، بلوغ عقلی، اندازه اندام های بدن و بهبود توانایی های جسمی آنها هستیم. یک کودک خردسال با سابقه قطع عضو بازو، نمیتواند نحوه استفاده صحیح از پروتز دست را درک کند.

به همین ترتیب، یک کودک نوپا که بدون اندام زیر زانو متولد شده است، به یک پروتز زیر زانو نیازی نخواهد داشت. دو عامل مهم وجود دارد که هنگام انتخاب پروتزی که کودک به آن نیاز دارد، باید بدان توجه داشت:

• سن کودک
• محیطی که کودک در آن رشد می کند.

علاوه بر این، جهت انتخاب پروتز کودکان باید به سطح تحرک او نیز توجه داشت، مانند اینکه کودک دچار قطع عضو کدام یک از توانایی های خزیدن، ایستادن، راه رفتن یا دویدن را دارد. به طور کلی برای کودکانی با وجود قطع عضو در ناحیه پا، معمولا تا زمان شروع تلاش جهت ایستادن و پیشرفت در هر مرحله از راه رفتن پروتزی انتخاب نمی شود.

در نهایت نیز پروتزی برای کودکان انتخاب خواهد شد که شباهت بسیاری با پاهای طبیعی داشته باشد. البته همین روند در رابطه با پروتز سایر اندام های بدن در نظر گرفته می شود.

اندازه

اندازه نه تنها به عنوان یک معضل بلکه یه عنوان یک چالش اساسی در رابطه با پروتز کودکان شناخته می شود. روند طراحی پروتزها بدین گونه است که ابتدا انواع مختلفی از پروتزهای برای بزرگسالان ساخته شده و عملکرد آنها بررسی می شود.

در ادامه این پروتزها در سایز متفاوتی جهت استفاده کودکان نیز تهیه می شود. یکی از دلایلی که تا این حد بر پروتز بزرگسالان تاکید می شود، تعداد بالای پروتزهایی است که برای این افراد طراحی و تولید شده است.

اما این امر نمی تواند واقعیت نیاز به پروتزهای تخصصی برای کودکان را تغییر دهد. همانطور که پیش تر بیان شد، متخصصان کودک مجبور هستند که پروتزهای بزرگسالان را متناسب با نیازهای کودکان تنظیم کنند.

این امر به تنهایی نیاز به تخصص و توانمندی بالایی در این زمینه دارد. اگرچه پروتزهای بزرگسالان نیز در اندازه های گوناگونی تهیه می شوند اما تطبیق این اندازه ها با نیاز کودکان همواره امکان پذیر نخواهد بود.

علاوه بر این، نگرانی هایی در رابطه با رشد نامناسب سایر اندام های بدن کودکان در اثر استفاده از پروتزهای غیر استاندارد بزرگسالان وجود دارد که استفاده از پروتز کودکان را محدود می کند.

رشد کودکان

حتی اگر یک پروتز بزرگسال با موفقیت منجر به کمک به کودکان دارای نقص عضو شود، هیچ تضمینی وجود ندارد که کودک این امکان را داشته باشد که در بازه زمانی طولانی از این وسیله استفاده کند.

کودکان دائما در حال رشد هستند و استخوان های آنها چه از لحاظ طولی و چه از لحاظ عرضی به طور مداوم تغییر می کند. به همین دلیل است که پروتز کودکان باید به طور منظم تنظیم یا به روز شوند که این امر برای والدین این کودکان هزینه بر خواهد بود.

در حالی که یک بزرگسال این امکان را دارد که طی یک دهه تنها از یک پروتز استفاده کند، کودکان در همین بازه زمانی به چندین پروتز نیاز خواهند داشت. با هر پروتز جدید، احتمالا به یک تغییر نیاز خواهیم داشت که مانع دیگری را برای کودکان رقم می زند.

مراقبت از پروتز

مانع اصلی دیگری که در انتخاب پروتز کودکان وجود دارد، نحوه مراقبت از پروتز است. اما جهت حل این مشکل چه راهکاری وجود دارد؟ بسیاری از متخصصان آموزش به کودک جهت مراقبت از محل قطع عضو و پروتز را راه حل این معضل می دانند..

اگرچه کمک والدین نیز در این امر بسیار اثربخش خواهد بود اما کودکان نیز باید جهت مراقبت از پروتز و اندام خود باید خودکفا شوند. یک کودک باید پروتز خود را در هنگام استراحت خارج کند و در بازه های زمانی مشخص، محل قطع عضو خود را معاینه کند.

حتی اگر هیچ نشانه ای از آسیب یا تحریک پوست در محل قطع عضو وجود نداشته باشد، این ناحیه باید به طور منظم تمیز شود و با مرطوب کننده های مخصوص، مراقبت های لازم از آن صورت گیرد.

سایر نکاتی که کودکان در هنگام استفاده از پروتز باید بدانند، چیست؟

• هنگامی که کودک از پروتز استفاده نمی کند، لازم است که از جوراب یا باندهای مخصوص جهت پوشاندن ناحیه قطع عضو استفاده شود، بدین ترتیب احتمال ورم کردن این ناحیه کاهش پیدا خواهد کرد.
• سوکت های پروتز کودکان، جوراب ها و بانداژها باید به طور منظم به کمک آب و صابون تمیز شوند، بدین ترتیب از تجمع باکتری ها در اطراف در محل قطع عضو پیشگیری خواهد شد.
• باید به کودک آموزش داده شود که در حین انجام فعالیت هایی که آب یا مواد شیمیایی در آن دخالت دارد، از پوشیدن پروتز خودداری کند. مگر اینکه پزشک متخصص تشخیص داده باشد که پروتز مورد استفاده کودک شما برای چنین فعالیت هایی مناسب است.

چه راه حلی برای رفع این مشکلات اندیشیده شده است؟

ما به طور روزافزون شاهد پیشرفت تکنولوژی و فناوری در زمینه های متعدد هستیم که حوزه پروتز کودکان نیز از پیامدهای آن بی نصیب نبوده است. متاسفانه بیش از 50 درصد از مردمان مناطق جنگ زده که به پروتز دارند را کودکان تشکیل می دهند.

قطع عضو کودکان، فرایند پیچیده ای است که سختی های طاقت فرسایی برای آنها به دنبال داشته است. با این حال متخصصان به دنبال انواع پروتزهایی هستند که بدون ایجاد هرگونه درد یا وارد آوردن فشار به اندام دچار نقص عضو، راحتی را برای کودکان به ارمغان آوردند.

نتیجه گیری

در نهایت براساس آنچه بیان شد، موانع متعددی بر سر راه کودکان جهت بهره مندی از پروتز وجود دارد. مهمترین عامل محدود کننده را باید سن کودک دانست و لازم است که نیازهای او در هر سن خاصی در نظر گرفته شود.

عامل مهم دیگر اندازه پروتزها است. اگرچه پروتزها در انواع سایزها طراحی و تولید می شوند اما تطبیق با با اندازه مورد نیاز کودکان دشوار است. رشد مداوم کودکان نه تنها پروتزهای قبلی را بلا استفاده خواهد کرد، بلکه هزینه های بسیاری برای والدین آنها نیز در بر خواهد داشت.

اما ما همواره به آینده ای روشن برای این کودکان امیدوار هستیم و هر روز شاهد پیشرفت های چشمگیری در این حوزه بوده ایم که خوشحالی کودکان و رضایتمندی آنها را تضمین خواهد کرد.

Source: www.kenneyorthopedics.com, ww.ft.com

صندل های معمولی به ندرت از پاها و سلامتی آن ها پشتیبانی می کنند. استفاده از صندل های مختلف اغلب تحت تاثیر مسائلی نظیر قوس پا و همچنین پاشنه های بلند است. اگر صندل های شما پاهایتان را اذیت می کند، چرا به استفاده از آن ها ادامه می دهید؟

استفاده از صندل های مرغوب نه تنها تهویه مطبوع را ایجاد می کند بلکه از آسیب به پاها نیز جلوگیری خواهد کرد. ما در این متن قصد داریم که اطلاعاتی را در رابطه با صندل طبی و استفاده از آن در اختیار شما قرار دهیم. اگر به دنبال کسب اطلاعات در رابطه با این دسته از صندل ها هستید، بهتر است با ما همراه باشید.

صندل های مناسب برای پا کدام است؟

مردان و زنان زیادی با استفاده صندل و کفش های نامرغوب متوجه ناراحتی در پاهای خود شده اند. اغلب ما انسان ها در زمان خرید صندل به مواردی نظیر مد، شکل پا، ظاهر صندل و موارد دیگر دقت می کنیم. انوع پا دقیقا همچون انواع مو یا شکل بدن متفاوت است. صندل های طبی که به طور خاص برای پاهای شما طراحی می  شوند، به حفظ سلامتی و همچنین کاهش ناراحتی های مربوط به پا کمک به سزایی خواهد می کنند.

انواع صندل های طبی

صندل های طبی مختلفی در بازار موجود است که هر یک در بهبود مشکلی خاص تاثیر دارند. به عنوان مثال در این دسته از صندل ها قوس پا به خوبی پشتیبانی می شود و صندل مورد نظر به درستی با پا ارتباط برقرار می کند. برخی دیگر از صندل ها نیز دارای پایه های کوسن دار هستند.

همچنین صندل های دیابتی با هدف جلوگیری از ایجاد زخم هایی نظیر تاول انگشتان پا، بریدگی، ورم ها و بسیاری دیگر از موارد تولید شده اند. ویژگی هایی نظیر تهویه مناسب، سوزن پاشنه عمیق، کفی قابل تعویض و حفره های قابل جذب پلی اورتان از برخی ویژگی های خارق العاده صندل طبی است. در ادامه برای آگاهی بیشتر شما به بررسی انواع صندل می پردازیم.

صندل قوس دار

یکی از اصلی ترین شکایاتی که اکثر مردم در رابطه با صندل ها دارند، عدم پشتیبانی آن ها از قوس پا است. یکی از مزایای این دسته از صندل طبی بررسی آن از نظر قوس به کار رفته در ساخت آن توسط متخصصان به شمار می رود. ساخت و کیفیت این صندل ها تحت الشعاع اندازه مناسب قوس صندل است.

هر یک از این محصولات باید ساختار آناتومیک، جذب و دوام فوق العاده، پاشنه ارتوپدی و قوس مناسب داشته باشند. در این صورت کفش راحتی و ارتوپدی شما به عنوان صندل هایی خنک کننده دارای تهویه و کاملا استاندارد هستند.

یکی دیگر از مزایای این دسته از صندل ها این است که به طور کامل وزن شما را در نقاط مختلف توزیع می کند. اگر این نوع صندل ها را بکار می برید، از تمام مفاصل، ماهیچه ها، رباط در پا و حتی پاها مراقبت می کنید.

ترکیب این موارد باعث تهیه صندل طبی مناسب و با دوامی برای پاهای شما می شود. با وجود اینکه اغلب صندل ها فوق العاده سالم و پشتیبان هستند، برخی از آن ها جهت راحتی شما به طور خاصی با چوب پنبه ای آناتومیک طراحی شده است.

به عنوان مثال صندل های عمیق که با پلی اورتان ساخته می شوند یکی از بهترین انواع صندل های مسافرتی هستند که حتی با استفاده زیاد نیز پاهای شما را خسته نمی کنند.

صندل های ارتوپدی و راحت

این دسته از صندل های طبی به پاهای شما جهت بهبود ناهنجاری های مختلف کمک می کند. از این محصولات گاهی نیز به عنوان صندل قابل جابه جایی یاد می شود و مزایای زیادی را برای خریداران به همراه دارد.

صندل های دیابتی

از آنجا که یکی از مشکلات بیماری دیابت حساسیت بیشتر پاها است؛ پاهای این دسته از بیماران به مراقبت بیشتری نیاز دارد. پاهای بیماران دیابتی بیش از دیگران نسبت به گرما، اصطکاک و آسیب دیدگی حساسیت نشان می دهند.

صندل طبی دیابتی نسبت به صندل های معمولی بیشتر نیازمند مراقبت و نگهداری است. جهت تولید این دسته از محصولات برای جلوگیری از تحریک پا که اغلب به تاول و دیگر مشکلات منجر می شود، از مواد خاصی استفاده شده است.

اغلب صندل های بلند به دلیل خطر آسیب به بافت شکننده بین انگشتان پا برای بیشتر افراد دیابتی توصیه نمی شود. برخی از زخم های کوچک در افراد دیابتی ممکن است که به زخم های جدی تبدیل شوند. به همین دلیل افراد دیابتی باید این دسته صندل ها را تهیه کنند و بهره لازم را ببرند.

چرا باید از صندل طبی استفاده کنیم؟

صندل های طبی پاهای شما را خنک نگه می دارد و تهویه لازم را برای آن ها به وجود می آورد. در نتیجه از بروز هرگونه مشکل در ناحیه پا در امان خواهید بود. ورم، تاول، عفونت، قارچ و بسیاری از موارد دیگر نتیجه استفاده از کفش های غیراستاندارد است که در دراز مدت موجب بروز مشکلات جدی تری در پاهای افراد می شود.

مزایای صندل طبی چیست؟

در دنیای کفش ها صندل ها شهرت بدی پیدا کرده اند. این موضوع واقعا ناامید کننده است؛ زیرا صندل ها هنگامی که به درستی و با استفاده از مواد با کیفیت، بادوام و اصول استاندارد ساخته شوند، نه تنها پشتیبانی مناسب برای پاها و راحتی بیشتر آن ها هستند بلکه اثرات درمانی نیز خواهند دارند. افراد مختلف به صندل های طبی و انواع مختلف آن به دلیل اثرات درمانی و ارتوپدی بیش از دیگر موارد توجه می کنند.

انواع مختلفی از سبک ها، رنگ ها، عرض و اندازه های گوناگون برای هر نوع سلیقه مناسبت و شکل پا در بازار موجود است؛ البته پیش از خرید صندل های طبی بهتر است با ارتوپد مشورت کرده و بهترین نوع صندل را انتخاب کنید.

پیش از خرید صندل طبی چه باید کنیم؟

خرید صندل های طبی نیز همانند خرید هر کالای دیگری نیازمند آگاهی و انجام تحقیقات لازم است. در غیر این صورت ممکن است که پشیمانی افراد از این خرید را به همراه داشته باشد و گرفتار محصولات نامرغوب و نامناسب شوند. به همین دلیل شما نیز بهتر است که پیش از انجام خرید به برخی از مهم ترین عوامل موثر در خرید توجه داشته باشید. در ادامه به بررسی برخی از این موارد می پردازیم.

انتخاب صندل متناسب

پیش از انجام هرکاری ابتدا باید به تشخیص نوع پاهای خود بپردازید؛ زیرا ممکن است صندلی که شما خریداری کرده اید، به هیچ عنوان برای پاهای شما طراحی نشده باشد. به همین دلیل موجب بروز ناراحتی در پاهای شما می شود.

مشورت با ارتوپد

یکی دیگر از کارهایی که باید انجام دهید، مشورت با متخصص مربوطه است. افرادی که بیماری هایی نظیر دیابت دارند حتما باید با ارتوپد در خرید صندل طبی مشورت کرده و بهترین نوع کفش خود را خریداری کنند و از آن بهره ببرند.

انتخاب صندل باکیفیت

یکی دیگر از مهم ترین عواملی که باید به آن توجه داشته باشید، انتخاب صندلی باکیفیت و اورجینال است. اگر شما نسبت به خرید صندل طبی تمهیدات لازم را انجام ندهید، ممکن است که گرفتار محصولات تقلبی شوید و نه تنها از آن بهره ای نبرید بلکه موجب ناراحتی پاهای خود شوید.

نتیجه گیری

صندل طبی یکی از انواع کفش است که مزایای زیادی را برای انواع پا به همراه دارد. این صندل ها با انواع مختلف و ویژگی های خاص خود موجود هستند. به همین دلیل هر فردی با توجه به نوع پای خود امکان خرید یکی از بهترین صندل ها را دارد.

پیش از انجام خرید باید به برخی از نکات توجه داشته باشید. ما برای اطلاع بیشتر شما برخی از این موارد را ذکر کرده ایم. همچنین با مطالعه متن فوق آگاهی بیشتری را در رابطه با صندل طبی به دست آوردید.

Source: www.healthyfeetstore.com

نقص عضو پایان زندگی نیست، مصریان پیشگامان تولید پروتزها یا اندام های مصنوعی به این عبارت معنا بخشیدند. نقص عضو از گذشته تا کنون بر اثر دلایل متفاوتی چون: جنگ، تصادف و مواردی از این قبیل رخ می دهد.

از این رو مصریان باستان با تولید اولین اندام های مصنوعی به زندگی همراه با نقص عضو پایان دادند. به این سبب که اندام های پروتزی جایگزین اندام های ناقص شده اند؛ این امر با پیشرفت علم و تکنولوژی همچنان در حال تکامل است.

در ادامه تاریخچه مختصری از پروتز در اختیار شما گذاشته می شود. زیرا قبل از استفاده هر چیزی در زمینه های گوناگون، آگاهی از تاریخچه آن بسیار مهم است. همچنین شما را در شناخت و نحوه استفاده بهتر از آن یاری می کند.

هنگامی که سخن از تاریخچه است، قریب به اکثر افراد به دنبال مطالبی جذاب از تاریخ هستند. جالب است بدانید که تاریخچه مختصری از پروتز شامل مطالبی جذاب به سزایی می شود. به همین سبب مطالعه آن خالی از لطف نیست. مطالبی که در ادامه تشریح می شود، از قرار زیر است:

•     تشریح تاریخچه مختصری از پروتز در مصر باستان
•     تاریخچه مختصری از پروتز در جنگ های جهانی
•     بررسی پیشرفت های پروتز در تاریخچه مختصری از پروتز

تشریح تاریخچه مختصری از پروتز در مصر باستان

جالب است بدانید که اولین پروتز که توسط مصریان باستان ساخته شد، تنها یک انگشت شصت پای بسیار بزرگ بود. همچنین این انگشت پا که پس از سالیان دراز پیدا شده، متعلق به زنی شریف و دارای مقام و منصب است. اهمیت ویژه ای که مصریان باستان به انگشت پا می دادند، از پوشیدن صندل های مصری نشات می گرفت.

به این سبب که پوشیدن صندل پا از بایدهای قوانین مصر باستان محسوب می شود. طراحی پروتز انگشت پا به عنوان تاریخچه مختصری از پروتز می شود که هویت این کشور را  نیز در بر می گیرد. پوشیدن صندل های سنتی مصری از اهمیت ویژه ای در بین بانوان برخوردار بود. همچنین به تکمیل هویت آن ها  کمک می کرد.

تاریخچه مختصری از پروتز در جنگ های جهانی

جنگ های جهانی اول و دوم از برجسته ترین رخدادهای تاریخ بشریت است. همچنین به طور مستقیم و غیر مستقیم نقش بزرگی را در تاریخ جهان ایفا کردند. اگر چه در جنگ جهانی اول پیشرفت هایی در زمینه پزشکی حاصل نشده است؛ اما در نهایت منجر به تشکیل انجمن ارتوپدی و پروتئینی شد. به همین سبب توجه جراح عمومی ارتش را به اهمیت اندام های پروتزی جلب کرد.

همچنین با پایان جنگ جهانی دوم، آکادمی علوم و فنون حمایت خود را از تحقیقات و پیشرفت در زمینه اندام های پروتزی آغاز کرد. این عمل پیشرفت عظیمی را در دنیای پروتز به همراه داشت. از این جهت که از پروتزهای سنگین و دست و پا گیر به پروتزهای سبک و هوشمند دست یافته اند.

بررسی پیشرفت های پروتز در تاریخچه مختصری از پروتز

تحولات کلیدی و چشمگیری در زمینه پیشرفت اندام های پروتز رخ داده است. در ادامه موارد بررسی شده در زمینه پیشرفت های اندام های پروتز در تاریخچه مختصری از پروتز در اختیار شما گذاشته می شود.

۹۵۰ تا ۳۰۰ سال پیش از میلاد

از اولین پروتزهای تاریخی شناخته شده، انگشتان دست مومیایی با جنس چرمی همراه با چوب در مصر باستان است. همچنین به تازگی نیز به کشف انگشتان پنجه پا مومیایی بانویی در مصر دست یافته اند. این انگشتان از جنس پارچه، چسب و گچ ساخته شده بود.

جالب است بدانید که قدیمی ترین پای شناخته شده، توسط رومی ها همراه با آهن، برنز و چوب ساخته شده بود. این پروتز در جنگ جهانی دوم نابود شده است، تنها ماکتی از آن در موزه علوم لندن قرار دارد.

قرون وسطی (۱۰۰۰ – ۴۷۶)

در این دوران استفاده از قلاب ها به عنوان اندام های پروتزی در تاریخچه مختصری از پروتز جالب بود. از این رو که قلاب ها را هم جایگزین اندام پا و هم دست می کردند. این اندام های پروتزی استفاده های جنگی نیز داشت. در قرون وسطی به دلیل آگاهی و آشنایی بسیار ضعیف از دنیای علم و پزشکی قریب به اکثر تجار به دنبال تولید اندام های مصنوعی بوده اند.

۱۴۰۰ تا ۱۸۰۰

با گذشت سال ها، ابزار مواد سخت پروتزها نیز تغییر یافته بود. به عبارتی از مس، آهن، فولاد و چوب جهت تهیه و تولید پروتزها استفاده می کردند.

۱۸۶۳

جنگ داخلی که در آمریکا رخ داد، شامل تعداد چشمگیری از افراد قطع عضوی بود. به همین سبب افزایش تقاضا در زمینه اندام های مصنوعی، منجر به ساخته شدن پای مصنوعی شد. این پای مصنوعی از چوب بلند استوانه ای همراه با فلز ساخته شده بود. از این رو ایالات متحده شروع به پیشرفت در زمینه اندام های پروتزی کرد. دست پلاستیکی که قابلیت حرکت انگشتان را داشت؛ از دیگر اختراعات این کشور در زمینه اندام های مصنوعی بود.

۱۹۴۵

پس از پایان جنگ جهانی دوم، بیشتر اندام های پروتز از جنس های چرم و چوب ساخته شده بودند. همچنین مزایای بی شماری را در اختیار مصرف کنندگان قرار می دادند. اما بسیار سنگین و در برخی موارد غیرقابل حمل و استفاده بودند. بهتر است بدانید که جنس چرم منجر به عرق کردن می شود. از این جهت تمیز کردن آن امری دشوار و طاقت فرسا است. این موضوع باعث شد که این نوع پروتزها دوام کمتری در طول تاریخ داشتند.

۱۹۷۰،۱۹۹۰

پس از تجربه پروتزهای سنگین دانشمندان به دنبال خلق نمونه های سبک تری بودند که استفاده و تمیز کردن از آن نیز راحت شود. به همین سبب پروتزهایی که در طی این سال ها طراحی شدند، از جنس های پلی کربنات، رزین، پلاستیک و لمینت بودند. به عبارتی جایگزین های سبک، تمیز و آسانی نسبت به نمونه های چربی معرفی شدند.

همچنین از دستاوردهای چشمگیر این دوران تاریخچه مختصری از پروتز، سوکت های مصنوعی بودند. این سوکت ها به صورت سفارشی و جهت حفظ سلامتی، راحتی و بهداشت فردی بیمار طراحی شدند.

۲۰۰۰،۲۰۱۴

با پیشرفت علم و فناوری متخصصان و دانشمندان به طراحی پروتزهای پروتئینی پرداختند. همچنین در این طراحی از میکروپروسسورها و حسگرها جهت کنترل و بازدهی بالا استفاده کردند. پروتزهای طراحی شده این دوره تاریخچه مختصری از پروتز کارایی آسان، بالا و سبکی داشتند. همچنین استفاده و تمیز کردن آن بسیار آسان بود.

روزانه شاهد تغییرات به سزایی در دنیای علم و فناوری هستید که شامل پروتزها نیز می شوند. بهتر است بدانید که پروتزها با پیشرفت علم، تغییرات به سزا و چشمگیری پیدا می کنند. هدف از این تغییرات فراهم آوردن آسایش و توانایی همه افراد نقص عضو است.

نتیجه گیری

استفاده از هر چیزی در این جهان نیازمند آگاهی است. همچنین شناخت تاریخچه مختصری از پروتز شما را در انتخاب و استفاده از آن یاری می کند. بهتر است بدانید که پروتزها تحول عظیمی در زندگی افراد نقص عضو ایجاد کرد. امید است مقاله ارائه شده اطلاعات لازم را در اختیار شما قرار دهد.

Source: www.kenneyorthopedics.com