پروتز زانو چیست؟

جراحی پروتز زانو در واقع یک عمل تعویض مفصل برای بیماران مبتلا به آرتریت شدید است. مواد مورد استفاده برای تعویض مفصل آلیاژهای فلزی هستند و یک ماده پلی اتیلن بین این دو قرار داده شده است. در صورت لزوم و در صورت  نتیجه نگرفتن بیمار  از این درمان ها ، درمان دارویی بعد از اعمال درمان های غیرجراحی بر روی بیمار انجام می شود. هدف این است که بیماران بعد از عمل جراحی تعویض زانو عادی ، بدون درد و مستقل قدم بردارند.

پروتز زانو چگونه و برای چه افرادی انجام می شود؟

این عمل جراحی در بیماران مبتلا به کلسیفیکاسیون زانو بعد از رادیوگرافی مناسب با اشعه ایکس انجام می شود. قبل از تصمیم گیری در مورد جراحی پروتز ، لازم است ارزیابی دقیقی از بیمار انجام شود. پس از این ارزیابی پروتز فقط برای بیماران مناسب انجام می شود. قبل از عمل باید شرایط عمومی دقیق معاینه شود. هر منبع عفونت یا آبسه (عفونت دندان ، آبسه ، عفونت دستگاه ادراری ، عفونت پوست یا پا) یا عفونت روده باید شناسایی و درمان شود. مجدداً باید معاینه دقیق سیستم قلب و ریه انجام شود. بیمار باید توسط متخصص ارزیابی شود. اگر هرگونه عفونت ، دیابت ، فشار خون یا ناراحتی دیگری تشخیص داده شود ، ابتدا باید این وضعیت درمان شود و جراحی تعویض زانو  به بعد از درمان موکول شود. لازم به یادآوری است که جراحی پروتز زانو عملی نیست که با عجولانه انجام شود.

نتیجه پروتز زانو چیست؟

بعد از معاینات و بررسی های دقیق ، بیمارانی که تحت عمل جراحی قرار گرفته اند ، 6-4 روز در بیمارستان خواهند ماند. روز بعد از عمل ، بیماران باید بلند شوند و در صورت امکان چند قدم بردارند. ایستادن و حرکت کردن مهم ترین مرحله از روند عمل و بهبود است. بعضی اوقات ممکن است 1 روز به تأخیر بیفتد. به طور کلی ، بیماران از روز بعد از عمل، فیزیوتراپی را شروع می کنند. این برنامه فیزیوتراپی بلافاصله پس از عمل شروع می شود و حداقل 6-3 هفته به طول می انجامد و به اندازه عمل جراحی اهمیت دارد. زیرا فیزیوتراپی برای عادت کردن سریع زانو برای حرکت و تقویت آن ضروری است. بیمار روزی که مرخص می شود باید بتواند مستقل حرکت کند، نیازهای شخصی خود را برآورده کند و از پله های کوتاه به صورت کنترل شده بالا و پایین رود.

بعد از پروتز زانو چه اتفاقی می افتد؟

پس از جراحی پروتز زانو،  بیماری که شروع به حرکت می کند می تواند تمام حرکت های یک زانوی طبیعی را انجام دهد.  باید بیمار را برای حرکت تشویق و حمایت کرد. زیرا هدف اصلی این عمل جراحی تا حد ممکن بدست آوردن حرکات از دست رفته است.

پروتز انگشت پا و دست:

از این نوع پروتزها برای شکستگی های جبران ناپذیر غضروف داخل مفصلی انگشتان پا و دست، گرفتگی انگشتان، برخی از بیماری های روماتولوژیک و آرتروز مفاصل استفاده می شود. انگشتان دست برای همه فعالیت های روزمره ما بسیار حیاتی است. به همین ترتیب ، انگشت شست پا در حمل بار نقش بسیار مهمی ایفا می کند و بیشتر بار پا را حمل می کند. انگشت شست پا برای عملکرد راه رفتن ضروری است.

پروتز به ویژه در کلسیفیکاسیون با منبع ناشناخته و شکستگی انگشت شست پا مورد استفاده قرار می گیرد. در این موارد ، مفصل انگشت شست پا تقریباً تمام حرکات خود را از دست داده است و راه رفتن و فشار روی انگشت شست سبب درد زیادی می شود.

از طرف دیگر از پروتزهای انگشت برای انگشتان دست نیز استفاده می شود. همانند شکستگی های جبران ناپذیر ، برای گرفتگی انگشتان دست ناشی از بیماری های روماتیسمی نیز می تواند انجام شود. در این موارد ، به خصوص انگشتان دست در اثر بیماری هایی مانند آرتریت روماتوئید تغییر شکل داده، خواص مفصل شروع به از بین رفتن و خم شدن می کنند. این ناهنجاری می تواند به حدی شدید باشد که فرد نتواند با دست کاری را انجام دهد. با جراحی پروتز انگشت ، سعی می شود هم ناهنجاری های انگشتان از بین برود و هم عملکرد انگشت به دست آید.

میانگین مدت زمان عمل 2-1 ساعت است و بیمار حدود 3 روز در بیمارستان می ماند. تا حد امکان بعد از عمل ، حرکت  دادن  و فیزیوتراپی آغاز می شود.

پس از 2- 1.5 ماه مفاصلی که بتوانند به طور مستقل حرکت کنند و عملکرد خود را داشته باشند به دست می آید. هدف این است که به مفصل انگشتی برسیم که تا حد امکان از نظر شکل صاف و    عملکرد فعال داشته باشد.

پروتز مچ پا:

پروتز مچ پا به دلیل شکستگی های مچ  پا، گرفتگی مفاصل مچ پا در بیماری های روماتیسمی ، کلسیفیکاسیون مچ پا قابل انجام است. نسبت به پروتزهای دیگر نسبتاً نادر هستند. با این عملیات به جای مفصل مچ پا، هم استخوان بالای ران و هم استخوان پایین پا عوض می شود و یک مفصل متحرک به دست می آید. در هر دو انتها یک فلز و در بین آن  یک ماده نرم مانند پلی اتیلن قرار داده می شود.

قبل از عمل، معاینه و برنامه ریزی کامل لازم است. برای برنامه ریزی باید از رادیوگرافی و تکنیک های تصویربرداری MR-CT استفاده شود و رباط ها و تاندون های مفصل مچ پا باید به طور دقیق مورد بررسی قرار گیرد. بنابراین ، قبل از عملیات داشتن پیش بینی کلی در مورد عملیاتی که باید انجام شود ، سودمند است.

مدت زمان عمل 2 ساعت بوده و بیمار 5-3 روز در بیمارستان بستری می شود.  تمرینات بدنی بعد از عمل و حرکت دادن باید در اسرع وقت شروع شود. در صورت امکان ، راه رفتن ، فشار و تمرینات باز کردن مفصل باید در روز بعد از عمل شروع شود و بیمار طبق شرایط پروتز به تدریج آن را افزایش دهد و 1 تا 5 ماه ادامه یابد.

پروتزهای مچ پا برای راه رفتن طبیعی طولانی مدت استفاده می شود. مانند همه کاربردهای پروتز ، تلاش برای دست آوردن مفصل مچ پایی است که با محدودیت های خاص بار را حمل کند و به حرکت بیمار کمک کند.

Source: www.melihmalkoc.com

در اینجا قصد داریم نگاهی دقیق تر به مشکلاتی که کفش ها می توانند ایجاد کنند، بیندازیم:

مشکل: برجستگی پشت پاشنه پا

یک پزشک متخصص چنین می گوید: در حال حاضر پاشنه ها به تدریج بلند و بلندتر می شوند، ما این اتفاق را خودکشی با کفش می نامیم. پاشنه های بسیار بلند باعث بروز مشکلات فراوانی می شوند، از رگ به رگ شدن مچ پا گرفته تا دردهای مزمن.

پوشیدن کفش های پاشنه بلند باعث می شود برآمدگی دردناکی در پشت پاشنه پا، در محل اتصال تاندون آشیل و پاشنه  ایجاد شود. تاندون آشیل به پشت استخوان پاشنه می چسبد و کشش مکرر این تاندون بر روی استخوان می تواند موجب ساخته شدن استخوان اضافه در پشت پاشنه شود. به تدریج این بافت نرم بر اثر فشار ملتهب شده و این التهاب موجب کلفتی و تورم بافت می شود و همین تورم باعث افزایش برجستگی و بدتر شدن وضعیت می شود.

استفاده از یخ و کفی های طبی و البته کفش های مناسب تر می تواند برای تسکین درد مفید باشد، با این وجود برآمدگی استخوانی دائمی است.

مشکل: وضیعت غیرطبیعی پا

پاشنه های بسیار بلند وضعیتی را به پاها تحمیل می کنند که فشار زیادی به سینه پا وارد می کند. در چنین شرایطی استخوان های متاتارسال بلند (استخوان های کف پا) با استخوان های کنجدی (سزاموئید) و استخوان های پنجه پا (بندانگشت ها) برخورد می کنند. فشار بیش از حد می تواند موجب التهاب این استخوان ها یا اعصابی شود که آن ها را احاطه کرده اند. فشار دائم به استخوان های پا ممکن است به ترک هایی مویی بینجامد.

استفاده از کفش هایی با پاشنه کوتاه تر می تواند برای جلوگیری از مشکلات استخوانی کف پا مفید باشد. هرچه پاشنه کفش شما کوتاه تر باشد، پاهای شما در وضعیت طبیعی تری قرار خواهند داشت. پزشکان توصیه می کنند کفش هایی را انتخاب کنید که پاشنه آن ها بیش از 2 اینچ (5 سانتیمتر) نباشد؛ حتی این کفش ها را نیز نباید طولانی مدت بپوشید.

مشکل: پیچ خوردگی قوزک پا

تمام کفش های پاشنه بلند، خطر پیچ خوردن قوزک پا را افزایش می دهند. شایع ترین مشکل، پیچ خوردگی جانبی  پا است و زمانی رخ می دهد که پای شما به سمت بیرون برمی گردد. این اتفاق باعث کشیدگی بیش از حد رباط های قوزک پا می شود.  پیچ خوردگی شدید حتی ممکن است منجر به پارگی رباط ها شود. باید از حرکت دادن قوزک پای پیچ خورده خودداری شود، ممکن است برای بهبود کامل آن به فیزیوتراپی نیز نیاز باشد. پیچ خوردگی یا ترک مویی قوزک پا، خطر بروز آرتروز را افزایش می دهد.

اشتباه:  پاشنه های بلند و باریک (پاشنه میخی)

گرچه تمام کفش های پاشنه بلند می توانند برای پاهای شما مشکل ایجاد کنند، اما پاشنه های بلند و باریک بسیار خطرناک تر هستند. پزشکان می گویند: با پوشیدن این گونه کفش ها تمام وزن بدن روی یک نقطه متمرکز می شود؛ به همین دلیل شما ممکن است هنگام راه رفتن تلوتلو بخورید؛ بنابراین احتمال لغزیدن و پیچ خوردگی پا بیشتر می شود.

پاشنه های پهن تر سطح بیشتری دارند و وزن بدن شما را یکنواخت تر توزیع می کنند و در مقایسه با  پاشنه های باریک، انتخاب بهتری به نظر می رسند. گرچه این گونه پاشنه ها همچنان به سینه پای شما فشار می آورند، اما خطر افتادن شما را تا حدودی کاهش می دهند.

اشتباه: کفش های تخت باله

پوشیدن کفش های تخت می تواند موجب ایجاد مشکلات زانو، مفصل ران و کمر شود. همچنین این کفش ها حمایت ضعیف از انحنای کف پا داشته و می توانند باعث بروز بیماری دردناکی در پا به نام پلانتار فاسیاتیس (التهاب غلاف کف پا) شوند.

شما می توانید با قرار دادن کفی های طبی (ارتوتیک ها) در کفش های تخت از ایجاد درد پا جلوگیری کنید. کفی ها حالت ضربه گیر دارند و مشکلات پا را کاهش می دهند. استفاده از کفی طبی برای محافظت از قوس کف پا و کاهش فشار بر نقاط حساس توصیه می شود.

اشتباه: دمپایی لا انگشتی

دمپایی لا انگشتی چندان از پا محافظت نمی کند. وقتی که پا بدون محافظ باشد، خطر آسیب و جراحت آن بیشتر خواهد بود. افراد مبتلا به دیابت نباید این دمپایی ها را بپوشند؛ زیرا ممکن است بریدگی ها و خراش های ساده به عوارض جدی منجر شوند. به علاوه بسیاری از دمپایی های لا انگشتی قوس کف پا را به خوبی پوشش نمی دهند. دمپایی های لا انگشتی نیز مانند کفش های تخت باله، می توانند باعث بروز عارضه پلانتار فاسیاتیس شوند و منجر به مشکلات زانو، مفصل ران یا کمر شوند.

مشکل : التهاب کف پا (پلانتار فاسیاتیس)

یک بافت پیوندی ضخیم به نام پلانتار فاسیا در طول کف پا امتداد می یابد و از قوس کف پا حمایت می کند. هنگام راه رفتن، پلانتار فاسیا روی پاشنه کشیده می شود و اگر انحنای کف کفش مناسب باشد بهترین عملکرد را خواهد داشت. پابرهنه راه رفتن و یا استفاده از کفش های سست و بدون محافظ برای قوس پا می تواند موجب کشیدگی بیش از حد، پارگی و یا التهاب پلانتار فاسیا شوند. این مشکل شایع می تواند به درد شدید پاشنه منتهی شود و استراحت دادن به پاها تنها به طور موقتی درد را تسکین خواهد داد.

گزینه بهتر: صندل های ورزشی

صندل های ورزشی و طبی و سایر “کفش های قابل انعطاف و سبک” برای تمرینات سخت و پیاده روی طولانی طراحی شده اند. کفی های ضخیم، پاهای شما را از آسیب سطح زمین، سنگ و شن محافظت می کنند. پزشکان می گویند: این نوع کفش ها محافظ خوبی برای قوس کف پا هستند.

اشتباه: کفش های لژ دار و پاشنه کلفت

کفش های های پاشنه کلفت و لژدار کفی سفت و سخت دارند. پزشکان می گویند آن ها عملکرد طبیعی راه رفتن را مختل می کنند. پاهای شما سعی دارند به سمت خاصی خم شوند، اما کفش هایتان مانع می شوند زیرا بسیار سخت و غیرقابل انعطاف هستند. اگر پاشنه کفش های لژدار بسیار بلندتر از پنجه پاها باشد؛ بر استخوان های کف پا فشار وارد می آورد.

گزینه بهتر: کفش های لژدار با پاشنه تخت تر

اگرچه پوشیدن کفش های لژدار با پاشنه ای تخت تر نیز توصیه نمی شود، اما ممکن است این نوع کفش ها در مقایسه با سایر کفش های لژدار فشار کمتری را بر پاهای شما وارد کنند. کفش هایی را انتخاب کنید که کف کلفت آن تقریباً موازی سطح زمین باشد. این نوع کفش ها فشار کمتری را بر سینه پاها وارد می کنند. با این حال، کفی های سفت و غیرقابل انعطاف این نوع کفش ها مانع حرکت طبیعی پاها هنگام راه رفتن می شوند.

اشتباه: کفش های نوک تیز

ممکن است کفش های نوک تیز شیک و زیبا  به نظر برسند، اما این نوع کفش ها پنجه پاهای شما را به هم فشرده می کنند. این مسئله به مرور زمان، می تواند موجب درد عصبی، تشکیل زائده استخوانی در لبه خارجي مفصل قاعده شست پا (پینه شست پا) و تاول در پاها و عارضه انگشتان چکشی شود. برخی از خانم ها به علت فشار مداوم حتی دچار کوفتگی و کبودی زیر ناخن پاها نیز می شوند.

مشکل: زائده استخوانی در لبه خارجي مفصل قاعده شست پا (پینه ی شست پا)

پینه، توده دردناکی در قاعده شست پا است که ممکن است موجب خمیدگی غیرطبیعی شست به سمت انگشتان دیگر شود. پینه پا هنگام جابجایی بافت یا استخوان مفصل قاعده شست پا تشکیل می شود. ممکن است این عارضه پس از سال ها فشار و حرکات غیرطبیعی به وجود آید. کفش های نوک تیز نیز موجب ایجاد پینه در پای خانم ها می شود.

مشکل: ناهنجاری و بدشکلی انگشتان پا

کفش های پاشنه بلند، بیشتر وزن بدن را بر روی انگشتان پا وارد می کنند و آن ها را به هم می فشارند. به مرور زمان، این شرایط می تواند به چکشی شکل شدن انگشتان پا منتهی شود، این خمیدگی های غیرطبیعی مفاصل انگشتان پا، می توانند به تدریج سخت شوند. گاهی اوقات به منظور کاهش درد عارضه انگشتان چکشی، نیاز به جراحی وجود دارد. در هم فشرده شدگی انگشتان پا می تواند موجب بروز ناهنجاری های دیگر و سایش مداوم باعث تشکیل میخچه و پینه شود.

می توانید با انتخاب کفش های پنجه پهن از خطرات پوشیدن کفش های نوک تیز دوری کنید.

اشتباه: کفش هایی با اندازه نامتناسب

عواقب پوشیدن کفش های بسیار تنگ، پینه، تاول، میخچه و مشکلات دیگر است. سایش مداوم می تواند باعث ناراحتی مفاصل پاها و در نتیجه ابتلا به آرتریت یا ورم مفاصل شود.

پیش از خرید کفش های جدید، طول و پهنای پاهایتان را در حالت ایستاده و در پایان روز اندازه گیری کنید. اگر کف پای شما بیش از حد معمول صاف است و یا انحنا دارد، حتماً برای معاینه به یک متخصص مراجعه کنید. چنین بیماری هایی می توانند خطر ابتلا به آرتروز استخوان را افزایش دهند. درمان به موقع و استفاده از کفش های مناسب از ساییدگی و  پارگی مفاصل پاها جلوگیری می کند.

خطرات استفاده از کفش های نوک تیز در مردان

کفش های نوک تیز تنها برای زنان مشکل ساز نیست. این نوع کفش ها مشکلات مشابه ای را برای مردان به وجود می آورد، مشکلاتی همچون عارضه انگشتان چکشی، تشکیل پینه و درد. برای جلوگیری از بروز این مشکلات، از کفش های پنجه پهن و آزاد استفاده کنید. ممکن است فکر کنید پوشیدن کفش های پنجه پهن در دفتر کارتان چندان مناسب نیست، اما پاهایتان بابت این کار از شما قدردانی خواهند کرد.

Source: www.webmd.com

نوزادان نمی توانند دوچرخه سواری کنند، پس چرا گاهی اوقات کلاه ایمنی مخصوص می پوشند؟  نوزادانی که شکل سر غیرمعمولی دارند، می توانند با استفاده از کلاه های مخصوص تغییر شکل سر درمان شوند.

اگر چه که جمجمه افراد بالغ سخت و محکم است، جمجمه نوزادان از چندین ورق صفحه نرم و انعطاف پذیر و چندین شیار ایجاد شده است و استخوان ها هنوز با هم جوش نخورده اند.

این جمجمه نرم به نوزاد اجازه می دهد تا از کانال تولد عبور کند. نرمی جمجمه همچنین فضای کافی برای رشد سریع مغز در طول اولین سالهای زندگی را ایجاد می کند. با گذشت زمان، استخوان های جمجمه به هم جوش می خورند.

به علت وجود جمجمه نرم تر، ممکن است سر نوزادان شکل های نامنظم بگیرد. در بعضی از موارد ممکن است برای اصلاح شکل سر به کلاه مخصوص تغییر شکل سر نوزادان احتیاج باشد.

کلاه مخصوص تغییر شکل سر نوزادان چه شرایطی را درمان می کند؟

کلاه مخصوص برای درمان شرایطی استفاده می شود که بر روی شکل سر نوزادان تاثیر می گذارند.

پلاژیوسفالی

پلاژیوسفالی (Plagiocephaly) که گاهی اوقات به نام سندرم سر تخت شناخته می شود، به صاف شدن یکی از صفحات نرم سر کودکان اشاره دارد. این شرایط برای مغز یا رشد کودک خطرناک نیست.

پلاژیوسفالی زمانی اتفاق می افتد که نوزادان زمان زیادی را در یک موقعیت مثلا به پشت می مانند. به این نوع تخت شدن سر، پلاژیوسفالی موقعیتی گفته می شود.

خوابیدن به پشت به عنوان موقعیتی ایمن برای خواب کودکان توصیه شده است، بنابراین پلاژیوسفالی موضعی غیر معمول نیست.

این وضعیت معمولا باعث ایجاد نشانه های بجز صاف شدن سر نمی شود. پلاژیوسفالی دردناک نیست.

جدید ترین دستورالعمل کنگره جراحان اعصاب فیزیوتراپی و یا تغییر مکرر موقعیت را به نوزادان زیر 6 ماه توصیه می نماید.

می توان برای نوزادان 6 تا 8 ماهه که از روش های دیگر نتیجه نگرفته اند، از کلاه مخصوص تغییر شکل سر نوزادان کمک گرفت.

کرانيوزونوستوز

جوش خوردن زودرس استخوانهای جمجمه نوزادان، یا کرانيوزونوستوز ((Craniosynostosis زمانی رخ می دهد که استخوان های جمجمه ای نوزاد خیلی زود به هم جوش بخورد. گاهی اوقات این مشکل بخشی از یک سندرم ژنتیکی است.

جوش خوردن زودرس استخوان های جمجمه نوزادان می تواند رشد مغز را محدود کرده و موجب ایجاد شکل غیر معمول جمجمه شود، زیرا مغز در حال رشد در فضایی محدود است.

علائم کرانيوزونوستوز ممکن است عبارتند از:

• شکل ناهموار جمجمه
• غیر طبیعی بودن یا فقدان نقاط نرم روی سر نوزاد
• لبه های سخت و بلند شده جمجمه که خیلی زود بسته شده است
• رشد غیرطبیعی سر نوزاد

بسته به نوع کرانویوزونوستوز، سایر علائم ممکن عبارتند از:

• سردرد
• کاسه چشم عریض یا باریک
• ناتوانی های یادگیری
• از دست دادن بینایی

کرانيوزونوستوز تقریبا همیشه نیاز به درمان جراحی همراه با استفاده از کلاه مخصوص تغییر شکل سر نوزادان دارد.

کلاه مخصوص تغییر شکل سر نوزادان چه تفاوتی با سایر کلاه های ایمنی دارد؟

کلاه هایی که برای ارتز جمجمه مورد استفاده قرار می گیرند با سایر کلاه های بچگانه مانند کلاه دوچرخه سواری و اسنوبورد تفاوت هایی دارند.

اول از همه، کلاه های مخصوص تغییر شکل سر نوزاد باید توسط پزشک تجویز شوند. ارتوپد فنی و متخصص ارتز می تواند این کلاه ها را برای نوزاد تجویز کند.

ارتوپد فنی سر نوزاد را اندازه گیری کرده و با قالب گچی یا نور لیزر قالب گیری می نماید. بر اساس این اطلاعات، ارتوپد فنی کلاهی طراحی می کند که مناسب نیازهای نوزاد است.

این کلاه ایمنی از یک پوسته بیرونی سخت و یک فوم داخلی ساخته شده است که فشار مضاعفی روی اطراف سر ایجاد می کند و اجازه می دهد تا سطح صاف گسترش یابد. این کلاه ها جهت تغییر شکل جمجمه و نه برای محافظ سر از آسیب دیدگی طراحی شده اند.

نوزادان چه مدت باید کلاه مخصوص تغییر شکل سر را بپوشند؟

نوزادان معمولا باید 23 ساعت در روز را کلاه بپوشند. معمولا فقط برای حمام رفتن یا لباس پوشیدن کلاه برداشته می شود.

ممکن است به نظر رسد که این مدت زمان برای پوشیدن کلاه زیاد است، اما جمجمه نوزادان برای مدت طولانی منعطف نمی ماند. استفاده از کلاه مخصوص قبل از جوش خوردن استخوان های جمجمه ضروری است.

درمان با کلاه مخصوص به طور کلی حدود سه ماه طول می کشد، البته بسته به شدت مشکل و زمان پوشیدن کلاه در روز می تواند کوتاه تر یا طولانی تر شود. متخصص ارتز به طور مرتب شکل جمجمه را بررسی خواهد کرد و در صورت لزوم تنظیمات لازم را طی دوره درمان انجام می دهد.

آیا کلاه مخصوص تغییر شکل سر نوزادان ناراحت کننده است؟

کلاه مخصوص نباید برای نوزادان ناراحت کننده یا دردناک باشد.

اگر کلاه مخصوص اندازه نباشد یا مراقبت های لازم انجام نگیرد می تواند باعث عوارضی مثل بوی نامطبوع، التهاب پوست و ناراحتی شود. اگر این مشکلات ایجاد شوند، متخصص می تواند تغییراتی در کلاه ایجاد نماید و از وقوع مجدد عوارض جلوگیری نماید.

به یاد داشته باشید که این نوع کلاه بسیار متفاوت از چیزی است که شما در فروشگاه کالاهای ورزشی خریداری می کنید. کلاه مخصوص تغییر شکل جمجمه نوزادان از مواد متفاوتی ساخته شده و با توجه به ویژگی های سر نوزاد ساخته می شود.

Source: www.healthline.com

آرتروز زانو می تواند روی تمام حرکت های فرد تأثیر بگذارد از راه رفتن یا بالارفتن از پله ها گرفته تا حتی نشستن و دراز کشیدن. عمل جراحی زانو ممکن است بتواند تسکین دهنده باشد؛ اما در بیشتر موارد پزشکان توصیه می کنند پیش از جراحی، روش های دیگر درمانی را نیز امتحان کنید.

روش های درمان آرتروز زانو شامل:

• مصرف داروهای خوراکی:

  داروهایی که نیاز به نسخه ندارند همچون استامینوفن، همچنین داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) همچون ایبوپروفن یا ناپروکسن که علاوه بر درد با التهاب نیز مبارزه می کنند. داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدیِ قوی تر را باید با نسخه پزشک تهیه کنید.

• کرم ها و پمادهایی که بر روی پوست مالیده می شوند:

  کرم ها و پمادهای ضددردی وجود دارند که به صورت موضعی استفاده می شوند و می توانید آن ها را از داروخانه ها تهیه کنید. برای تهیه انواع قوی تر نسخه پزشک احتیاج است.

• داروهایی که به داخل مفصل تزریق می شوند:

  تزریق کورتیکواستروئید که کورتیزون نیز نامیده می شود، با تورم و التهاب مبارزه می کند و موجب تسکین سریع درد می شود و تأثیر آن می تواند تا چند ماه باقی بماند. تزریق اسید هیالورونیک، مایع مفصلی را افزایش می دهد که موجب روان و راحت تر شدن حرکت زانو می شود. ممکن است چند ماه طول بکشد تا اثر آن ها کامل شود ولی تأثیرشان تا 6 ماه یا بیشتر باقی خواهد ماند.

• ورزش و فیزیوتراپی:

  ورزش، عضلاتی را تقویت می کند که از زانو حمایت می کنند. فیزیوتراپی نیز می تواند مفید باشد. فیزیوتراپ می تواند برنامه ایی برای شما تهیه کند که برای حمایت و تقویت زانوهایتان مفید باشد. شاید نیاز به بریس، آتل یا عصا داشته باشید. اگر نیاز باشد وزن خود را کم کنید رژیم غذایی مناسب و فعالیت های ورزشی می توانند کمک کنند وزن تان را کاهش دهید و فشاری که زانوهای تان تحمل می کنند را کمتر کنید.

• کاهش وزن:

  هر نیم کیلو وزنی که اضافه می کنید، یک و نیم کیلو فشار را بر زانوهای تان تحمیل می کند. حتی در صورتی که نهایتاً نیاز به عمل جراحی جایگزینی زانو داشته باشید، اگر مقداری از وزن خود را کم کنید احتمال موفقیت عمل بسیار بیشتر خواهد بود.

• مکمل های غذایی:

  برخی از افراد، گلوکزآمین و کندروتین سولفات را برای استئوآرتریت مصرف می کنند. مطالعاتی که بر روی این مکمل ها انجام شده، نتایج متفاوتی داشتند و میزان و نحوة اثرگذاری این مکمل ها دقیقاً مشخص نیست. تحقیقات نشان داده اند که مکمل دیگری به نام SAMe نیز مانند مسکن های بدون نیاز به نسخه، عمل می کند و ممکن است عوارض جانبی کمتری هم داشته باشد، البته زمان بیشتری طول می کشد تا تأثیر خود را بگذارد.

قبل از مصرف هر مکملی (حتی طبیعی) حتماً با پزشک خود مشورت کنید تا از وجود عوارض جانبی احتمالی آگاه شوید.

این درمان ها می توانند بسیار برایتان مفید و تسکین دهنده واقع شوند و کمکتان کنند تا به راحتی حرکت کنید. اگر این درمان ها فایده ای برایتان نداشتند، یا به مرور زمان تأثیرشان کمتر شد یا شما نتوانستید تحملشان کنید، پزشک ممکن است به شما پیشنهاد دهد که عمل جراحی را بررسی کنید. معمولاً دو نوع عمل جراحی برای زانو پیشنهاد می شود، آرتروسکوپی و جراحی تعویض زانو.

جراحی آرتروسکوپی

در این نوع عمل جراحی، جراح یک لولۀ نازک که یک دوربین کوچک در انتهای آن قرار دارد، را از راه شکاف کوچکی در پوست وارد زانو می کند تا داخل زانو را ببیند. سپس جراح، می تواند غضروف آسیب دیده (پوشش نرمی که از استخوان در مفصل محافظت می کند)، را بر دارد. پزشک می تواند قسمت های داخل زانو را نیز با آرتروسکوپ ببیند و مشکلات آن را تشخیص دهد.

بیشتر افراد می توانند پس از گذشت چند روز از عمل به زندگی معمولی خود برگردند. بهبودی معمولاً دردناک نیست. جراحی آرتروسکوپی می تواند تسکین کوتاه مدتی برای درد باشد و احتمالاً نیاز به جراحی های پیچیده تر را به تأخیر بیندازد.

جراحی جایگزینی زانو

اگر شما همۀ انتخاب های درمانی را برای آرتروز زانو امتحان کرده اید ولی  هنوز هم درد را تجربه می کنید، پزشکتان احتمالاً جراحی جایگزینی زانو را پیشنهاد خواهد کرد. این جراحی می تواند به کاهش درد کمک کند و توانایی حرکتی تان را ارتقا دهد.

در جراحی جایگزینی زانو، همه یا قسمتی از زانوی آسیب دیده برداشته می شود و با مفصل مصنوعی جایگزین می شود. این زانو از فلز و پلاستیک ساخته شده است.

ممکن است چندین ماه طول بکشد تا بهبودی کامل حاصل شود، اما آسایش و راحتی شما می تواند تا سال ها و حتی تا آخر عمر ادامه بیابد.

اگر شرایط زیر را دارید ممکن است وقت آن باشد که به عمل جراحی جایگزینی زانو فکر کنید:

• زانو درد شدیدی دارید آنقدر که در انجام فعالیت های روزمره خود با مشکل مواجه هستید.
• در هنگام استراحت چه شب باشد چه روز، درد متوسط یا شدیدی را در زانو احساس می کنید.
• زانویتان به مدت طولانی التهاب و تورم دارد به طوری که با استراحت یا مصرف دارو بهتر نمی شود.
• حالت پرانتزی پا به بیرون یا به داخل
• درد و ناراحتی به میزانی است که مصرف ضددردهای غیراستروئیدی اثری ندارد.

Source: www.webmd.com

زانو بزرگ ترین مفصل در بدن است و تقریبا مثل یک لولا به نظر می رسد. از انتهای پایین شامل استخوان درشت نی، از انتهای بالا شامل استخوان ران و کلاه زانو (پاتلا) که در انتهای استخوان ران در یک لانه حرکت می کند می باشد. روی مفاصل این 3 استخوان که با یکدیگر در تماس هستند با غضروف مفصلی پوشانده می شود که اجازه می دهد استخوان ها آزادانه حرکت کنند و به عنوان یک بالشتک عمل می کند.

تمام سطوح باقی مانده زانو با یک بافت نرم  نازک به نام غشای سینوویال پوشانده شده است. این غشا یک مایع ویژه ای را ایجاد می کند که سبب روان شدن زانو می شود و اصطکاک را در زانوی سالم به حداقل می رساند.

زانوی سالم به راحتی خم می شود. بار روی مفصل را حمل می کند و به راحتی حرکت می کند. بنابراین بدون احساس درد می توانید راه بروید، بنشینید و بچرخید. اما در طول زمان، غضروف  شروع به ترک خوردگی یا پوسیدگی می کند، مفصل توانایی حمل بار را از دست می دهد. این آسیب به تدریج رشد می کند، زیرا توانایی غضروف برای بازسازی خود محدود است. در ابتدا، فقط کمی گرفتگی در زانو احساس می شود، اما بعد از شروع اصطکاک بین استخوان ها در مفصل ، احساس درد نیز شروع می شود.

علل زانو درد و از دست دادن عملکرد زانو:

آرتریت شایع ترین علت زانو درد مزمن است. استئوآرتریت “،” آرتریت روماتوئید “و” آرتریت تروماتیک” شایع ترین انواع هستند.

استئوآرتريت:

غضروفی که از استخوان های زانو محافظت می کند و به عنوان یک بالشتک عمل می کند، در طول زمان با نرم شدن پوسیده می شود. بنابراین استخوان ها با اصطکاک، باعث درد و سفتی در زانو می شوند. استخوان هایی که در برابر یکدیگر قرار دارند شروع به اصطکاک می کنند، در نتیجه سطوح آنها سخت شده و به مفصل آسیب می رساند. این استئو آرتریت است . استئوآرتریت معمولا بعد از سن 50 سالگی در افرادی که سابقه خانوادگی آرتریت دارند، رخ می دهد. اضافه وزن و اختلالاتی مانند زانوی پرانتزی سبب فشار بیشتر به مفصل می شود. این باعث ایجاد آسیب زانو می شود.

آرتریت:

این یک بیماری مزمن است که شبیه به “آرتریت روماتوئید” یا “نقرس” است و می تواند باعث تورم و التهاب بافت غضروف مفصل گردد. با پیشرفت بیماری، غضروف از بین می رود و مفصل سخت می شود.

آرتریت روماتوئید:

با ضخیم شدن غشای سینوویال و التهاب آن و در نتیجه پر شدن بیش از حد حفره مفصلی با مایع سینوویال رخ می دهد. التهاب مزمن با تخریب غضروف ، ممکن است باعث از بین رفتن غضروف، درد و سفتی شود.

آرتریت تروماتیک:

ممکن است به علت آسیب شدید زانو ایجاد شود. سقوط بد یا ضربه سنگین به زانو می تواند به مفصل آسیب برساند. اگر این آسیب به شکل مناسب درمان نشود، وزن اضافی به مفصل اضافه می شود.

با گذشت زمان این شرایط منجر به فرسایش غضروف (آرتریت  تروماتیک) می شود. شکستگی زانو یا پارگی  جدی رباط ممکن است نهایتا غضروف مفصلی را از بین ببرد. در نتیجه این آسیب، زانو درد و عملکرد زانو ممکن است کاهش یابد.

پروتز زانو چه زمانی انجام می شود؟

تصمیم گیری برای پروتز کل زانو توسط خانواده و متخصص انجام می شود. شرایطی که ممکن است به جراحی پروتز کل زانو نیاز باشد عبارتند از:

• زانو درد شدید که مانع حرکات روزانه مانند راه رفتن، بالا پایین رفتن از پله ها، نشستن روی صندلی می شود.
• زانو درد خفیف یا شدید هنگام استراحت در شب یا روز
• التهاب مزمن زانو و تورم که با استراحت کردن یا دارو بهبود نمی یابد.
• تغییر شکل زانو: زانو ممکن است به داخل یا خارج تغییر شکل دهد.
• سفت شدن زانو: ممکن است نتوانید زانو را خم کنید
• داروهای ضد التهاب ممکن است درد شما را کاهش ندهند. آسپرین و برخی از داروها در مراحل اولیه آرتریت موثر هستند؛ ممکن است در بیماران مبتلا به درد شدید آرتریت موثر نباشد.
• استفاده از درمان هایی مانند تزریق کورتیزون، فیزیوتراپی یا برخی از روش های جراحی ممکن است در بهبود شما موثر نباشد.

آماده شدن برای جراحی:

شما می توانید زندگی خود را در دوره بهبود پس از عمل با استفاده از اقدامات احتیاطی ساده قبل از جراحی آسان کنید.

• متخصص در مورد هر گونه مشکل سلامتی که باید قبل از جراحی بررسی شود، با شما صحبت خواهد کرد.
• اگر سیگار می کشید باید قبل از جراحی آن را ترک کنید. به بهبود شما کمک می کند و عوارض بعد از پروتز را کاهش می دهد.
• قبل از جراحی، اگر مشکل دندان و لثه دارید، آنها را درمان کنید
• تغذیه مناسب و سالم داشته باشید
• مقدار مصرف الکل را محدود کنید
• اگر در یک خانه دو طبقه زندگی می کنید، طبقه پایین را انتخاب کنید.

 روند عملیات:

اینکه چه مدت قبل از عمل جراحی باید از خوردن و نوشیدن پرهیز کنید به شما اطلاع داده می شود. لیستی از داروهایی که مصرف می کنید را به متخصص گزارش دهید.

بعد از عمل:

بعد از جراحی ممکن است احساس درد کنید، برای از بین بردن این درد از داروهای مسکن به طور متناوب استفاده می شود. چند ساعت پس از عمل جراحی، می توانید با کمک واکر ایستاده یا راه بروید. هنگام استفاده از واکر، باید مراقب باشید، زیرا سرم و کاتتر شما برداشته نشده است. پیاده روی و ورزش در روند بهبود شما بسیار مهم هستند.

نکاتی که بعد از عملیات باید در نظر گرفته شود:

• باید یک برنامه ورزشی منظم برای تقویت زانوی خود داشته باشید
• به ویژه خود را در مقابل سقوط و صدمات محافظت کنید.
• کنترل منظم پس از عمل جراحی را فراموش نکنید

تمرینات چهارسر رانی:

• به تخت تکیه داده بنشینید و پای خود را دراز کنید
• ماهیچه هایی که زانو را به سمت باسن می کشند را سفت کنید، پشت پا را به تخت فشار دهید
• 5 ثانیه صبر کنید، سپس پا را آزاد کنید.
• این حرکت را تکرار کنید

تمرین خم کردن زانو به صورت نشسته:

• یک بالشت نرم زیر زانو قرار داده روی صندلی بنشینید
• پا را بالا ببرید و تا 5 بشمارید
• پا را عقب بکشید و 5 ثانیه در همان حالت بمانید
• این حرکت را تکرار کنید

هشدار مهم:

در صورت درد شدید در زانو

درد یا تورم در پا

قرمزی شدید و  ترشح در محل جراحی

تب بالای 38.5 درجه

درد قفسه سینه و تنگی نفس، حتما به متخصص مراجعه کنید.

Source: www.memorial.com

آمپوتاسیون به معنی قطع عضو است. قطع عضو به معنی حذف یک قسمت بدن است. قطع عضو می تواند توسط پزشک در محیط بیمارستانی انجام شود، مانند زمانی که به علت عوارض دیابت باید یک پا قطع شود. آمپوتاسیون همچنین ممکن است در حین حادثه رخ دهد.

آمپوتاسیون ممکن است کامل (قسمتی از بدن به طور کامل برداشته یا قطع شود) یا جزئی (بخش زیادی از بدن عضو می شود، اما بقیه آن کماکان به بدن متصل است) باشد.

قطع عضو ترومایی از دست دادن یک قسمت بدن، معمولا یک انگشت دست، انگشت پا، دست یا پا است که به علت حادثه یا آسیب رخ می دهد. در صورت قطع شدن تصادفی اندام باید بتوانید کارهای ضروری را انجام دهید، چرا که زمان در این امر بسیار مهم است. در ادامه به بررسی علل، علائم و اقدامات مورد نیاز برای مواجه با آمپوتاسیون بدن می پردازیم.

ملاحظات:

اگر یک حادثه یا آسیب باعث قطع عضو کامل بخشی از بدن شود، اغلب اگر از بخش قطع شده به خوبی مراقبت شود، می تواند آن را مجددا به بدن متصل کرد.

در قطع عضو جزئی، برخی از اتصال بافت نرم باقی می ماند. بسته به شدت آسیب امکان اتصال مجدد قسمت قطع شده بررسی می شود.

ممکن است در هنگام قطع عضو بدن عوارض جانبی اتفاق بیفتد. مهمترین عوارض شامل خونریزی، شوک و عفونت است.

نتیجه درازمدت برای آمپوته به مدیریت اورژانسی و مراقبت های حیاتی اولیه بستگی دارد. یک پروتز با اندازه و عملکرد مناسب بهمراه بازآموزی می تواند توانبخشی را سرعت بخشد.

علل

آمپوتاسیون های ناشی از حادثه معمولا از حوادث کارخانه، مزرعه، کار با ابزار و یا حوادث ناشی از وسایل نقلیه موتوری حاصل می شود. بلایای طبیعی، جنگ و حملات تروریستی نیز می توانند باعث قطع عضوهای تصادفی شوند.

علائم

علائم ممکن عبارتند از:

خونریزی (بسته به موقعیت و ماهیت آسیب دیده ممکن است خفیف یا شدید باشد)

درد (درجه درد همیشه به شدت آسیب یا میزان خونریزی وابسته نیست)

آسیب بافت بدن ( بافت به شدت آسیب دیده اما هنوز هم بطور جزئی به عضله، استخوان، تاندون یا پوست متصل است)

در برخی موارد عضو جدا شده می تواند مجددا با موفقیت پیوند زده شود. موفقیت پیوند مجدد به موارد زیر بستگی دارد:

• چه بخش از بدن آمپوته شده است.
• شرایط قسمت قطع شده.
• زمان بین قطع عضو و دریافت مراقبت های پزشکی.
• سلامت عمومی فرد مصدوم.

اقدامات اولیه پس از آمپوتاسیون تصادفی اندام

اگر شاهد قطع عضو باشید، چه کارهایی باید انجام دهید:

در ابتدا سریعا با اورژانس 115 تماس بگیرید. و سپس مراحل زیر را دنبال نمایید.

1. خونریزی را متوقف کنید.

در صورت امکان دستان خود را با آب و صابون بشویید.

در صورت امکان فرد مجروح را در موقعیت خوابیده قرار داده و منطقه جراحت را در سطحی بالاتر نگه دارید.

اگر فرد مشکوک به آسیب سر، گردن، کمر یا پا می باشد، موقعیت وی را تغییر ندهید.

فشار مستقیم و ثابت به زخم اعمال کنید. اگر جسمی داخل زخم است، فشار را مستقیما روی آن قسمت اعمال نکنید و فشار را در اطراف قرار دهید.

اگر خون از پوشش روی ناحیه مجروح بیرون بزند، گاز یا پارچه ی تمیز دیگری را روی پوشش اولیه قرار دهید. پوشش اولیه را برندارید.

فقط در صورتی که خونریزی شدید باشد و با فشار مستقیم متوقف نشود، از تورنیکه یا باند فشرده سازی استفاده کنید. ( تورنیکه تسمه یا نواری است که بر روی عضو می‌بندند تا مانع عبور جریان خون شود.)

2. حواستان به شوک شدن فرد باشد.

در حالی که فرد هنوز کاملا صاف خوابیده است، پا را حدود 30 سانتی متر بالا بیاورید.

اگر فرد مشکوک به آسیب سر، گردن، کمر و یا پا است، موقعیت فرد را تغییر ندهید.

فرد را با کت یا پتو بپوشانید.

تا زمانی که کمک پزشکی برسد، فرد را تا جای ممکن آرام کنید.

3. زخم را تمیز کرده و از آن محافظت کنید.

ناحیه آسیب دیده را با پانسمان استرلیزه یا پارچه تمیز بپوشانید.

4. از قسمت قطع شده مراقبت کنید.

در برخی موارد می توان قسمت قطع شده را مجددا به بدن وصل کرد.

در صورت امکان قسمت قطع شده را با آب تمیز بشویید تا آلودگی ها از آن جدا شود. از صابون یا اسکراب استفاده نکنید.

قسمت قطع شده را در یک کیسه تمیز و پلاستیکی قرار دهید.

کیسه را در یخ بسته کنید و آن را با خود به بیمارستان ببرید.

کارهایی که نباید انجام دهید:

فراموش نکنید که حفظ زندگی فرد مهم تر از حفظ یک بخش از بدن است.

سایر آسیب ها را نادیده نگیرید.

سعی نکنید با فشار بخشی را سر جای خود باز گردانید.

به این فکر نکنید که بخشی از بدن خیلی کوچک از آن است که بتوان نجات داد.

تورنیکه یا رگ بند نبندید، مگر اینکه خونریزی تهدید کننده زندگی باشد، زیرا ممکن است کل اندام آسیب ببیند.

باور غیر منطقی برای حتمی بودن پیوند مجدد اندام نداشته باشید.

Source: www.webmd.com, medlineplus.gov

قوس زیاد کف پا چیست؟

قوس زیاد کف پا که به عنوان پای پنجه ای (Claw foot) شناخته می شود، شرایطی است که طی آن انگشتان پا در موقعیتی پنجه مانند قرار می گیرند. پای پنجه ای می تواند به صورت مادرزاد ایجاد شود و یا ممکن است به علت خم شدن پا و افزایش قوس به مرور زمان ایجاد شود. پای پنجه ای معمولا به خودی خود مشکلی جدی نیست، اما می تواند ناراحت کننده باشد. همچنین پای پنجه ای می تواند علامتی از وضعیت پزشکی اولیه مانند فلج مغزی یا دیابت باشد.

اگر مشکوک به قوس زیاد کف پا یا پای پنجه ای هستید، به پزشک مراجعه نمایید. برای جلوگیری از بدتر شدن وضعیت پا، تشخیص و درمان زود هنگام پا حائز اهمیت است.

علائم پای پنجه ای

زمانی که دچار پای پنجه ای می شوید، مفاصل انگشتان پا که در نزدیکی مچ قرار دارند، به سمت بالا مایل می شوند و مفاصل دیگر انگشتان پا به سمت پایین خم می شوند. این امر باعث می شود که انگشتان پا شبیه پنجه به نظر برسند.

در بعضی موارد، پای پنجه ای هیچگونه دردی ایجاد نمی نماید. در موارد دیگر ممکن است که درد انگشتان را تجربه کنید و همچنین ممکن است دچار پینه، میخچه یا زخم پا در قسمت هایی از پا شوید که در تماس با کفش هستند.

پای پنجه ای گاهی با پای چکشی اشتباه گرفته می شود. این دو وضعیت بسیار شبیه به هم اند، اما عامل ایجاد کننده آن ها عضلات متفاوتی هستند.

علل ایجاد پای پنجه ای

پای پنجه ای می تواند به عنوان نتیجه ای از چندین شرایط مختلف ایجاد شود. به عنوان مثال ممکن است پس از جراحی مچ پا یا آسیب دیدگی های مچ پا دچار پای پنجه ای شوید. آسیب عصبی می تواند عضلات پای شما را ضعیف کند و منجر به عدم تعادلی شود که منجر به خم شدن انگشتان پا به صورت غیر طبیعی می شود. التهاب نیز می تواند سبب شود که انگشتان پای شما در موقعیتی پنجه مانند قرار بگیرند.

اختلالات اساسی که می توانند باعث ایجاد پای پنجه ای شوند، عبارتند از:

آرتریت روماتوئید: آرتریت روماتوئید یک اختلال خود ایمنی است که باعث می شود سیستم ایمنی بدن شما به بافت های سالم در مفاصل حمله کند. در نتیجه مفاصل شما ملتهب شده و می تواند به ناهنجاری های مفصلی منجر شود.

فلج مغزی: این وضعیت می تواند عضلات شما را تحت تاثیر قرار دهد و در نتیجه ی آن ممکن است عضلات بیش از حد سفت و یا بیش از حد سست شوند. فلج مغزی می تواند ناشی از رشد غیر طبیعی مغز قبل از تولد و یا آسیب های زمان تولد باشد.

دیابت: این شرایط زمانی رخ می دهد که بدن شما به دلیل مقاومت به انسولین یا تولید انسولین ناکافی سطح قند خون بالایی داشته باشد. آسیب عصبی به ویژه در پا، یکی از عوارض جانبی ناشی از دیابت است.

بیماری شارکو ماری توث: این بیماری یک اختلال ارثی نادر است که می تواند بر سیستم عصبی شما تأثیر بگذارد. این بیماری می تواند سبب ضعف در پا و ایجاد ناهنجاری های پا شود.

سکته مغزی: این وضعیت زمانی اتفاق می افتد که جریان خون به علت لخته شدن خون یا رگ های خون ضعیف به یک ناحیه از مغز متوقف شود. سکته مغزی می تواند آسیب جدی عصبی ایجاد کرده و بر عضلات بدن از جمله عضلات پا اثر بگذارد.

در بعضی موارد علت اساسی پای پنجه ای اصلا شناسایی نمی شود.

چه زمان باید به پزشک مراجعه کرد؟

در صورت مشاهده نشانه های پنجه ای شدن انگشتان پا، با پزشک خود تماس بگیرید. ممکن است که پاها در ابتدا انعطاف پذیر باشند، اما با گذشت زمان می توانند به طور دائم در موقعیتی پنجه مانند قرار گیرند. درمان برای پیشگیری از این اتفاق ضروری است.

پزشک شما همچنین اختلالات پیش زمینه ای که می توانند باعث پنجه ای شدن پاها شوند، مانند دیابت و آرتریت روماتوئید را بررسی می کند. تشخیص و درمان اولیه ممکن است باعث بهبود کیفیت زندگی شما شده و همپنین مانع ایجاد عوارض جدی شود.

درمان قوس زیاد کف پا یا پای پنجه ای

برای درمان پای پنجه ای، ممکن است که پزشک ترکیبی از مداخلات پزشکی و مراقبت های خانگی را توصیه کند.

مراقبت های پزشکی

اگر انگشتان پای شما هنوز انعطاف پذیر باشد، پزشک ممکن است پا را باندپیچی کرده و از شما بخواهد برای حفظ پا در موقعیت صحیح اسپیلنت بپوشید. ممکن است که پزشک شما تمریناتی را جهت حفظ انعطاف پذیری انگشتان برای انجام در منزل به شما آموزش دهد. همچنین ممکن است که پزشک شما را به پوشیدن نوع خاصی از کفش و اجتناب از پوشیدن انواع دیگر تشویق نماید.

اگر این درمان ها به شما کمکی نکنند یا اگر انگشتانتان خیلی سفت و محکم باشد، ممکن است نیاز به عمل جراحی داشته باشید. جراح شما می تواند استخوان پایه انگشت پای شما را کوتاه کند تا فضای بیشتری برای صاف شدن پا ایجاد شود.

اگر پای پنجه ای شما وابسته به یک اختلال زمینه ای باشد. ممکن است پزشک شما دارو، عمل جراحی، یا درمان هایی برای عامل پیش زمینه تجویز کند.

مراقبت در منزل

اگر انگشتان پای شما هنوز انعطاف پذیر باشند، تمرینات منظم ممکن است به کاهش علائم شما کمک کرده یا از بدتر شدن این علائم جلوگیری نماید. به عنوان مثال پزشک ممکن است شما را تشویق کند که انگشتان پای خود را به سمت موقعیت طبیعی حرکت دهید. همچنین برداشتن اشیا با انگشتان پا ممکن است به بهبود شرایط کمک کند.

پوشیدن کفش هایی با فضای کافی می تواند به کاهش ناراحتی کمک کند. کفش هایی را که بیش از حد تنگ هستند یا کفش های پاشنه بلند استفاده نکنید. اگر انگشتان شما سفت تر می شوند، به دنبال کفش هایی باشید که عمق بیشتری در ناحیه انگشتان پا دارند. شما همچنین می توانید  از یک پد مخصوص کفش برای کمک به کاهش فشار به توپ پای خود استفاده کنید.

Source: www.healthline.com

منیسک ها ساختارهای غضروفی C مانند در مفصل زانو هستند. بین دو استخوان اصلی یعنی استخوان ران و درشت نی که مفصل زانو را تشکیل می دهند قرار دارند. دو منیسک در هر دو زانو وجود دارد، یکی در داخل و دیگری در خارج.

منیسک چه کاری انجام می دهد؟

تا چهل سال پیش، منیسک به عنوان ضایعه بی فایده شناخته شده بود. به همین علت، در هر بیمار مبتلا به زانو درد ، پارگی منیسک به ذهن می رسد و حتی اگر منیسک در طی عمل جراحی سالم باشد، به دلیل اینکه در آینده به هر علتی ممکن است پاره شود برداشته می شود. با این حال در سال های اخیر، مشخص شده است که منیسک وظایف مهمی برای عملکرد طبیعی زانو  دارد. منیسک که بین دو استخوان قرار دارد، به عنوان یک واشر برای محافظت از غضروف مفصلی از بارهای غیر طبیعی عمل می کند. زانو در حمل و نقل بارهای ورودی بسیار مهم است . آنها همچنین سازگاری مفصل را افزایش می دهند و به گردش مایع مفصلی داخل مفصل کمک می کنند. در غیاب منیسک، بارهای روی مفصل زانو به طور مستقیم به غضروف مفصلی سوار می شوند، که منجر به سایش زودرس یعنی استئوآرتریت می شود. با توجه به این اطلاعات، حفاظت از منیسک ها امروز اولویت اول ارتوپدی هاست.

پارگی منیسک چگونه رخ می دهد؟

پارگی منیسک در جوانان و افراد مسن متفاوت است. در جوانان، برای پارگی منسیک به ترومای بسیار جدی نیاز است. این معمولا در طول حرکت چرخشی روی پای ثابت رخ می دهد. پارگی در ورزش هایی مانند فوتبال، بسکتبال، اسکی

در طول سال ها، منیسک ها قدرت و انعطاف پذیری خود را از دست می دهند و دژنره می شوند. منیسک  دژنره شده می تواند راحت تر پاره شود. در افراد مسن منیسک می تواند با یک حرکت ساده پاره شود.

منیسک بیرونی نسبت به منیسک داخلی بیشتر متحرک است، بنابراین پارگی منیسک داخلی شایع تر است. در موارد نادر، منیسک ممکن است دچار تغییرات مادرزادی باشد. این نوع منیسک  مستعد پارگی است و می تواند علائم را حتی در دوران کودکی نشان دهد.

علائم پارگی منیسک چیست؟

در حالی که پارگی منیسک رخ می دهد، بیماران اغلب درد ناگهانی و یا پاره شدن را احساس می کنند. درد در داخل یا خارج زانو بسته به اینکه کدام منیسک پاره شده است، بیشتر دیده می شود. در عرض چند ساعت به علت جمع شدن مایع یا خون داخل زانو تورم در مفصل زانو رخ می دهد. معمولا ممکن است بتوان روی زانوی آسیب دیده راه رفت، اما لنگی وجود دارد و ورزشکاران اغلب مجبور به ترک ورزش هستند. اگر آسیب شدید باشد، پارگی منیسک ممکن است با پارگی مفصل زانو یا رباط های جانبی همراه باشد. گاهی اوقات قطعه منیسک پاره شده با فشرده شدن بین استخوان هایی که مفصل زانو را تشکیل می دهند از حرکت زانو جلوگیری می کند.  در این وضعیت که به عنوان قفل زانو شناخته می شود، در مراحل اولیه جراحی مورد نیاز است.

با گذشت زمان، درد شایع در زانو کاهش می یابد و در منیسک مربوطه نقطه ای می شود. درد به خصوص در هنگام چرخش ناگهانی و نشستن رخ می دهد. قطعات منیسک پاره شده می توانند بین مفصل ها نفوذ کنند و در زانو علائمی مانند قفل شدن ایجاد کنند. این همچنین می تواند صداهایی  که قبلا در زانو نبود، ایجاد کند.

پارگی منیسک چگونه تشخیص داده می شود؟

متخصص قبل از تشخیص پارگی مینسک از شما می خواهد بگویید چگونه این رویداد رخ داده است. سپس با معاینه  زانو علائم پارگی منیسک را بررسی می کند. سپس رباط های جانبی و متقابل را نیز معاینه می کند. پس از یک معاینه  فیزیکی خوب ، تشخیص پارگی منیسک مشخص می شود. متخصص ممکن است برای ارزیابی میزان سایش در زانو و همچنین وجود مشکل در ساختار استخوان رادیوگرافی اشعه ایکس درخواست کند. تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) مفصل زانو در سال های اخیر قابل اطمینان ترین روش برای تایید تشخیص پارگی منیسک است.

دقت MRI در تشخیص پارگی های منیسک بیش از 95٪ است اگر به درستی و در دستان متخصص با تجربه انجام شود. با این حال، MRI تنها تصمیم گیرنده نیست. در برخی موارد ممکن است در حالی که پارگی  وجود ندارد پارگی نشان داده شود  (نتایج مثبت کاذب) یا برعکس در حالی که پارگی وجود دارد نشان داده نشود (نتیجه منفی نادرست).

به خصوص اگر درمان جراحی برای منیسک قبلا انجام شده باشد، حاشیه خطا افزایش می یابد و روش های تشخیصی بیشتری ممکن است مورد نیاز باشد. بنابراین، هنگام تصمیم گیری در مورد درمان ، متخصص نه تنها یافته های MRI بلکه همچنین تاریخچه و یافته های معاینه فیزیکی شما را در نظر خواهد گرفت. در برخی موارد، تمام این روش های تشخیصی ممکن است ناکافی باشند. در این مورد، تشخیص توسط آرتروسکوپی تایید شده است.

گزینه های درمان برای پارگی منیسک چیست؟

درمان پارگی منیسک در جوانان بیشتر جراحی است. به جز برخی پارگی های جزئی که نادر است منیسک  قادر به بهبود خود به خود نیست. در بیماران مبتلا به شکایات قابل توجه، پارگی منیسک با مداخله جراحی انجام می شود. اگر پارگی برای ترمیم مناسب نباشد قسمت پارگی برداشته می شود.

پارگی های منیسک در بیماران مسن معمولا با آرتروز زانو (سایش، کلسیفیکاسیون) همراه است. در این مورد، تنها مداخله در پارگی منیسک ممکن است مشکل را به طور کامل حل نکند. سپس  متخصص تصمیم خواهد گرفت که علائم را با دارو، تزریق داخل مفصلی، عمل جراحی آرتروسکوپی یا یکی از عمل جراحی اصلاح استخوان با آرتروسکوپی سرکوب کند.

 ترمیم منیسک چگونه انجام می شود؟

اولین انتخاب در پارگی منیسک، ترمیم زانو برای انجام وظایفی که برای سلامتی درازمدت بسیار مهم است می باشد. با توجه به خواص عروقی منیسک  توانایی بهبود آنها بسیار زیاد نیست و تقریبا یک پنجم از  پارگی های منیسک برای ترمیم مناسب است. ترمیم منیسک در حال حاضر با عمل جراحی آرتروسکوپی انجام می شود.

بعد از اینکه متخصص مناسب بودن پارگی منیسک  برای ترمیم را تشخیص دهد، با سوزن های دراز که از طریق کانول های ویژه قرار می گیرند، می تواند منیسک پاره را ترمیم کند.  بخیه ها در هر دو طرف بالا و پایین منیسک با فاصله 3-4 میلی متری  در طول پارگی ایجاد می شوند.

Source: ://www.ortoklinik.com

ارتزهای اندام فوقانی دستگاه هایی هستند که به صورت خارجی برای بازگرداندن یا بهبود ویژگی های عملکردی و ساختاری سیستم های اسکلتی عضلانی و عصبی مورد استفاده قرار می گیرند.

به طور کلی مشکلات اسکلتی عضلانی شامل آسیب های ناشی از تروما، ورزش، و آسیب های مرتبط با کار می شوند.

همچنین از ارتزهای اندام فوقانی اغلب برای بیمارانی که مشکلات عصبی دارند مانند سکته مغزی، آسیب مغزی ناشی از تروما (TBI)، ام اس (MS)، فلج مغزی (CP)، آسیب نخاعی (SCI) و آسیب عصب محیطی استفاده می شود. معمولا در صورت وجود آرتروز از ارتزهای اندام فوقانی هم استفاده می شود.

ترکیبات مورد استفاده در ساخت ارتزها شامل ترموپلاستیک های با درجه حرارت پایین می باشند و ارتزها را می توان برای تناسب و سایر ویژگی ها به صورتی سفارشی ساخت.

مواد مورد استفاده ی دیگر شامل گچ، فلز، بند و چسب هستند. ارتوپد فنی می تواند ارتزهای سفارشی اندام فوقانی را با توجه به نیازهای فرد بسازد.

دسته بندی کلی ارتزهای اندام فوقانی

ارتزهای استاتیک – همانطور که کلمه استاتیک اشاره می کند، این دستگاه ها اجازه حرکت را نمی دهند. از ارتزهای استاتیک به عنوان حمایت کننده ای سفت و سخت برای شکستگی ها، مشکلات التهابی تاندون ها و بافت نرم و آسیب های عصبی استفاده می شود.

ارتزهای دینامیک/کاربردی – برخلاف ارتزهای استاتیک، این دستگاه ها با توجه به ویژگی های خاص خود اجازه حرکت را می دهند. از این نوع ارتزهای اندام فوقانی در درجه اول برای کمک به حرکت عضلات ضعیف استفاده می شود. برخی از ارتزهای دینامیک دارای یک مکانیسم دوگانه یا دو طرفه برای ایجاد اسپاسم های ایمن هستند، در نتیجه از آسیب های بافت نرم جلوگیری می نمایند.

وظایف ارتزهای اندام فوقانی

• افزایش دامنه حرکت (ROM)
• جلوگیری از حرکت اندام برای کمک به ترمیم بافت
• ایجاد کشش برای اصلاح یا جلوگیری از گرفتگی عضلات
• کمک برای دستیابی به عملکرد پیشرفته
• به عنوان افزونه ای برای دستگاه های کمکی
• کمک به اصلاح ناهنجاری ها
• جلوگیری از حرکات ناخواسته مفصل

یک مطالعه نشان داد که با استفاده از ارتزهای مقابله کننده با نیروی گرانشی، بیمارانی که دچار سکته مغزی شده اند، می توانند دست آسیب دیده را برای گرفتن اشیاء باز کنند.

این گزارش که به بررسی 10 فرد مبتلا به فلج ناقص )همی پارزی( مزمن پرداخت نشان داد که استفاده از ارتزها می تواند عملکرد افرادی که دچار سکته مغزی شده اند را افزایش دهد.

ارتزهای بازو

• ارتزهای ترقوه و شانه

بریس 8 مهاره ترقوه (Figure-8 harness)- برای محدود کردن حرکت در شکستگی های ترقوه به منظور ترمیم بافت و بازسازی استخوان استفاده می شود.

قلاب شانه (Shoulder sling)- برای محدود کردن حرکت شانه در در رفتگی شانه استفاده می شود و سر بازو را در حفره گلنوئید نگه می دارد.

قلاب بالای سر (Overhead sling suspension) – برای بیماران دارای ضعف عضلات یا فلج بازو استفاده می شود و امکان حرکت دست را در شرایطی فراهم می کند که ماهیچه های دست قدرت مقابله با نیروی گرانشی را ندارند.

قلاب بازوی نیمه فلج (Hemi-arm sling)- برای ثابت نگه داشتن شانه ی نیمه فلج و جلوگیری از درد و در رفتن شانه استفاده می شود.

ارتز ساعد متعادل شده:

• در درجه اول برای بیماران مبتلا به تتراپلژی یا فلج چهار اندام شدید و یا ضعف و یا فلج بازو مورد استفاده قرار می گیرد.
• از وزن ساعد و بازو در برابر گرانش پشتیبانی می کند.
• ممکن است به صندلی چرخدار یا میز اضافه شود.
• بیماران ممکن است قادر به انجام فعالیت های روی میز باشند.
• پیش نیازها برای استفاده از دستگاه عبارتند از یک منبع قدرت مانند گردن یا ماهیچه های تنه (برای تغییر مرکز گرانش) و یا دامنه حرکت کافی کتف.

• ارتزهای بازو

نگه دارنده ی بازو (Arm sling)

از این ارتز در شکستگی های بازو و کتف، آسیب مفصلی بازو، آسیب روتاتور کاف (چرخاننده بازو)، تاندونیت دو طرفه و فلج همراه با در رفتگی بازو استفاده می شود.

شامل بریس 8 مهاره، قلاب کتف و پشتیبان مفصل شانه است.

ارتزهای عملکردی بازو (FUNCTIONAL ARM ORTHOSES)

در درجه اول برای بیماران مبتلا به ضعف بازوی پروگزیمال که شامل شانه و بازوست استفاده می شود.

در بیماران مبتلا به ضعف بازو از جمله آسیب نخاعی (SCI) یا ضایعات عصبی محیطی استفاده می شود.

• ارتزهای آرنج

اسپلینت های قبل از آرنج – برای بی حرکت شدن آرنج در بیمارانی که اخیرا جراحی آرنج داشته اند و یا دچار التهاب آرنج هستند.

گچ سریالی – برای پیشگیری یا اصلاح گرفتگی عضلات با استفاده از ایجاد کشش در بافت نرم و دامنه حرکت غیرفعال استفاده می شوند.

اسپلینت هوا –برای حفظ یا افزایش دامنه حرکت بازو استفاده می شود.

می توان یک آستین جانبی که باد آن خالی نمی شود را در مواردی که دچار گرفتگی عضلات هستند یا می بایست آرنج را ثابت نگه داشت، استفاده کرد.

ارتز خم کردن دینامیک آرنج – برای حفظ آرنج در زاویه 90 درجه در موارد گرفتگی، سوختگی و شکستگی آرنج استفاده می شود.

Source: sites.google.com/site/activecarephysiotherapyclinic

بعد از جراحی قطع عضو

آمپوتاسیون یا قطع عضو فرایند پیچیده ای است که میلیون ها نفر را تحت تاثیر قرار داده است ولی این امر نتوانسته مانع زندگی فعال و سالم این افراد شود. اگر چه که فرایند ریکاوری و انتخاب پروتز برای هر نفر منحصر به فرد است، برخی از روال های مراقبت از اندام های باقی مانده و نکات نگهداری دستگاه پروتز وجود دارد که برای اکثر آمپوته ها استفاده می شود.

ریکاوری:

در طول دوره اقامت در بیمارستان، رعایت موارد زیر حائز اهمیت است:

– طی دوره بهبود زخم، از آن مراقبت کنید.

– حرکات کششی و قدرتی عضلات را انجام دهید.

– یاد بگیرید که به صورت ایمن بین تخت و سطوح دیگر جابجا شوید.

– نحوه ی استفاده از وسایل کمکی برای راه رفتن را در صورت نیاز یاد بگیرید.

– مدیریت مهارت های زندگی روزانه را یاد بگیرید.

آماده سازی برای استفاده از اندام مصنوعی یا پروتز، نیازمند کاهش حس درد پوست در اندام باقی مانده و تقویت عضلات اطراف آن است.

رفتن به منزل:

پس از رفتن به منزل، ممکن است شروع به آماده سازی برای استفاده از پروتز کنید:

– از زخم خود مراقبت کنید. (هنوز بخیه یا منگنه ها وجود دارند.)

– تا جای ممکن اندام باقی مانده خود صاف نگه دارید.

– تمرینات ورزشی را که در بیمارستان یاد گرفتید، ادامه دهید.

– برای جلوگیری از افتادن، همیشه با رعایت ایمنی حرکت کنید.

– در تمام معاینات پیگیری شرکت نمایید.

ماساژ:

ماساژ زودهنگام اندام باقی مانده به تحمل پذیری لمس و فشار کمک خواهد کرد. ماساژ را می توان از روی باند فشرده سازی یا جوراب انجام داد. یک حرکت نرم و ملایم بهترین نتیجه را خواهد داشت، فشار ملایمی بر روی کل اندام از جمله منطقه بخیه زده شده اعمال کنید. هنگامی که بخیه برداشته می شود، فشار را می توان برای دسترسی به بافت ها و ماهیچه های عمیق تر افزایش داد. ماساژ مؤثر حداقل پنج دقیقه طول می کشد. اگر ماساژ درد فانتوم را کاهش می دهد، می توان آن را سه تا چهار بار در روز و یا حتی بیشتر انجام داد.

ضربه زدن:

ضربه زدن آرام به اندام باقی مانده با نوک انگشتان یک راه موثر برای کاهش احساس درد و آماده کردن باقی مانده اندام برای پوشیدن پروتز است و به طور کلی حتی قبل از حذف بخیه ها نیز امکان پذیر است. ضربه زدن زمانی موثرتر است که برای یک تا دو دقیقه، سه تا چهار بار در روز انجام می شود. شدت ضربه زدن می تواند با بهبود ناحیه بخیه شده افزایش یاید.

کماکان احساس درد را کاهش دهید:

هر دو ماساژ اندام باقی مانده و ضربه زدن را می توان در زمان پوشیدن باند فشرده سازی یا جوراب انجام داد. کاهش احساس درد را می توان با استفاده از یک تکنیک مالش پیشرفته بدون پوشش باند و جوراب انجام داد. با کمک یک شیء نرم مانند توپ پنبه ای و با استفاده از حرکت دایره ای، پوست اندام باقی مانده را به آرامی مالش دهید. اینکار را می توان برای دو تا سه دقیقه دو بار در روز انجام داد.

هنگامی که تحمل پذیری توپ پنبه ای به دست آمد، از جسمی زبرتر مانند دستمال کاغذی استفاده کنید. در نهایت از حوله پنبه ای استفاده کنید. این تکنیک را باید تا زمانی انجام داد که اصطکاک ملایم حوله قابل تحمل باشد.

بررسی  اندام باقی مانده برای هرگونه قرمزی و یا مشکلات پوستی غیر معمول حائز اهمیت است. با استفاده از یک آینه بلند دستی، در زمان تعویض پانسمان فشرده سازی، اندام باقی مانده را بررسی کنید. بعدها بازرسی روزانه اندام باید کافی باشد. مطمئن شوید که هر موضوع غیر عادی راجع به پروتز خود را به پزشک گزارش دهید.

حرکت دادن بافت اسکار در حال تشکیل یکی دیگر از اقدامات حیاتی برای تضمین ایجاد راحتی بیشتر هنگام پوشیدن پروتز است. قبل از بهبود زخم، با دو انگشت روی قسمت استخوانی اندام فشار دهید، محکم فشار دهید و از حرکات دایره ای بر روی پوست و بافت زیرین استفاده کنید.

پس از بهبود زخم، این فرایند را روی اسکار انجام دهید و با استفاده از حرکات دایره ای بافت اسکار را نرم کنید. این حرکت را می توان بصورت روزانه انجام داد.

آماده شدن برای نصب پروتز – مرحله اول:

در مرحله اول پس از جراحی آمپوتاسیون، اندام باقی مانده شما درد و تورم خواهد داشت. این امر بخشی از روند طبیعی بهبود است. هدف از مراقبت های درمانی شما در این مرحله، از بین بردن تورم و اطمینان یافتن از این است که انتهای اندام از دیگر قسمت های آن بزرگ تر نباشد. این مرحله حدود 3-6 هفته طول می کشد.

شکل دادن اندام با استفاده از بانداژ انعطاف پذیر، جوراب های منقبض کننده یا قالب انجام می شود.

بانداژ انعطاف پذیر (الاستیک):

باند الاستیک در اطراف اندام باقی مانده بطوری پیچیده می شود که بیشترین فشار در انتهای اندام بوده و با نزدیک شدن به بدن فشار کاهش می یابد. چرخش بانداژ باید به صورت اریب باشد تا مانع جریان خون نشود. باند الاستیک به طور طبیعی بعد از چند ساعت شل خواهد شد، بنابراین شما باید هر 3-4 ساعت یا در صورت لزوم، مجددا بانداژ را انجام دهید. اگر احساس خفقان یا درد ایجاد شود، باند را باز کرده و با فشار کمتری ببندید. اگر درد ادامه پیدا کند، با متخصص پروتز مشورت کنید.