مراقبت از اندام و پروتز

پروتزی که در بدن شما قرار می گیرد دیگر یکی از اعضای جدید بدن شما محسوب می شود. این بخش در واقع ابزار پیشرفته ای است که برای تقویت و کمک به استقلال شما و همچنین افزایش سطح فعالیت و حرکت شما طراحی شده است. هر روز که تجربه های جدیدی را به واسطه ی اندام پروتزی خود به دست می آورید، سطح وابستگی شما نیز به پروتز تان بیش تر خواهد شد.

در حال حاضر اگر که شما نیز از یک اندام پروتزی استفاده می نمایید چیزی که حائز اهمیت است دنبال کردن دستور العمل هایی در راستای نگهداری و مراقبت از پروتز تان می باشد. این نکته را در نظر داشته باشید که پروتز نیز یک ابزار مکانیکی است که به همین ترتیب گاهی به تعمیر و نگه داری نیز نیاز دارد.

شما می توانید با مراجعه به پزشک معالج خود حداقل سالی یک بار مشکلات احتمالی را که ممکن است برای پروتز تان به وجود بیاید را تشخیص داده و قبل از شکستن و آسیب دیدن جدی پروتز تان آن را اصلاح نمایید. علاوه بر این در این بررسی ها فرصتی عالی دست می دهد تا در خصوص فن آوری های جدید و به روز رسانی های موجود در خصوص پروتز اطلاعاتی به دست بیاورید و صحبت کنید.

پوشیدن و به تن کردن پروتز

چیزی که باید بدانید این است که پروتزی که شما استفاده می کنید دقیقا مطابق شما و نیاز های فردی تان تنظیم شده است. قرار گیری پروتزتان در جای خود اصطلاحا بر تن کردن پروتز یا دونینگ نامیده می شود. چیزی که در جاسازی پروتز در اندام اهمیت دارد این است که نباید باعث ایجاد چروک در اندام های باقی مانده شده به گونه ای که به سطح پوست آن ناحیه آسیب و جراحت نماید.

 متخصص پروتز کلینیک شما بهترین و مناسب ترین پروتز را مطابق شرایط تان به شما ارائه خواهند داد و بهترین تکنیک را برای بر تن کردن و پوشیدن پروتز را به شما نشان خواهد داد.  علاوه بر این نیز وسایل کمکی برای پوشیدن پروتز مانند جوراب کششی ، پودر ها و دیگر موارد را به شما معرفی خواهند کرد. دو هدف مهم و اصلی پوشیدن پروتز و افزایش سطح فعالیت شما می باشد.

متخصص پروتز شما باید برنامه ای را به شما ارائه نماید که به تدریج میزان دفعاتی که شما پروتز تان را می پوشید را افزایش دهد. این برنامه احتمالا بر اساس موقعیت شما طراحی و ارائه خواهد شد؛ با این حال افراد معمولا با دو ساعت در روز برنامه شان را آغاز می نمایند، و در دوره هایی  در طول چند هفته، برنامه ی پوشیدن پروتز به تدریج افزایش خواهد یافت تا به کل روز برسد. تلاش کردن برای این که خیلی سریع و در همان روز های اولیه میزان فعالیت تان را افزایش دهید می تواند منجر به بروز مسائل و مشکلاتی مانند سوزش پوستی و درد شود. شما باید از انجام هر گونه فعالیتی خارج از برنامه ای که متخصص پروتز تان به شما ارائه داده است و منجر به عوارض غیر ضروری می شوند پرهیز کنید.

 پوشیدن و استفاده از پروتز در مدت زمان های طولانی تر هدفی است که به تدریج و آهسته آهسته محقق خواهد شد و به آن می رسید. برعکس این حالت نیز، اگر که شما پروتز خود را به تعداد دفعات کافی نپوشید، دیگر مسائل و مشکلات نیز می توانند به وجود بیایند. از این رو بهتر است سرعت برنامه ی خود را پایین آورده و به تدریج  پیش بروید تا به یک استفاده کننده ی دائمی پروتز تبدیل شوید.

نکته های مهم و ضروی

• تمامی دستور العمل ها و نکاتی را که متخصص پروتز شما به شما ارائه داده است را رعایت کرده و دنبال نمایید.
• هرگز از سوال پرسیدن پرهیز نکنید؛ بسیاری از افراد لیستی نوشته شده از سوالات خود آماده می کنند تا در جلسه ی ملاقات بعدی شان از متخصص پروتز شان بپرسند.
• در زمان هایی که پروتز تان را استفاده نمی کنید حتما باند الاستیکی و انعطاف پذیر خود را بپوشید و استفاده نمایید.
• اگر که به تازگی از پروتز تان استفاده می نمایید دقت کنید در همان ابتدا برای مدت زمان های بسیار طولانی پروتز را نپوشید و استفاده نکنید.
• سعی کنید نزدیک به برنامه ای که متخصص پروتز تان برای پوشیدن پروتز تان به شما می دهد عمل نمایید. این کار به شما کمک می کند تا از بروز عوارض غیر ضروری خود داری نمایید.
• در هفته های اول حتما از یک وسیله ی کمکی مانند عصا استفاده نمایید تا به تدریج وزنی را که به پروتز تان وارد می شود را افزایش دهید.
• حتی در زمان هایی که پروتز تان را نمی پوشید و استفاده نمی کنید، بر روی حرکات استقامتی و فعال بودن تان کار کنید.
• دقت داشته باشید که حتی با مراقبت های پیشگیرانه و خوب نیز این احتمال وجود دارد که پروتز شما بشکند.در صورت مشاهده ی هر گونه شکستگی و یا مشکلی سریعا با پزشک خود تماس بگیرید و به کلینیک مراجعه کنید.

نگرانی های روزانه

بخش انتهایی و باقی مانده از اندام شما از آن جایی که آخرین نقطه ی در تماس با پروتز تان می باشد، این اندام انتهایی و باقی مانده بسیار مهم می باشد. هر روز به صورت مداوم این بخش را بررسی نمایید، و اگر که هر گونه قرمزی و دردی را به صورت دائمی در این بخش احساس و مشاهده نمودید سریعا به کلینیک پروتز خود زنگ بزنید و اطلاع رسانی نمایید.

با یکسری از تنظیمات ساده ی پروتز می توان اغلب این مشکلات را برطرف نمود. البته تورم و نوسانات حجمی در اندام باقی مانده ی شما در مراحل اولیه امری طبیعی می باشد. جوراب های کششی و کوچک کننده می توانند برای کاهش میزان تورم اندام مفید باشند و باید در زمان هایی که پروتز را استفاده نمی کنید آن ها را بپوشید.

اگر که سایز و اندازه های اندام باقی مانده ی شما تغیر نماید، تنظیم تناسب اندازه ای پروتز بسیار حائز اهمیت می باشد. یکی از روش های متدوال برای این تنظیم سازی کم و زیاد کردن جوراب های استفاده شده در پروتز می باشد. در صورت عدم استفاده از جوراب، برای تنظیم پروتز خود با کلینیک پروتز تان هماهنگ کنید.

نکته ی مهم دیگری که باید در نظر داشته باشید این است که پروتز شما با سایز و قد مشخصی از کفش ها تنظیم شده است، در صورت تصمیم به تغییر سایز پاشنه حتما متخصص پروتز خود را مطلع بسازید، چرا که این تغییرات می تواند مشکلاتی را برای شما ایجاد نماید، از احساس عدم راحتی گرفته تا مسائل مرتبط با ایمنی شما. هر روز باید کفش خود را چک کنید تا مطمئن شوید که به صورت ایمن و مطمئنی به پروتز تان متصل می باشد.

حساسیت و آلرژی

اندام انتهایی و باقی مانده ی شما یکی از مستعد ترین بخش هایی است که می تواند دچار آلرژی شود، چرا که در تماس مستقیم با سوکت های پلاستیکی است. همین شرایط می تواند زمینه ای برای تعریق و بوی بد و همچنین رشد و عفونت های باکتریایی نیز باشد. از این رو بهتر است از جوش شیرین و یا ضد تعریق ها استفاده نمایید و تا جایی که می توانید محل را تمیز کنید و بهداشت آن را حفظ نمایید.

در نظر داشته باشید که اگر شما به عنوان یک استفاده کننده ی پروتز هستید با تیمی از پزشکان، متخصصان پروتز و فیزیوتراپیست ها در ارتباط هستید که همگی برای کمک به افزایش فعالیت شما با هم همکاری می کنند و در تلاش هستند.

Source: www.hangerclinic.com

سندرم تونل کارپ یکی از متداول ترین نوروپاتی در بدن است. این سندرم بر اثر گرفتار شدن ریشه های عصبی در تونل کارپال ایجاد می شود. عصب های میانی مچ دست تا کف دست پیدا می کند. محل عبور ریشه های عصبی میانی در مچ دست کانال کارپ نامیده می شود. عصب های میانی حس را به  انگشت شصت، انگشت اشاره، انگشت میانی و بخشی از انگشت حلقه انتقال می دهند. عصب های میانی که از کانال کارپ می گذرند، فرمان هایی که منجر به تکان خوردن انگشت شصت می شوند را ارسال می کنند.

سندرم تونل کارپ ممکن است در یک یا هر دو دست روی دهد. زمانی که داخل مچ دست دچار تورم شود، سندرم تونل کارپ به وجود می آید.  این سندرم موجب بی حسی، احساس ضعف در دست و مور مور شدن کف دست در بخش نزدیک انگشت شصت می شود.

چه عواملی موجب سندرم تونل کارپ  می شوند؟

افزایش فشار روی ریشه های عصبی که از مجرای مچ عبور می کنند، موجب بروز دردهایی در دست فرد می شوند ،که با نام سندرم تونل کارپ شناخته می شوند. تورم در این تونل موجب ورم مچ ها می شود. برخی دیگر از بیماری ها نیز موجب بروز تورم در مجرای مچ درست می شوند. از این گذشته در برخی از موارد وجود انسدادی در مسیر شریان های خون نیز موجب ایجاد این تورم ها می شوند. در ادامه به شرایطی که منجر به ایجاد سندرم تونل کارپ می شوند اشار خواهیم کرد:

•     دیابت می تواند منجر به تورم مجرای مچ دست شود.
•     اختلال در عملکرد غده تیروئید
•     جمع شدن مایعات پس از بارداری یا یائسگی نیز می تواند موجب تورم این ماجرا شود.
•     فشار خون بالا
•     اختلالات در سیستم ایمنی بدن مانند آرتریت روماتوئید
•     شکستگی و یا آسیب در ناحیه مچ دست

در صورتی که بیش از اندازه از مچ دست استفاده شود ممکن است، بر وخامت سندرم تونل کارپ افزوده شود. استفاده بیش از حد مچ دست در موقعیت هایی خاص می تواند منجر به افزایش تورم شود. در نتیجه اعصاب میانی دست ها به شدت تحت فشار قرار گرفته و بیمار درد زیادی را تجربه خواهد کرد. برای مثال چنین حرکت هایی منجر به ایجاد سندرم تونل کارپ می شوند:

•     موقعیت قرار گیری دست ها در هنگام کار با کیبورد و یا موس، خطر ابتلا به سندرم تونل کارپ را افزایش می دهند.
•     استفاده دراز مدت از  دستگاه ها و یا ابزاری که لرزش و ضربه ای زیادی را به دست وارد می کنند.
•     انجام فعالیت هایی که فشار زیادی را به مچ دست ها وارد می کند. برای مثال نواختن ساز پیانو و یا تایپ کردن.
  

چه کسانی در معرض خطر ابتلا به سندرم تونل کارپ قرار دارند؟

زنان در مقایسه با مردان تا سه مرتبه بیشتر در معرض خطر ابتلا به سندرم تونل کارپ قرار دارند. این بیماری غالبا در افراد 30 تا 60 سال مشاهده می شود. برخی از بیماری ها مانند دیابت بر وخامت سندرم تونل کارپ می افزایند. از این گذشته فشار خون بالا و آرتروز نیز می تواند منجر به سندرم تونل کارپ شوند.

سبک زندگی افراد نیز تا حد زیادی در ابتلا به سندرم تونل کارپ تاثیر گذار است. برای مثال سیگار کشیدن، مصرف غذای شور، زندگی پشت میز نشینی و چاقی بیش از حد می توانند منجر به ابتلا به سندرم تونل کارپ شوند. برخی از مشاغل که بیش از حد از مچ دست ها استفاده می کنند، نیز به موجب ورم مجاری دست می شوند. کسانی که در این مشاغل مشغول به کار هستند، بیش از سایرین در معرض خطر ابتلا به سندرم تونل کارپ قرار دارند:

•     کارگران مشغول در خط تولید
•     افراد مشغول در خط مونتاژ قطعات
•     کارگران ساختمانی

احتمال ابتلا به سندرم تونل کارپ در این افراد بیشتر از سایر افراد در مشاغل دیگر است.

علائم ابتلا به سندرم تونل کارپ

علائم این بیماری معمولا در نواحی نزدیک ریشه های عصبی مچ دست مشاهده می شوند. افراد مبتلا به سندرم تونل کارپ مدام در دست خود احساس خواب رفتگی را احساس می کنند. از این گذشته علائمی دیگری نیز در کنار ابتلا به این بیماری در فرد مشاهده می شوند.

•     بی حسی، احساس مور مور شدن کف دست و درد در انگشت شصت و سه انگشت اول دست در این بیماری بسیار شایع هستند.
•     احساس درد و سوزشی که از کف دست شروع شده و تا بازو ها امتداد پیدا می کند.
•     درد مچ دست در طول شب که از خوابیدن فرد جلوگیری می کند.
•     احساس ضعف در عضلات دست

روش های تشخیص سندرم تونل کارپ

پزشکان با بررسی سوابق پزشکی شما در کنار انجام آزمایشات تخصصی و مطالعه ریشه ای عصبی بیمار به جستجوی علائم این بیماری می پردازند.

پزشک برای انجام معاینات پزشکی دست، مچ، شانه و گردن فرد را مورد بررسی قرار می دهد. وی در بررسی های خود  به دنبال مناطقی است که علائمی از فشار روی ریشه های عصبی را از خود بروز می دهند. پزشک مچ دست بیمار را به دقت مورد بررسی قرار می دهد. او به دنبال مشاهده علائمی از التهاب ،تورم و هرگونه تغییر شکلی روی مچ دست خواهد بود. پزشک در کنار این معاینات احساس بیمار در انگشت های دست را نیز مورد امتحان قرار می دهد. سپس با انجام حرکاتی میزان توانایی عضلات دست بیمار را می سنجد.

روش های درمان سندرم تونل کارپ

درمان سندرم تونل کارپ با توجه به میزان درد و وخامت تورم در کانال مچ دست متفاوت می باشند. مطالعاتی که در سال 2008 در آکادمی جراحان ارتوپد به انتشار رسید، روش های متفاوتی برای درمان این عارضه را در اختیار پزشکان قرار داده است. با استفاده از این روش ها تا جای ممکن بدون انجام جراحی می توان این عارضه را درمان کرد. در ادامه به روش های درمانی که نیاز به عمل جراحی ندارند، اشاره می کنیم.

•     به بیمار توصیه می شود که از انجام حرکت هایی که فشار زیادی به مچ دست وارد می کند اجتناب کند.
•     با استفاده از یک مهار کننده دامنه حرکت مچ بیمار محدود می شود. تا بیمار در طول شب درد کمتری را احساس کند.
•     تجویز داروهایی که دردها را کمی تسکین داده و از میزان تورم تونل کارپ می کاهند.
•     ادامه درمان بیماری های جانبی بیمار مانند دیابت و اختلال تیروئید.
•     در مواردی با تزریق استروئید به کانال کارپ مچ دست از میزان التهاب و فشاری که بر عصب میانی وارد می شود می کاهند.

اجتناب از ابتلا به سندرم تونل کارپ

شما می توانی با اصلاح شیوه زندگی خود تا حد زیادی از خطر ابتلا به این بیماری بکاهید. از این گذشته در فواصل معینی برای انجام معاینات تکمیلی به پزشک خود مراجعه کنید. در این صورت اطلاعات درستی از وضعیت جسمانی خود به دست آورده و در صورت ابتلا به دیابت، فشار خون بالا، تیروئید و یا آرتروز به موقع از بیماری خود آگاه شده و اقدامات لازم را به عمل می آورید.

همواره به طرز قرار دادن مچ دست خود توجه کنید. سعی کنید از انجام دادن فعالیت هایی که فشار زیادی را به مچ دست وارد می کنند اجتناب کنید.

پس از ابتلا به سندرم تونل کارپ چه چیزی در انتظار بیمار است؟

در صورت تشخیص به موقع این سندرم، درمان های کاردرمانی تا حد زیادی برای بیمار سودمند خواهند بود. بیمار باید شیوه زندگی خود را به کلی تغییر دهد. در این صورت بیماری با گذشت زمان بهبود پیدا کرده و از شدت علائم کاسته می شود. البته در موارد بسیار نادری، در صورتی که درمان این سندرم جدی گرفته نشود، فرد می تواند دچار ناتوانی در دست شود. در این صورت آسیب های شدیدی به اعصاب دست بیمار وارد می شود و دست کارایی خود را از دست خواهد داد.

 Source: www.healthline.com

پروتز چیست؟

پروتز ، اندام مصنوعی است که برای تعویض قسمت از دست رفته بدن استفاده می شود. مواردی وجود دارد که فرد ممکن است اندام خود را به صورت اتفاقی یا به دلیل مشکل مادرزادی از دست داده باشد. اندامهای پروتزی با قرار دادن یک پیوست مکانیکی (یا الکترومکانیکی) در محل اندام از دست رفته می توانند به افراد کمک کنند تا بتوانند تحرک خود را به دست آورند. پروتز می تواند جایگزین هر قسمت از بدن شود. پروتز تحت حوزه بیومکاترونیک قرار می گیرد.

طبقه بندی علم پروتز

از نظر تئوری ، پروتز برای جایگزینی تقریبا تمام قسمت های بدن ساخته شده است. پروتزهای زیبایی معمولاً تحرکی را اضافه نمی کنند و فقط برای بازگرداندن ظاهر اصلی استفاده می شوند. با توسعه فن آوری ، پروتزهای زیبایی به گونه ای طراحی شده اند که به طرز باورنکردنی کاملا طبیعی ، کامل با رگه ها ، اثر انگشت و حتی برآمدگی ها به نظر می رسند.

پروتز اندامی شامل پروتز برای اندامهای فوقانی (شانه ها ، ساعد ، بازوها ، انگشتان و غیره) و اندام تحتانی (باسن ، ران ها ، زانوها) است و به صورت متناسب با نیاز کاربر ساخته شده است.

چهار نوع اندام پروتز وجود دارد

پروتز ترانستیبال – پیوست زیر زانو طبیعی

در این نوع ، اتصال یک اندام پروتز در زیر زانو (BK) انجام می شود. ناحیه قطع عضو به گونه ای است که می توان پای جدیدی را به سر زانو وصل کرد و عملکردی ایجاد کرد. از آنجایی که زانو حفظ می شود ، احتمالاً یک آمپوت با کاربرد بهتری با اندام جدید تنظیم می شود.

پروتز ترانسفورمورال – اتصال بالای زانو

این نوع شامل اتصال اندام مصنوعی بالای زانو (AK) است. آمپوتهای ترانسفورمورال ممکن است در تنظیم با اندام جدید به زمان بیشتری نیاز داشته باشند ، زیرا 80٪ از نیاز درمان به پیاده روی با پاها است. به دلیل از بین رفتن زانو این کار سخت تر است. اگرچه برای کنترل بیشتر کاربر ، طرح های بهبود یافته فناوری های نوین مانند فیبر کربن (باعث سبک تر شدن آن) ، هیدرولیک (حرکت را آسان می کند) ، ریزپردازنده های رایانه ای (آن را هوشمند می کند) بوجود آمده است .

پروتز ترانسرادیال – ساعد (زیر آرنج)

این نوع پروتز جایگزین بازوی از دست رفته در زیر آرنج (BE) می شود. به طور سنتی اینها قبلاً توسط کابل در اطراف شانه متصل می شدند ، اما اخیرا بازوهای میوالکتریک بوجود آمده است. این بازوها الکترودهای مخصوصی دارند که سیگنالهای برقی کوچک تولید شده در تاندونهای سالم در قسمت باقیمانده را برای پردازش نوع حرکت تشخیص می دهند.

پروتز  transhumeral – اتصال به آرنج ، بازوی فوقانی

این نوع پروتز جایگزین اندام از دست رفته بالای آرنج (AE) می شود. در این حالت کار کاملاً شبیه پروتز ترانسفورمورال است.

پروتز چگونه کار می کند؟

با وجود فن آوری های به سرعت در حال ظهور مانند چاپ سه بعدی ، پردازنده های قوی ، حسگرهای بهتر و مواد سبک وزن ، دنیای پروتز در مورد نحوه طراحی ، ایجاد و عملکرد اندام های پروتز پیشرفت زیادی داشته است. اصول اساسی هنوز به موارد های زیر بستگی دارد.موضوع پروتز به طور کلی از چهار بخش اصلی تشکیل شده است که وظیفه عملکرد خاص آنها را بر عهده دارد. اندام ، سوکت ، مکانیسم اتصال و سیستم کنترل.

بدن اندام مصنوعی

یک جفت پای طبیعی انسان تقریباً 30-40٪ از وزن بدن وزن دارد ، در حالی که دستها تقریباً 10٪ از وزن آن است. از این رو ، با در نظر گرفتن وزن پاهای طبیعی ، پروتز باید دارای وزن سبک باشد زیرا نباید کاربر را خسته کند.

به همین دلیل ، ساخت پروتز ، نوع مصالحی که باید از آن استفاده شود ، نباید کاربر را برای تنظیم و پیشبرد امور روزمره بسیار دشوار کند. بنابراین از موادی مانند الیاف کربن پوشانده شده با فوم یا روکش پلاستیکی ساخته شده است تا یک رابط محافظ و کف پوش نرم بین قسمت طبیعی و قسمت مصنوعی ایجاد شود.

سوکت اندام مصنوعی

این موضوع نقش مهمی ایفا می کند. زیرا، نصب دقیق، برای عملکرد صحیح پروتز ضروری است. به عنوان مثال دستکشی را در نظر بگیریدکه در بازی بیس بال استفاده می کنید. اگر به طور صحیح متناسب باشد ، قادر به بازی کردن کارآمد تری خواهید بود. به طور خلاصه ، اتصالات چسباننده صحیح در اداره حرکات داوطلبانه در اندام باقیمانده کمک می کند.

قسمت اتصال پروتز ، سوکت نام دارد. گچ ریخته شده در اطراف اندام باقیمانده قالب گیری شده تا اندازه گیری دقیقی حاصل شود. از اسکن لیزری نیز می توان برای به دست آوردن یک نمودار دقیق سه بعدی مجازی استفاده کرد. ابتدا یک بوش سیلیکون به اندام باقیمانده متصل می شود و به سوکت ثابت می شود. سوکت ها از فیبر کربن یا اپوکسی سخت ساخته شده اند.

مکانیسم پیوست اندام مصنوعی

اغلب سوکت خود بخشی از پیوست است. اندامی که روی آن پروتز انجام می شود می تواند یک دست یا پا باشد. اندام پروتز نیز معمولاً از فیبر کربن یا رزین های چاپی سه بعدی (برای جایگزین های ارزان تر) ساخته می شود.روشی که برای تأمین تناسب راحت تر از روش سوکت مورد تحقیق قرار گرفته است ، روش اتصال مستقیم استخوان است.

سیستم کنترل اندام مصنوعی

مغز ما حرکت اندامهای طبیعی ما را تحریک می کند. اعصاب به طور کلی از سیستم عصبی به قسمت هایی از بدن منتهی می شوند و سیگنال های برقی دریافت می کنند که توسط مغز رمزگشایی می شوند و در نتیجه نوع عملکردی که فرد می خواهد انجام دهد مشخص می شود.

به طور مشابه ، کابل هایی که درون اندام پروتز قرار دارند ، پالس های برقی دریافت می کنند که به حرکت پروتز کمک می کند. یک موتور الکتریکی پروتز را هدایت می کند.

پیشرفته ترین آن پروتز میو الکتریکی است که از الکترودها برای حس کردن تکانه های عضلانی منتقل شده بر روی یک سیستم کنترل الکترونیکی استفاده می کند که سیگنال ها را تقویت می کند و به مکانیسم پروتز می گوید اجازه می دهد نوع حرکتی را که کاربر در تلاش است انجام دهد. این روند به شکلی مشابه با اندام طبیعی اجرا می شود و از این رو محبوب ترین آن است.

برخی از محصولات پروتز

اندام Bebionic پروتز هوشمندی است که از روی اندام انسان ساخته شده است تا نمایانگر آناتومیکی دقیق باشد. هر انگشت (یا رقمی) از اندام Bebionic توسط یک موتور جداگانه کنترل می شود و چندین دستگیره دارد. این اندام در انگلستان طراحی و ساخته شده است.

این کار با سنجش انقباضات عضلات اندام باقیمانده کار می کند. سپس از این داده های الکترونیکی برای فرماندهی محرک های فردی (موتورها) در دست استفاده می شود تا حرکت مورد نظر را فراهم کند. هنگامی که یک کاربر برای استفاده از آن آموزش دید ، عملیات غریزی و طبیعی می شود. Bebionic از یک نرم افزار برنامه نویسی به نام Bebalance (طراحی شده توسط RSL Steeper) استفاده می کند که به صورت بی سیم تنظیمات کنترلی منحصر به فرد مورد نظر توسط هر کاربر را انجام می دهد. علاوه بر این ، متخصص پروتز می تواند سیگنال های کنترل زمان بیمار را مورد مطالعه قرار داده و تنظیمات اندام را به صورت متناسب بهینه کند.

زانو

 توسط محققان هوش مصنوعی MIT ، پروتز هوشمند نوع دیگری از پروتز است. این پروتز جایگزین زانو است که احتمالاً بهترین نوع عملکرد طبیعی زانو را فراهم می کند. این نوع پروتز به طور مداوم با محیط پیاده سازی و محیط خارجی کاربر سازگار می شود. علاوه بر این ، یک ویژگی تنظیم خودکار وجود دارد که تنظیمات را با توجه به زمین تغییر می دهد. مکانیسم چرخش آسان و مکانیسم پایداری باعث می شود تا در هر شرایطی برای کاربر پاسخگو باشد. آنها برای اطمینان از ثبات و ایمنی از سنسورهای سینماتیک در این زانو استفاده کرده اند. این سنسورها برای اولین بار هنگام اتصال به پای باقیمانده باید توسط یک کارشناس برنامه ریزی شوند. اندام حتی ضد آب است بنابراین کاربر نگران قرار گرفتن در معرض آب نیست.

دست IRIS

دست IRIS یک پروتز روباتیک نیمه خودمختار است که از یک سیستم دید پیشرفته برای یافتن مناسب ترین چنگک برای گرفتن یک شی استفاده می کند. این دستگاه با استفاده از چاپ سه بعدی با کلیه محرکها و حسگرهای تولید می شود. سیستم بینایی مورد استفاده در این دستگاه شبیه به چگونگی گرفتن تصاویر توسط شبکیه ما است و با بررسی روش ها برای مقابله با یک کار پردازش می شود.

پروتز شما بخش جدید و مهمی از بدنتان است. پروتز ابزاری پیشرفته است که به منظور افزایش و بهبود استقلال فردی، سطح فعالیت و تحرک شما طراحی شده است. هرچه تجربه بیشتری با استفاده از پروتز خود بدست آورید، وابستگی بیشتری به این ابزار پیدا خواهید کرد. پس بهتر است که برای نگه داری پروتز خود در شرایط مناسب دستورالعمل هایی را دنبال کنید. به یاد داشته باشید که پروتز وسیله ای مکانیکی است و به همین دلیل گاهی به تعمیر و نگهداری نیاز دارد. با مراجعه حداقل یک بار در سال به ارتوپد فنی، می توان مشکلات احتمالی را تشخیص دهید و در نتیجه پروتز شما قبل از شکستن یا غیر قابل استفاده شدن اصلاح شود. همچنین این جلسه فرصتی عالی برای بحث در مورد فن آوری های جدید و به روزرسانی های موجود برای پروتز شماست.

استفاده از پروتز

پروتز شما به طور خاص برای شما و نیازهای فردی شما تنظیم شده است. در هنگام پوشیدن پروتز باید توجه داشته باشید که روی پوست اندام باقی مانده چین و چروک نیفتد و پوست به گونه ای جمع نشود که باعث آسیب دیدن آن شود. متخصص پروتز شما بهترین تکنیک برای پوشیدن پروتز مخصوصتان را به شما نشان خواهد داد و همچنین وسایل کمکی مفیدی مانند جوراب کششی، پودر و انواع دیگر لاینرها که می توانند به شما کمک کنند را توصیه می نماید.

پوشیدن پروتز و افزایش سطح فعالیت شما دو هدف مهم هستند. متخصص پروتز یا همان ارتوپد فنی شما برنامه ای را به شما ارائه می دهد که طی این برنامه به تدریج مدت زمانی که پروتز خود را می پوشید افزایش می یابد. برنامه شما به وضعیت خاص شما بستگی دارد. با این حال برای بیشتر افراد به طور معمول این مدت زمان با چند ساعت در روز شروع شده و در طی چند هفته تا پوشیدن پروتز در طول کل روز پیشرفت می کند. تلاش برای اینکه خیلی سریع فعالیت های خود را آغاز نمایید، می تواند مشکلاتی مانند سوزش پوست و درد ایجاد کند. شما می توانید با رعایت برنامه ای که پزشک متخصص به شما ارائه می دهد، از ایجاد عوارض غیرضروری خودداری کنید. پوشیدن پروتز برای مدت زمان طولانی یک هدف بلند مدت است که به تدریج حاصل می شود. همچنین در حالت برعکس نیز اگر شما به اندازه کافی پروتز خود را نمی پوشید، ممکن است مشکلات دیگری ایجاد شود، این کار پیشرفت شما به سمت کاربر تمام وقت پروتز شدن را کاهش می دهد.

نکات مهم

تمام دستورالعمل های متخصص پروتز خود را دنبال کنید.

هرگز از پرسیدن سؤال دریغ نکنید. بسیاری از افراد یک لیست کتبی از سوالات خود را برای ملاقات بعدی خود نگه می دارند.

وقتی پروتز خود را نمی پوشید، می بایست باند منقبض کننده/الاستیک خود را بپوشید.

اگر به تازگی دچار قطع عضو شده اید، مراقب باشید که با پوشیدن طولانی مدت پروتز به خود آسیب نرسانید.

با دقت از برنامه پوشیدن پروتزی که متخصص پروتز به شما داده پیروی کنید. این امر به شما کمک می کند از ایجاد عوارض غیرضروری جلوگیری نمایید.

برای چند هفته اول، از یک وسیله کمکی مانند عصا استفاده کنید تا به تدریج میزان وزنی که در پروتز خود قرار می دهید را افزایش دهید.

حتی وقتی پروتز خود را نمی پوشید، فعال باشید و روی تقویت استقامت خود کار کنید.

حتی با مراقبت های پیشگیرانه خوب نیز ممکن است پروتز شما شکسته شود. در صورت مشاهده هر گونه صدای کلیک یا صداهای شکستن دیگر سریعاً با پزشک خود تماس بگیرید. ارتوپد فنی در مورد ضمانت های مربوط به هر قطعه و چگونگی تعویض سریع پروتز به شما اطلاع می دهند.

نگرانی های روزانه

اندام باقیمانده شما- اندام باقیمانده شما به عنوان نقطه اتصال پروتزتان بسیار مهم است. هر روز باقی مانده اندام را به دقت مورد معاینه قرار دهید و اگر قرمزی یا درد مداوم دارید، با متخصص پروتز خود تماس بگیرید. اغلب تنظیمات ساده پروتز می تواند این موارد را اصلاح کند.

تورم و تغییرات حجم و اندازه- به ویژه در مراحل اولیه نوسان و تغییرات اندازه اندام باقیمانده شما غیر عادی نیست. جوراب منقبض کننده برای کاهش تورم مفید است و در زمانی که پروتز خود را نمی پوشید باید از این جوراب ها استفاده کنید. اگر اندازه اندام شما کاهش یافته، اغلب لازم است که تناسب پروتز را تنظیم کنید. متداول ترین روش شامل اضافه یا کم کردن تعداد جوراب های پروتز است. اگر با پروتز خود از جوراب استفاده نمی کنید ، قرار ملاقات بعدی را برای تنظیم پروتز با ارتوپد فنی هماهنگ کنید.

پاشنه بلند- پروتز شما به گونه ای طراحی شده است که با کفشی با ارتفاع پاشنه ای خاص پوشیده شود. تغییر کفش به کفشی با پاشنه کوتاه تر یا بلندتر می تواند طیف وسیعی از مشکلات را ایجاد کند، که بسته به نوع پروتز از درد و ناراحتی تا مسائل ایمنی متفاوت است. قبل از تغییر ارتفاع پاشنه خود با متخصص پروتز صحبت کنید. همچنین هر روز کفش خود را چک کنید تا مطمئن شوید که به طور ایمن به پروتز وصل شده است.

Source: www.hangerclinic.com

پروتز جزئی زانو چیست؟

پروتز جزئی زانو؛ یک عمل جراحی باز مفصل زانو برای بیماران مبتلا به آرتروز پیشرفته یعنی بافت غضروف از بین رفته، استخوان های مفصل  در تماس با یکدیگر است  ، اما سایش در کل مفصل زانو پخش نشده و در ناحیه خاصی از قسمت داخلی یا خارجی مفصل زانو انجام می شود.

با پیشرفت آسیب مفاصل ، علاوه بر درد و محدودیت حرکات ، پاها تغییر شکل می دهد.  گروه بیمار هدف ، گروه بیمار میانسال و پیر است. حتی اگر ساییدگی زانو در ناحیه جزئی باشد ، نشستن ، بلند شدن و بالا رفتن از پله ها که نیاز به خم شدن زانو دارند بسیار دردناک و مشکل می شوند. آسیب غضروف جزئی و کلسیفیکاسیون در مفصل زانو ، محور بار مفصل زانو را مختل می کند و فرایند سایش پس از تجزیه محور بطور قابل توجهی سرعت می یابد.

پروتز جزئی زانو در بیماران 50 تا 60 ساله مبتلا به کلسیفیکاسیون پیشرفته زانو در یک ناحیه جزئی اجازه می دهد تا به یک زندگی عادی ، متحرک و بدون درد برگردند. انتخاب بیمار برای پروتز جزئی زانو بسیار مهم است. در این بیماران ، منیسک ، رباط های صلیبی خلفی و رباط های جانبی داخلی و خارجی باید سالم باشد.

انواع مختلفی از پروتزهای جزئی زانو برای قسمت داخلی و قسمت بیرونی زانو وجود دارد. قطعاتی که به عنوان غضروف عمل می کنند نیز ممکن است ثابت یا متحرک باشند.

مناسب ترین نوع پروتز جزئی زانو برای بیمار با معاینه  فیزیکی که با تصاویر اشعه ایکس و MR انجام می شود باید مطابق سن ، وزن  و حرکت بیمار بعد از درمان توسط متخصص انجام می شود.

پروتز جزئی زانو برای چه افرادی مناسب است؟

کلسیفیکاسیون مفصل زانو (استئوآرتریت) یک اختلال دژنراتیو است. کلسیفیکاسیون از قسمت خاصی از مفصل شروع می شود ، معمولاً از قسمت داخلی زانو (میانی) شروع می شود و در سراسر زانو پخش می شود.

متأسفانه ، هیچ درمانی جایگزینی برای پروتز کامل زانو برای بهبود طولانی مدت پس از گسترش ساییدگی مفصل به کل مفصل و از بین رفتن بافت غضروف و تخریب منیسک و لیگامان وجود ندارد.

پروتز جزئی زانو برای بیمارانی که ساییدگی مفصل در داخل یا خارج از زانو است و هنوز کل مفصل را فرسوده نکرده است مناسب است. این گروه از بیماران تقریباً 20٪ از بیماران دارای مشکل کلسیفیکاسیون هستند.

برای اینکه پروتز جزئی زانو موفقیت آمیز باشد ، بیشتر بافت های غضروف در مفصل زانو ، منیسک و لیگامان ها باید سالم باشد. بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید که باعث تخریب کل مفصل می شوند ، برای پروتز جزئی مناسب نیستند.

قبل از درمان پروتز برای مفصل زانو کدام روش درمانی قابل انجام است؟

سن بیمار هنگام تصمیم گیری برای انجام درمان در کلیه درمان های پروتز (پروتزهای نیمه و کامل زانو ، پروتزهای لگن ، پروتزهای مچ پا و شانه) یکی از مهم ترین معیارها است، این امر به این دلیل است که مواد خارجی مورد استفاده در درمان مفاصل با ساییدگی پیشرفته مناسب با بیمار دارای مدت زمانی معینی است.

در برنامه ریزی قبل از درمان ، زمان تخمین زده شده بهبود که به بیمار پس از درمان داده می شود ، طبق عمر مکانیکی مواد نیست بیشتر مواد پروتز می توانند طولانی تر از عمر انسان باشند.

از آنجایی که ساختار بدن و استخوان انسان در طی سال ها تغییر می کند ، دوره زمانی برای بهبود دوره پیوند مفصل و پروتز است.

در سلامت مفصل زانو؛ رویکرد صحیح در انتخاب مناسب ترین روش درمانی برای بیمار باید به شکل زیر باشد:

بیمار تا حد ممکن نباید تحت عمل جراحی قرار بگیرد و با توجه به سن و زندگی باید گزینه های درمانی (استراحت ، دارو ، ورزش ، کنترل وزن ،  تزریق داخل مفصلی ، درمان های PRP ، سلول های بنیادی) در اولویت قرار بگیرند.

پس از ارزیابی گزینه های درمانی غیر جراحی و انجام جراحی های بسته ، روش های درمانی جراحی باز باید آغاز شود.

مزایای پروتز جزئی زانو در مقایسه با پروتز کل زانو چیست؟

• در پروتز جزئی زانو ، ساختار طبیعی مفصل زانوی بیمار حفظ می شود ، یعنی منیسک ، لیگامان های صلیبی و قدامی و خلفی حفظ می شوند. این روش درمانی هیچ مانعی برای درمان های بعدی زانو ندارد.
• برش از پروتز کلی زانو کوچک تر است و این به معنی زخم و اسکار کم تری است.
• طول مدت بستری در بیمارستان در پروتز کل زانو 3 روز یا بیشتر است ، در حالی که میانگین بستری در پروتز جزئی زانو 2 روز است.
• پس از پروتز جزئی زانو ، دوره بهبود سریع تر و درد کم تر است.
• پروتز جزئی زانو ، مانند پروتز کل زانو بعد از عمل محدودیتی ایجاد نمی کند بلکه باعث تسکین درد می شود.

هدف از پروتز جزئی زانو چیست؟

هدف اصلی از درمان پروتز جزئی زانو ، رهایی بیمار از درد زانو و محدودیت حرکت ناشی از کلسیفیکاسیون پیشرفته در ناحیه محدودی از قسمت داخلی یا خارجی مفصل زانو است. تخریب مفصل می تواند با سرعت بسیار بالایی با درمان پروتز جزئی زانو متوقف شود. با پروتز جزئی زانو ، ساییدگی در مفصل زانو می تواند کند شود و فرایند منتهی به پروتز کامل زانو متوقف می شود.

پروتز جزئی زانو به محافظت از باقی مانده غضروف سالم ، رباط و منیسک کمک می کند. کلسیفیکاسیون زانو ، بیمار را به یک زندگی دردناک و بی قرار محکوم می کند ، از آنجا که بیمار به اندازه کافی حرکت نمی کند ، وزن آن افزایش می یابد و با افزایش وزن ، بار تحمل شده توسط مفصل افزایش می یابد و روند ساییدگی در مفصل تسریع می شود.

خیلی مهم است که هنگام ورود به این فرآیند دیر نشود، زیرا کلسیفیکاسیون یک اختلال دژنراتیو است، قسمت داخلی یا خارجی مفصل بسیار ساییده می شود و طی چند سال کل مفصل زانو دچار کلسیفیکاسیون می شود و روند تعویض کل زانو آغاز می شود.

علاوه بر پیشرفت های امروزی در پروتزهای مدرن و تکنیک های جراحی و افزایش امکانات تکنولوژیکی ، این امکان را فراهم می کند که با انتخاب بیمار مناسب و پروتز مناسب ، در مقایسه با سال های گذشته میزان بهبود  بیشتری را به بیمار ارائه دهیم.

Source: www.ortobiyoloji.com

کف پای صاف چیست؟ علائم کف پای صاف چیست؟

در پا و مچ پای انسان 26 استخوان مختلف و مفاصل زیادی وجود دارد که این استخوان ها را در کنار هم نگه می دارد. علاوه بر این ، ده ها عضله ، تاندون ها و رباط ها از ساختار پا پشتیبانی می کنند. هنگامی که به پای یک فرد بالغ از پاشنه نگاه می شود ، حفره هایی به نام قوس پا در شیارهای طولی و عرضی وجود دارد. ساختار قوس کف پا ، توزیع بار روی پای شخص و تأثیر آن در راه رفتن را تعیین می کند. قوس ها باید محکم و انعطاف پذیر باشند تا با استرس و سطوح مختلف سازگار شوند. مواردی که قوس پا وجود ندارد و یا کم است به عنوان کف پای صاف تعریف می شود. در مورد کف پای صاف، این ویژگی پا که وزن بدن را از سه نقطه به زمین توزیع می کند ،  دچار اختلال می شود و ممکن است به دلیل تغییرات بیومکانیکی باعث ایجاد مشکلاتی شود.

علائم کف پای صاف چیست؟

صافی کف پا معمولاً برای کودکان و بزرگسالان مشکلی ایجاد نمی کند. صافی کف پا ، که معمولاً در ورزش یا فعالیت خاصی دخالتی ندارد ، می تواند تا رسیدن کودکان به سن خاصی ادامه یابد.

علائم صافی کف پا:

• درد:

شایع ترین علامت در مورد کف پای صاف ، درد پا و ران است که در اثر عضلات و رباط های کشیده ایجاد می شود. استرس غیر طبیعی در زانو و لگن می تواند باعث درد در این مفاصل شود.

دردها:

• داخل مچ پا
• قوس پا
• ران ها
• مفاصل زانو
• مفاصل باسن
• و در کمر احساس می شود.
• تغییر شکل سریع در کفش

به دلیل فشار ناشی از کف پای صاف، قسمت داخلی کفش سریع تر از بین می رود.

• خستگی سریع پاها
• سفتی یا بی حسی در پا
• تورم پاها
• کالوس ثانویه
• و همچنین ممکن است با مشکل در راه رفتن یا تعادل مواجه شوید.

دلایل صافی کف پا چیست؟

مادرزادی:

ناهنجاری های مادرزادی ناشی از عوامل ژنتیکی ممکن است منجر به صافی کف پا شود. این احتمال بیشتر در افرادی که در خانواده هایشان صافی کف پا وجود دارد رخ می دهد.

• تالوس عمودی
• ائتلاف تارسال
• بیماری هایی مانند فلج مغزی ، دیستروفی عضله یا اسپینا بیفیدا

صافی کف پا در کودکان:

صافی کف پا که یکی از شایع ترین مشکلات ارتوپدی در کودکان است، غالباً وقتی پا تحت فشار است ، یعنی قوس که باید در قسمت کف پا باشد در هنگام فشار دادن روی زمین قابل مشاهده نیست، هنگام مشاهده از پشت ، پاشنه پا به بیرون است و وقتی که پاشنه كاملاً در تماس با زمین است خود را نشان می دهد. صافی کف پا با بافت و استخوان پاها ارتباط دارد. این در نوزادان و کودکان خردسال طبیعی است.

همه نوزادان هنگام تولد به صورت کف پای صاف دیده می شوند. بنابراین از صافی کف پا در سنین کم نباید ترسید. با این حال ، پس از یک سن خاص ، به ویژه اگر سابقه خانوادگی وجود داشته باشد ، احتمال صافی کف پای انعطاف پذیر افزایش می یابد. شیوع در جامعه در بزرگسالان حدود 25-20 درصد است.

صافی کف پای انعطاف پذیر ، که در کودکان شایع تر است ، معمولاً مشکلی برای سلامتی ایجاد نمی کند. والدین نباید در 5 سال اول که سرعت رشد پا سریع تر است نگران باشند ، اما برای تشخیص صافی کف پای سفت یا انعطاف پذیر به متخصص مراجعه کنند.

درمان صافی کف پا در نوزادان و کودکان:

صافی کف پای سخت در نوزادان و کودکان؛ در بدو تولد تجلی پیدا می کند. بیشتر اوقات در اثر اختلال در وضعیت یکی از استخوان های مچ پا (تالوس عمودی) ایجاد می شود و ممکن است با اختلالات دیگری همراه باشد. تشخیص قطعی می تواند در طول معاینه انجام شود.

برخی از تمرینات کششی در دوره نوزادی انجام می شود. صافی کف پای سخت در صورت عدم درمان می تواند باعث معلولیت دائمی شود. هنگامی که تشخیص داده شد، باید بدون اتلاف وقت درمان مناسب انجام شود. صافی کف پا هر چه زودتر تشخیص داده شده و درمان شروع شود، احتمال بروز یک نتیجه رضایت بخش از درمان افزایش می یابد. ممکن است درمان اختلال صافی کف پا که مرحله اولیه را پشت سر گذاشته است ، پیچیده تر باشد.

امکان درمان صافی کف پای انعطاف پذیر وجود ندارد. اگر صافی کف پای انعطاف پذیر شدید نباشد، با تکمیل رشد پا می تواند به طور خود به خود بهبود یابد. به طور معمول از قبل، کفی ها، کفش های ارتوپدی و تمرینات توصیه میشده است. با این حال تحقیقات علمی نشان می دهد که کفی ها و تمرین هایی که استفاده می شود اثر اصلاحی  بر روی صافی کف پای قابل انعطاف ندارند. کفی ها، کفش های ارتوپدی، تمرینات تنها می تواند برای جلوگیری از مشکلات ثانویه مانند درد و خستگی استفاده شود. علاوه بر این، شدت صافی کف پای انعطاف پذیر ممکن است متفاوت باشد. در موارد شدید ممکن است بر روی قسمت داخلی پا برآمدگی وجود داشته باشد. این قسمت ها ممکن است در معرض فشار کفش باشد و پینه ایجاد شود. برای جلوگیری از آنها، می توان از کفی ها یا کفش های ارتوپدی استفاده کرد. هنگامی که برای کودکی صافی کف پای انعطاف پذیر تشخیص داده می شود، اغلب تا 7-8 سالگی بدون هیچ مداخله ای کنترل کافی است.

صافی کف پای انعطاف پذیر در کودکان با شکایت درد و خستگی می تواند شدید باشد. در صورت وجود چنین شکایت هایی استفاده از کفی ضروری است.

تست صافی کف پا چیست؟

اگر گمان می کنید که شما یا فرزندتان دچار صافی کف پا ، می توانید یک آزمایش ساده 3 مرحله ای را در خانه انجام دهید.

• پاهای خود را خیس کنید.
• پای خود را روی کاغذ یا کف بتونی که در آن جای پای شما شکل می گیرد فشار دهید.
• اگر هنگام بلند کردن پای خود، کف پا ، کاملاً روی زمین یا روی کاغذ باشد ، ممکن است به صاف بودن شک کنید.

Source: www.memorial.com

انحنای ستون فقرات که اسکولیوز نامیده می شود ، وضعیتی است که اغلب در سن در حال رشد تشخیص داده می شود. اسکولیوز که به دلایل مختلف از جمله خم شدن مهره ها به سمت راست و چپ ایجاد می شود ، می تواند در سنین پایین شروع شود و در صورت عدم درمان به طور جدی بر زندگی فرد تأثیر بگذارد.

اسکولیوز چیست؟

اسکولیوز قدیمی ترین ناهنجاری ستون فقرات شناخته شده با فرکانس 0.2 – 6٪ است. همانطور که ممکن است به دلایل مختلفی از قبیل تروما و اختلالات تکامل مادرزادی رخ دهد ، علت 80٪ موارد اسکولیوز ناشناخته است. معمولاً در آغاز دوره رشد توسط مادر و پدر با علائمی مانند عدم تقارن شانه در کودک ، تورم در یک قسمت از پشت و عدم ماندن باسن در همان سطح متوجه می شود.
اسکولیوز انحراف بیش از 10 درجه ستون فقرات به سمت جانب است. در ستون فقرات طبیعی و سالم ، مهره ها از پشت ، از بالا به پایین ، یعنی مناطق گردن ، پشت و کمر به صورت یک خط مستقیم مشاهده می شوند. در اسکولیوز ، مهره ها به سمت راست یا چپ حرکت می کنند و در همان زمان حول محورهای خود می چرخند. بنابراین ، به عنوان یک تغییر شکل سه بعدی تعریف می شود.
به دلیل اسکولیوز ، علاوه بر ستون فقرات در باسن ، قفسه سینه و استخوان های شانه جا به جایی رخ می دهد و اختلال در وضعیت بدنی و ظاهری ایجاد می شود. در كودكان در سن رشد ، این امر منجر به بار غیر طبیعی در ستون فقرات در حال رشد و در نتیجه ناهنجاری های ستون فقرات می شود.
شیوع اسکولیوز بین 0.2 تا 6٪ متغیر است. در دخترها بیشتر و پیشرفت آن سریع تر است. در 1.5 درصد از کودکان مدرسه ای دیده می شود.
این اختلال که در پسران پیش دبستانی شایع است ، بسته به میزان رشد ، در دختران نوجوان 5-3 برابر بیشتر است. اسکولیوز که در دوره اولیه بیمار شکایتی جدی ایجاد نمی کند ، به طور اتفاقی در رادیوگرافی با اشعه ایکس که معمولاً به دلیل غربالگری مدرسه یا به هر دلیل دیگری گرفته می شود تشخیص داده می شود. از طرف دیگر نقص در بدن کودک یکی از مهم ترین دلایل خانواده ها برای مشورت با متخصص است. اختلالات تقارن دیده شده در شانه ها ، تیغه های شانه ، سطح سینه و کمر مشخص ترین علائم است. این وضعیت ممکن است با کمردرد و پشت درد همراه باشد. با افزایش درجه انحراف ، ممکن است مشکلات تنفسی نیز رخ دهد.

علائم اسکولیوز چیست؟

اسکولیوز ممکن است در دوره اولیه علائم را نشان ندهد. حتی اگر علائم اسکولیوز بروز یابد ، اغلب توجهی نمی شود زیرا شکایات زیادی ایجاد نمی کند. حتی اگر شکایتی هم باشد ، حداقل است. به همین دلیل ، به صورت اتفاقی در پرتوهای ایکس که به هر دلیلی گرفته می شود ، تشخیص داده می شود. اولین علائمی که سبب مراجعه خانواده به متخصص می شود ، معمولاً اختلال در ظاهر است. اولین نشانه اسکولیوز با منشا ناشناخته این است که یک شانه بالاتر از دیگری است. عدم تقارن در تیغه های شانه ، سطح سینه ،کمر یا تنه اولین نقص ظاهری است. 40٪ از بیماران کمردرد دارند.

درجه اسکولیوز:

سیر طبیعی اسکولیوز همیشه ممکن است همان نباشد. انحراف ستون فقرات ممکن است پیشرفت کند ، همان بماند یا بندرت بهبود یابد. در دو یا چند معاینه متوالی ، انحراف بیش از 20 درجه ، افزایش 5 درجه یا بیشتر در ستون فقرات محسوب می شود و انحراف کم تر از 20 درجه ، افزایش 10 درجه ای و پیشرفت محسوب می شود. انحراف مضاعف ، انحراف در پشت ، جنس ماده ، بیشتر بودن میزان انحراف در تشخیص و انحراف های تشخیصی زیر 10 سال تمایل به پیشرفت دارند. برای انحراف های زیر 30 درجه ، میزان پیشرفت بسیار پایین است. درجه اسکولیوز به شرح زیر است:
طبقه بندی زمانی:
دوره کودکی: 2-0 سال
دوره نوجوانی: 9-3 سال
دوره نوجوانی: 17-10 سال
بزرگسالی: 18 سال و بالاتر

علل اسکولیوز:

علت انحراف در 80٪ بیماران اسکولیوز قابل تعیین نیست. با این وجود ، وقتی به اختلالات ساختاری که باعث ایجاد اسکولیوز می شود می پردازیم ، می توان گفت که به دلیل اختلالات مادرزادی ، بیماری های عصبی و عضلانی (فلج مغزی ، فلج اطفال ، بیماری های عضلانی و …) ، تومورهای ستون فقرات ، تروما ، عفونت ستون فقرات ، بیماری های متابولیکی ایجاد می شود. دلایل اسکولیوز را می توان به طور خلاصه به شرح زیر توضیح داد؛
– اسکولیوز مادرزادی ناشی از اختلالات مادرزادی ساختار استخوان ستون فقرات
– اسکولیوز کودکان و نوجوانان که از اوایل کودکی شروع می شود
– دلایل عصبی و عضلانی ، دیستروفی عضلانی و غیره. اسکولیوز عضلانی
– اسکولیوز به دلیل بیماری های بافت همبند مانند سندرم مارفان ، سندرم اهلر دانلوس
– اسکولیوز ناشی از فلج اطفال ، بیماری های التهابی و تروما
– اسکولیوز به دلیل نابرابری ساق پا و مشکلات مفصل ران ، مفصل زانو

درمان اسکولیوز:

اسکولیوز به ندرت ممکن است به صورت خود به خود رکود کند. پیش بینی پیشرفت اسکولیوز در آغاز سن رشد امکان پذیر نیست. برخی از مطالعات اخیر نشان داده اند که ممکن است پیشرفت در کودکان با ویژگی های خاص ژن وجود داشته باشد. از معیارهای مهم پیگیری که تعیین کننده در درمان اسکولیوز است استفاده می شود. با این حال ، در برخی موارد ، پیشرفت زیاد است و موفقیت در درمان کم تر است. آنها عبارتند از:
– انحراف زیاد در اولین تشخیص
– انحراف دو طرفه در پشت و کمر
– اسکولیوز عصبی و عضلانی
– انقباض شدید و عضله کوتاه
با توجه به خطر پیشرفت انحراف ستون فقرات ، برای نوع درمان تصمیم گیری می شود. روش های درمانی پذیرفته شده برای اسکولیوز عبارتند از:
– پیگیری و کنترل مداوم
– ورزش برای اسکولیوز و برنامه های ویژه توانبخشی
در کودکانی که رشد نمی کنند ، معمولاً در صورت وجود زاویه کوب زیر 15 درجه ، پیگیری متخصص توصیه می شود. تمرینات ویژه اسکولیوز و برنامه های توانبخشی باید در بیماران با زاویه کوب 15-20 درجه ادامه یابد. برنامه های توانبخشی فشرده برای کودکانی که زاویه کوب آنها بیشتر از 25 درجه باشد ، باید اجرا شود.

Source: www.memorial.com

بیماری هاي عضلاني-اسكلتي شايع‌ترين بيماري هاي ناشي از كار هستند و كمردرد در ميان اين بيماري ها از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. صرف هزينه‌هاي سنگين (مستقيم و غيرمستقيم) در مورد بيماران مبتلا به كمردرد خصوصاً كمردرد مزمن، اهميت روش هاي درماني جديد را بيش از پيش مطرح مي‌نمايد. ليزر درماني روش جديدي است و به تازگي جای خود را در سیستم درمانی كشورمان باز کرده است و مشخص شده است که در درمان كمر دردهاي مزمن نقش مهمی را ايفا می کند.

عمل جراحی بسته دیسک کمر

چهل سال پیش پزشکان به دنبال راهی بودند شاید بتوانند بدون برش دادن پوست قسمت بیرون زده دیسک را در بیماران مبتلا به فتق دیسک های کمری خارج کنند. این تلاش ها منجر به ابداع روشی شد که در آن تخلیه دیسک از راه لوله باریکی که از راه پوست به داخل دیسک فرستاده می شد امکانپذیر گردید. به این روش عمل جراحی بسته دیسک کمر می گویند.

تلاش های بیشتر در این زمینه وسایل و روش های دیگری را در انجام این نوع عمل ها معرفی نمود. روش هایی که همه آن ها یک ویژگی مشترک داشتند:

جلوگیری از انجام جراحی باز و عدم دستکاری آناتومی طبیعی بدن

 مزیت این روش ها نسبت به عمل جراحی باز چیست؟

• عدم نیاز به بیهوشی (انجام عمل با بیحسی موضعی)
• عدم نیاز به بستری در بیمارستان
• عدم وجود زخم و بخیه پس از عمل
• عدم وجود درد حین و پس از عمل
• برگشت سریع به فعالیت های روزانه

روش نوین درمان دیسک کمر با لیزر

معمولا در اكثر نقاط دنيا جراحي بسته ديسك گردن و كمر اولين انتخاب براي بيماران است. مگر اینکه به دلایلی با اين روش نتوان مشكل بيماران را حل كرد كه در اين صورت به طرف جراحي باز مي‌رويم. البته بيش از 90% موارد با همين روش درمان مي‌شوند.

 چرا اين روش از جراحي باز بهتر است؟

به چند دليل؛ يكي اينكه طول زمان عمل بسيار كوتاه است و مريض بيش از 4 ساعت در بيمارستان نخواهد بود. موضوع مهمتر اینکه بيهوشي ندارد و با بي حسي موضعي انجام مي‌شود. به اين دليل كه ستون فقرات دستكاري نمي‌شود عوارض حين عمل و بعد از عمل ندارد.

مهم‌ترين مساله اين است كه بيمار فورا و بعد از نهايتا دو روز استراحت به جريان زندگي باز مي‌گردد. اين روش محدوديت ندارد و هر چند بار كه بخواهيم مي‌توانيم از اين روش استفاده كنيم. با این روش می توان همزمان بیش از یک دیسک را لیزر کرد. اين ها اولويت‌هايي است كه باعث مي‌شود اين روش را انتخاب كنيم. سوالي كه بيشتر افراد دارند در مورد برگشت پذيري است كه اين عمل به هيچ عنوان برگشت پذير نيست. درمان قطعي است و اين مواردي است كه معمولا مطرح مي‌كنيم.

اگر ديسك دچار پارگي شده باشد باز پيشنهاد شما ليزر است؟  

– بله باز هم همين روش را پيشنهاد می کنیم.

چه تضميني وجود دارد كه پارگي ديسك دوباره برنگردد؟ 

– معمولا بالاي 90% از موارد اين عمل‌ها برگشت ندارند مگر اينكه مورد خاصي وجود داشته باشد.

بعضی از بيماران به دليل عصب سياتيك كمر دردهای شدیدی دارند، به اين افراد هم جراحي با ليزر را پيشنهاد مي‌كنيد؟ 

– بیرون زدگی دیسک های کمری و فشار بر روی عصب سیاتیک باعث بروز درد عصب سیاتیک می شود که معمولا درد به پاها منتقل شده و بازهم لیزر کردن دیسک، فشار را بر روی عصب سیاتیک از بین می برد.

 بعضی از بيماران هم بعد از چند سال مشكل ديسك و جراحی نکردن دچار پا درد می شوند و می لنگند آيا بعد از عمل با ليزر مشكل لنگیدنشان حل می شود؟

– معمولا کسانی که تنگی کانال دارند همزمان علاوه بر لیزر درمانی درمان دیگری هم به کار می رود که در کل فشار در ناحیه ی کانال نخاعی را کاهش می دهد.

برای بیمارانی که عمل جراحي انجام داده اند و به هر دليلي جراحي با موفقيت همراه نبوده چه توصيه‌اي داريد؟

– دستکاری ستون فقرات و به هم خوردن آناتومی به دنبال جراحی باز باعث چسبندگی در ناحیه ی عمل شده و این مسئله باعث می شود که بیمار دردهای بسیار شدیدی را تجربه کند. چسبندگی ممکن است چند ماه و یا چند سال بعد از عمل بوجود بیاید، برای این نوع بیماران معمولا از روش های ترکیبی مثل لیزر، رادیو فرکانسی و نورولیز استفاده می شود تا چسبندگی آزاد شود. معمولا در این روش از اپیدوروسکوپ استفاده می شود که مثل هر آندوسکوپی دیگری محل ضایعه در دید مستقیم قرار می گیرد. در نهایت اگر این بیماران به هر دلیلی با روش های مرسوم درمان نشوند استفاده از دستگاه محرک نخاعی مشکل این بیماران را بر طرف می کند.

 بيماری بيست سال پيش ديسك كمر خود را جراحی كرده‌، امروز بعد از گذشت بيست سال اگر بخواهد با ليزر عمل كند مشكلي ندارد؟ 

– نه ما در اين روش محدوديت زماني نداريم.

علاوه بر درد مربوط به دیسک آیا دلایل دیگری هم برای کمر درد و گردن درد وجود دارد؟

– بله، حدود 30 درصد کمر دردها و 40 تا 50 درصد دردهای ناحیه گردن مربوط به درگیری مفاصل فاست اطراف ستون فقرات می باشند.

از نظر هزينه چطور، اين روش چقدر با جراحي باز فرق دارد؟

– هزينه‌هاي این روش خیلی کمتر از جراحی باز است.

آرتروز در کدامیک از مفاصل بیشتر اتفاق می افتد؟

– مفاصل زانو، لگن، شانه، گردن و کمر مفاصلی هستند که آرتروز در آن ها اتفاق می افتد. در هر قسمت از بدن این تخریب سبب ایجاد علائم و نشانه های خاصی می باشد.

آرتروز کمر در کدام مفاصل اتفاق می افتد؟

– مهره های کمر در محل دیسک ها با هم ارتباط دارند. علاوه بر این محل مهره ها دارای زوایدی هستند که سبب می شود هر مهره با مهره بالاتر و پایینتر از خودش در مفاصلی که در دو طرف مهره قرار دارند ارتباط برقرار نمایند. این مفاصل بسیار کوچک، مفاصل بین مهره ای یا مفاصل فاست (facet joint) نامیده می شوند. تخریب در این مفاصل می تواند سبب ایجاد آرتروز کمر یا سندرم فاست کمری شود.

علائم آرتروز ستون فقرات چیست؟

– درد: درد در ناحیه کمر که می تواند به پاها خصوصا پشت پا انتشار داشته باشد. این درد مشابه دردهای سیاتیکی می باشد.

محدودیت حرکت، درد در خم شدن به پهلوها، خم شدن به عقب یا چرخش می تواند محدودیت ایجاد نماید.

خشکی کمر: این خشکی عمدتا موقع بیدار شدن از خواب اتفاق می افتد.

تشدید درد با نشستن: درد با ایستادن و خصوصا در نشستن تشدید می شود. رانندگی در این بیماران می تواند بسیار دردناک باشد.

احساس خستگی در کمر: اسپاسم عضلات ثانویه به درد می تواند سبب ایجاد خستگی شود.

برای درمان آرتروز زانو با ليزر، كه بين ايرانيان بسيار شايع است نحوه درمان چگونه است و اين نكته كه گفته مي‌شود آرتروز درمان قطعي ندارد. در اين روش چقدر درست است؟

– آرتروز حقيقتا درمان قطعي ندارد. مثل ديابت و فشار خون، ولي ما بيمار را رها نمي‌كنيم و با دارو درماني بيماري را كنترل مي‌كنيم. آرتروز هم چنين است و درمان قطعي ندارد ولي ما مي‌توانيم بيماري را كنترل كنيم. با ليزر يا استفاده از سلول درماني و روش‌هاي مختلف ديگري كه ليزر در اين زمينه بسيار موفق بوده است، بيمار سالي يك يا دوبار ليزر درماني مي‌شود و دردهاي او به راحتي كنترل مي‌شود. استفاده از ليزر عوارض خاصي ندارد. تنها نکته ای كه مطرح است تفاوت در نياز به مراجعه بين بيماران مختلف است كه بيمار سالي يك یا دوبار نياز به مراجعه و ليزر درماني دارد.

ليزر درماني را براي آرتروز در مراحل اوليه بیماری مناسب مي‌دانيد؟

– لیزر در بیمارانی که تمایل به تعویض مفصل زانو ندارند و یا کاندید تعویض مفصل نمی باشند، می تواند کمک کننده باشد.

اهمیت تشخیص صحیح درگیری مفاصل فاست ستون فقرات

با توجه به اینکه علائم درگیری این مفاصل با بیرون زدگی دیسک های ستون فقرات تا حدی شبیه به هم هستند، تشخیص این درگیری بسیار مهم است.

تشخیص این بیماری چگونه انجام می شود؟

– مهمترین مسئله برای تشخیص، معاینه ی بالینی است. انجام گرافی ساده می تواند کمک کننده باشد، ولی سی تی اسکن ستون فقرات قدرت بالایی در تشخیص مشکل این مفصل دارد. مطمئن ترین و قطعی ترین تشخیص بلوک مفصل فاست می باشد.

درباره سردردهاي مزمن از جمله ميگرن چطور؟ به چه دلیلی بيماران از ميان درمان ها و روش های دیگر ليزر را انتخاب می کنند؟ 

– تا به حال برای میگرن روش درمانی قطعی وجود نداشته است. دارو درمانی تا حدودی درد بیماران را تسکین می دهد. در چند سال اخیر لیزر درمانی توانسته این بیماری را درمان کند. در بعضی موارد بیرون زدگی دیسک گردن علائمی شبیه سر دردهای میگرنی را برای فرد ایجاد می کند. بنابراین انجام ام آر آی گردنی در تمام بیمارانی که عنوان سر درد میگرنی را یدک می کشند لازم است.

موفقیت این روش در درمان سر درد میگرنی چقدر است؟

– این روش بهترین درمان با ضریب موفقیت بالای 90 درصد می باشد.

آیا لیزر درمانی در کنترل دردهای سرطانی نقشی دارد؟

– بله، بيماراني كه به سرطان هاي پيشرفته مبتلا هستند معمولا دردهاي شديدي را تجربه مي‌كنند. كنترل اين دردها با دارو امكان پذير نيست. در اين موارد مي‌گوييم اعصاب قسمتي از بدن كه منشا درد است، توسط لیزر يا راديو فركانسي براي مدت خاصي از كار می افتد و انتقال درد انجام نمی شود. بعد از مدتي كه معمولا 4 تا 6 ماه است بيمار مي‌تواند يك مرحله ديگر اين روش را انجام دهد و تا زماني كه زندگي مي‌كند دردها قابل كنترل می شود.

جراحی پروتز لگن می تواند یک فرآیند سخت باشد. به منظور افزایش تحرک لگن و همچنین بهبود عملکرد آن مانند قبل ، باید سعی کنید لگن را تقویت کنید. ممکن است بعد از جراحی پروتز لگن مدتی به فیزیوتراپی نیاز داشته باشید. هنگام بازگشت به خانه بعد از عمل ، باید بدانید که پس از جراحی پروتز لگن چه کارهایی انجام دهید. برای جلوگیری از بروز مشکلاتی مانند لخته شدن خون ، انجام این کار پس از جراحی پروتز لگن بسیار مهم است.

حرکاتی که باید بعد از عمل جراحی پروتز لگن انجام شود:

پیاده روی:

ممکن است لازم باشد برای چند هفته بعد از جراحی تعویض  لگن، برنامه پیاده روی را انجام دهید. پیاده روی بعد از عمل جراحی تعویض مفصل لگن ممکن است در دوره اول کمی دردناک باشد. با این حال ، این برنامه پیاده روی بسیار مهم است. با  کمک  واکر یا عصا ، می توانید به آرامی سعی کنید از یک گوشه اتاق به گوشه دیگر قدم بزنید. به تدریج فاصله و فرکانس پیاده روی را افزایش دهید.

• وقتی راحت راه بروید ، می توانید پیاده روی های کوتاه و آهسته را در بیرون انجام دهید.
• حتما قبل از افزایش زمان و دفعات پیاده روی با متخصص خود مشورت کنید. بسته به روند بهبود شما بعد از عمل جراحی تعویض مفصل لگن ، دامنه تعویض مفصل لگن و وضعیت سلامتی شخصی ، متخصص شما ممكن است محدودیت های بیشتری را اعمال كند.

حرکت مچ پا بالا – پایین

در روزهای اول پس از عمل جراحی تعویض مفصل لگن ، جریان خون در پاها و ران ها باید سالم باشد و از لخته شدن جلوگیری شود. برای این کار می توانید تمرینات مچ پا انجام دهید. در یک جای راحت بنشینید و یا دراز بکشید. پای خود را به طوری که انگشتان به سمت صورت باشد بالا سپس به سمت پایین حرکت دهید.

• این حرکات را 15-10 بار در ساعت تکرار کنید.
• در حالی که این تمرینات برای پایی که عمل جراحی تعویض مفصل لگن انجام شده مهم است ، می توانید این حرکات را برای گردش خون سالم برای پای دیگر نیز انجام دهید.

چرخش از مچ:

راه دیگر برای تسریع و تسهیل جریان خون ، کشیدن شکل دایره ای با پای خود از مچ است. برای این حرکت در یک مکان راحت بنشینید یا به پشت دراز بکشید. در حالی که مچ خود را ثابت نگه داشته اید ، با پای خود دور بزنید.

• این حرکت را هر یک ساعت 15-10 بار تکرار کنید.
• می توانید حرکت چرخش از مچ را همراه با حرکات بالا و پایین انجام دهید.

سفت کردن مفصل لگن:

بعد از عمل جراحی تعویض مفصل لگن ، عضلات در ناحیه لگن و باسن و گردش خون در این قسمت ها از اهمیت زیادی برخوردار است. برای حمایت از این ، عضلات خود را در ناحیه لگن سفت کنید. 5 ثانیه صبر کنید و دوباره آن را آزاد کنید. می توانید این حرکت را 10 بار تکرار کنید.

خم شدن زانو:

حرکتی دیگر که می توانید برای حمایت از گردش خون در پا انجام دهید ، حرکت خم شدن زانو است. روی زمین بنشینید و پاها را به سمت جلو دراز کنید. در حالی که یک پای روی زمین دراز کشیده ، پای دیگر را از زانو خم کرده و به سمت خود بکشید. سپس به حالت شروع برگردید و با پای دیگر انجام دهید. می توانید برای هر پا 10 بار این حرکت را تکرار کنید.

صاف بالا بردن پاها:

برای حمایت از گردش خون پاها و لگن می توانید حرکت صاف بالا بردن پاها را انجام دهید. روی زمین دراز بکشید. یک پا را بدون خم کردن به سمت بالا ببرید. 5 ثانیه صبر کنید و پایین بیاورید. با پای دیگر نیز انجام دهید. می توانید برای هر پا 10 بار این حرکت را تکرار کنید.

تمریناتی برای سلامتی لگن:

حرکت بالابردن زانو:

بعد از گذشت دو یا سه روز از عمل جراحی تعویض مفصل لگن ، باید اجازه متخصص خود را و برای انجام حرکات مختلف بگیرید. حرکاتی مانند بلند کردن زانو به شما کمک می کند تا قدرت زانو و باسن را دوباره به دست آورید.  واکر یا واحد پشتیبانی دیگر (که ممکن است یک صندلی باشد) را محکم بگیرید. با خم کردن زانو ، پا را تا حد ممکن بالا ببرید. چند ثانیه آن را نگه دارید و به آرامی پایین بیاورید.

• همین حرکت را با پای دیگر خود تکرار کنید. سپس این چرخه را 10 بار به مدت 4-3 روز تکرار کنید.
• هنگام انجام این حرکت حتما از جایی کمک بگیرید
• حتما قبل از انجام این حرکات با متخصص خود مشورت کنید.

باز کردن پاها به جانب:

حرکات باز کردن پا یا لگن توانایی باز شدن پا به پهلوها را افزایش می دهد. بایستید و از یک صندلی محکم بگیرید. پا را بلند کنید و کمی به پهلو باز کنید. پشت و بدن خود را صاف نگه دارید. چند ثانیه صبر کنید و به آرامی پای خود را به موقعیت اصلی برگردانید.

• این حرکت را برای هر پا 10 بار تکرار کنید. می توانید روزانه 3-2 ست این کار را انجام دهید.

باز کردن پاها به عقب:

باز کردن پا به عقب باعث افزایش توانایی پا برای حرکت به عقب خواهد شد. بایستید و از یک صندلی محکم بگیرید. پا را بلند کنید و کمی به عقب باز کنید. پشت و بدن خود را صاف نگه دارید. چند ثانیه صبر کنید و به آرامی پای خود را به حالت اصلی برگردانید.

• این حرکت را برای هر پا 10 بار تکرار کنید. می توانید روزانه 3-2 ست این کار را انجام دهید.

کارهایی که باید در روند بهبود بعد از عمل جراحی تعویض مفصل لگن انجام شود:

قبل از جراحی خانه خود را آماده کنید:

وقتی بدانید که جراحی تعویض مفصل لگن دارید ، باید خانه خود را برای روند بهبود آماده کنید. پس از عمل جراحی تعویض مفصل لگن ، برای مراقبت به یک نفر نیاز دارید. علاوه بر این ، بعد از عمل جراحی تعویض مفصل لگن ، ممکن است بخواهید وسایل را در خانه جایی قرار دهید که به راحتی به آنها دسترسی پیدا کنید .

Source: www.iyibakkendine.com