بعد از آمپوتاسیون، چه تغییراتی در زندگی با پروتز اندام تحتانی ایجاد می شود؟

پس از قطع عضو اندام تحتانی در صورت حفظ فعالیت و کمک گرفتن از ارتوپد فنی، پروتز می تواند به شما کمک کند تا مجددا به فعالیت های کامل زندگی خود بازگردید.

پروتزهای اندام تحتانی برای آمپوته ها ( افراد دارای قطع عضو) دری به روی دنیایی جدید می گشاید. یک پروتز با کیفیتی بالا می تواند عملکرد، قابلیت مانور دادن و بیشتر از همه امید به زندگی را برای آمپوته ها فراهم آورد. فرایند بعد از قطع عضو با فشارهای عاطفی و فیزیکی زیادی همراه است و استفاده از پروتز می تواند کمک زیادی برای کاهش این فشارها داشته باشد. کلید عبور موفقیت آمیز به مرحله بعد زندگی شما، شروع به کار با متخصصان پزشکی است که می توانند از شما حمایت کرده و کمک های شایانی در جهت پذیرش وضعیت جدید و منطبق شدن با تغییرات برای شما داشته باشند. با استفاده از کمک گرفتن از متخصصین، طرز استفاده از وسیله پروتزی خود به همراه روش هایی برای داشتن یک زندگی سالم و شاد فرا خواهید گرفت.

استفاده از پروتز اندام تحتانی را یاد بگیرید

اگرچه یک پروتز اندام تحتانی هرگز جایگزینی کامل برای اندام از دست رفته نیست، اما فناوری های جدید این دستگاه ها را فوق العاده پیشرفته ساخته اند. آمپوته ها امروز غالبا قادر به بازگشت به بسیاری از وظایف و فعالیت های هستند که قبل از قطع عضو از آنها لذت می بردند.

مخصوصا در ابتدای مراحل بهبود خود، مراجعه منظم در زمان های تعیین شده به پزشک، تراپیست و متخصص پروتزتان حائز اهمیت است. هر سه ماه یکبار به ارتوپد فنی خود مراجعه نمایید و همچنین پزشک درمانگر خود را حداقل هر 6 ماه یکبار ملاقات نمایید. این افراد به شما کمک می کنند تا اهداف قابل دستیابی برای خود مشخص نمایید و یاد بگیرید که چگونه در شرایط اضطراری رفتار کنید، وظایف عادی خود را با روش های جدید انجام دهید، جوراب و لاینر خود را تنظیم نمایید، پروتز خود را درآورده و مجددا بپوشید، بهداشت را در سطح مناسب رعایت نمایید، روی سطوح متفاوت راه بروید و بسیاری از کارهای دیگر را انجام دهید.

در ماه های اولیه پس از قطع عضو، احتمالا باقی مانده اندام منقبض می شود و پروتز شما نیاز به تنظیمات مجدد خواهد داشت. به جز تغییرات و تنظیماتی که به شما گفته شده تغییری در پروتز ایجاد ننمایید، چرا که ممکن است این کار می تواند سبب آسیب شدید به بافت و جراحات پوستی برای شما شود. به ارتوپد فنی خود مراجعه نمایید تا در مناطقی که فشار نامناسب است تغییرات و تنظیمات لازم را انجام دهد و حتی اگر شما فکر می کنید مشکلی وجود ندارد، دستگاه را به وضعیت مناسب تراز نماید.

سالم و روی فرم بمانید

از روز اولی که شما از پروتز اندام تحتانی خود را استفاده می نمایید، باید سطح فعالیت خود را حفظ نموده و به ارتباط با متخصص پروتز خود ادامه دهید تا بتوانید قدرت و توانایی خود را حفظ کرده و بهره وری از پروتز را بهبود ببخشید. اگر دیابت دارید یا دیالیز انجام می دهید، باید اقدامات احتیاطی خاصی در راستای نظارت بر سلامتی تان برای بقیه مدت زندگی خود انجام دهید.

مهمترین جنبه رژیم تناسب اندام پس از قطع عضو، ایجاد قدرت عضلانی و حمایت از سیستم قلب و عروق شماست. شنا  می تواند برای این دلایل ورزش ایده آلی باشد چرا که بدون ایجاد فشار بیش از حد به مفاصل، استقامت بدنی شما را بالا می برد. بسته به اینکه آیا قطع عضو در زیر و یا در بالای زانوی شما باشد، آهسته یا خیلی سریع دویدن ممکن است ایده ی خوبی نباشد. بلند کردن وزنه سنتی هم می تواند خطرناک باشد، بنابراین با پزشک خود درباره سایر فعالیت ها و ورزش های قدرتی صحبت کنید.

داشتن یک رژیم غذایی سالم به اندازه تمرینات ورزشی حائز اهمیت است، بنابراین غذاهای غنی از کلسیم را در برنامه غذایی خود مد نظر داشته باشید تا بافت استخوانی ایجاد گردد و تراکم استخوان ها تقویت شود. از میان مواد غذایی مصرف اسفناج، شیر، ماهی و سبزیجات سبز رنگ به طور ویژه ای برای افراد دارای عضو قطع شده مفید است.

مدیریت درد اندام فانتوم

اکثر آمپوته ها پس از عمل جراحی پدیده ای به نام درد اندام فانتوم را تجربه می کنند. اگرچه پای شما ممکن است از بین رفته باشد، اندام باقی مانده شما اغلب احساس خواهد کرد که پا هنوز وجود دارد و باعث وجود دردی برای شما می گردد. شرایط پزشکی سابق، اعصاب آسیب دیده و کاهش میزان خون رسانی در طی عمل جراحی قطع عضو ممکن است باعث این نوع درد باشد.

با استفاده از پانسمان مناسب و استفاده منظم، پروتز اندام تحتانی شما ممکن است به کاهش این درد کمک کند. بسیاری از دستگاه های پروتز مدرن به طور خاص با در نظر گرفتن درد فانتوم طراحی شده اند، بنابراین در صورتی که راجع به این موضوع دچار نگرانی هستید با ارتوپد فنی خود مشورت نمایید.

با پیروی از برنامه توانبخشی، داشتن چشم اندازی مثبت و حفظ تماس منظم با تیم پشتیبانی خود، مطمئن شوید که دوره ریکاوری را به طور موفق طی نموده و با قدرت و انرژی به زندگی ادامه دهید.

source: hortonsoandp.com

مرکز ارتوپدی فنی تهران ، سفارش و ساخت پروتز

پروتز آرنج

فرد دارای قطع عضو (آمپوته) دست از سمت بالاتر از آرنج باید از طریق مشاوره با متخصص پروتز تصمیم بگیرد که چه نوع مفصل آرنجی را به پروتز خود اضافه نماید. آرنج مناسب به فرد اجازه می دهد راحت تر از بازو و دست خود استفاده کرده و بتواند وظایف خود را انجام دهد.

اغلب پروتزها دارای طراحی هیبریدی هستند، به این معنی که از ترکیب اجزای مختلف تشکیل شده اند؛ به عنوان مثال یک راه حل معمول برای قطع عضو دست بالاتر از آرنج، پروتزی با دست الکتریکی و آرنج مکانیکی است.
همانطور که در زیر شرح داده شده است، گزینه های متعددی برای پروتز آرنج موجود هستند.

آرنج های معمولی (اصطکاکی و مکانیکی)

آرنج معمولی انتخاب محبوبی برای افراد دارای قطع عضو دست است. این نوع پروتز عملکرد خوبی داشته و از آرنج های الکتریکی سبک تر هستند. وزن، عامل بسیار مهمی به ویژه برای قطع عضو بالای آرنج و یا حتی بالاتر است: هر چه سطح قطع عضو بالاتر باشد، حمل وزن قطعات سنگین دشوارتر می شود. آرنج های معمولی رایج شامل اصطکاک قابل تنظیم و یا کنترل های مکانیکی (کابلی) هستند.

آرنج با اصطکاک قابل تنظیم به فرد اجازه می دهد که از دست صوتی برای بالا بردن یا پایین آوردن آرنج به موقعیت دلخواه استفاده کند. گزینه های آرنج اصطکاکی برای بزرگسالان و کودکان موجود هستند.

آرنج مکانیکی کابلی از یک کابل و سیستم مهار تشکیل می شود. هر آمپوته که چنین پروتزی بپوشد، می تواند با استفاده از حرکت بدن به جلو حرکت کند تا قسمت پایین دست را بالا ببرد. آرنج سپس قسمت پایین دست را در حالت خم شده قفل می کند.

موقعیت آرنج. با استفاده از حرکات عضلات شانه و کمر، آمپوته می تواند یک کابل را برای باز کردن قفل مفصل آرنج به پایین بیاورد، آن را بالا بیاورد یا اجازه دهد به راحتی تاب بخورد.

Hosmer دارای دو آرنج مکانیکی (E-400 و E-200) با 8 تا 11 موقعیت قفل شونده و یک آرنج با اصطکاک قابل تنظیم است که امکان جابجایی دستی ساعد را فراهم می کند.

RSLSteeper دارای یک آرنج مکانیکی با هفت موقعیت قفل شونده و قابلیت چرخش صلیبی قفل دار است. گزینه نوسان آزاد نیز وجود دارد. واحد چرخش صلیبی به کاربر اجازه می دهد به صورت دستی قسمت پایین بازو را به داخل یا بیرون چرخانده و بتواند برای تسهیل استفاده از بازو برای وظایف خاص قفل شود.

Ottobock سری ErgoArm را دارد. در این سری دو نوع آرنج مکانیکی ساده و آرنج مکانیکی با ویژگی ای است که تعادل ساعد اتوماتیک (AFB) نامیده می شود، وجود دارند. ویژگی AFB حرکت نرم تر زمانی که کاربر بازو را نوسان می دهد فراهم کرده و بلند کردن ساعد را راحت تر می کند. هر دو مدل هم برای پروتزهای منفعل و هم پروتزهای بر پای نیروی بدن طراحی شده اند.

آرنج الکتریکی

آرنج های الکتریکی را می توان با استفاده از کنترل های مختلف از جمله مایوالکتریک ها، سوئیچ ها، تاچ پدها یا مقاومت های حساس به نیرو، بالا یا پایین برد.

بزرگترین مسئله برای آمپوته با آرنج الکتریکی این است که این پروتز وزن اضافی به اندام می افزاید، و آن را سنگین تر از یک آرنج مکانیکی می کند. آمپوته باید مزایای عملکرد اضافی را با وزن اضافی پروتز مقایسه نماید، این موضوع به ویژه برای کسانی که دارای سطوح بالای قطع عضو هستند حائز اهمیت است.

مسئله دیگری که باید در نظر گرفته شود هزینه بالای برخی از موارد است، زیرا ممکن است نگرانی هایی در مورد تأمین بودجه باشد.

اگر استفاده از آرنج الکتریکی ترجیح داده شود، شرکت های پروتز متعددی وجود دارند که این نوع پروتز را ایجاد می کنند.

Hosmer دارای سری آرنج Endoskeleal Electric و سری آرنجE-Two Electric می باشد که می توانند توسط کنترل های مایوالکتریک یا سوئیچ کنترل شوند و در دو نوع بیرون اسکلتی (پوشش بیرونی محکم) و یا درون اسکلتی (پوشش فوم) وجود دارند.
آرنج بوستون II Liberating Technologies می تواند تا 4 کیلوگرم را در حال حرکت، بلند کند. همچنین دارای دامنه نوسان آزاد 45 درجه است و یک کلاچ دارد که به طور خودکار زمانی که آرنج از حرکت می ایستد، آن را قفل می کند و آن را به محض اینکه نیرو به موتور اعمال شود، باز می کند.

موشن کنترل دارای بازوی یوتا است. آرنج این پروتز را زمانی که در حدود یک ثانیه بی حرکت است به طور خودکار قفل می کند و با فشار یک دکمه یا سوئیچ و یا با استفاده از انقباض عضلانی باز می شود. پس از آن قفل می تواند تا 20 کیلوگرم را نگه دارد. آرنج در غیر این صورت نوسان آزاد دارد.

ErgoArm الکترونیک

این پروتز Ottobock می تواند با سیگنال های مایوالکتریک و همچنین با یک سوئیچ قفل و باز شود. این پروتز وزن کم را با عملکرد فوق العاده ای ترکیب کرده است. اتوباک همچنین دارای مفصل آرنج DynamicArm است که کاملا توسط سیگنال های مایوالکتریکی کنترل می شود.

source: waramps.ca

مرکز ارتوپدی فنی تهران

ارتز جمجمه برای نوزادان

با استفاده از ارتز جمجمه به طور منظم، شکل جمجمه نوزادان را در طول زمان اصلاح می شود. صفحات جمجمه نوزادان نرم و دارای فاصله هستند. همانطور که نوزاد رشد می کند، این صفحات رشد هم می کنند، به تدریج سخت تر می شوند و به یکدیگر گره می خورند.

گاهی اوقات هنگامی که کودک در یک موقعیت ثابت می خوابد، صفحات نرم ممکن است یک ناحیه صاف یا ظاهری ناهموار ایجاد کنند. این عارضه شایع پلاژیوسفالی نامیده می شود و برای مغز کودک شما خطرناک نیست. اگر وضعیت خود به خود حل نشود، متخصص ارتز می تواند با ارتز جمجه که درمان با کلاه ایمنی هم نامیده می شود، به نوزاد شما کمک کند.

در موارد دیگر، صفحات جمجمه نوزاد خیلی زود یا به صورت غیر طبیعی فیوژ می شوند. این وضعیت یعنی craniosynostosis یا جوش خوردن زودرس استخوانهای جمجمه نوزادان، می تواند به درمان جراحی با یا بدون ارتز جمجمه برای اصلاح شکل سر نیاز داشته باشد.

ارتز جمجمه چگونه سر کودک من را اصلاح می کند؟

ارتزهای جمجمه معمولا از پوسته سخت با پوشش فوم داخلی ساخته شده است. فشارهای آرام و مداوم برای جذب رشد طبیعی سر نوزاد اعمال می شود و رشد در مناطق برجسته را مهار کرده و اجازه رشد در مناطق صاف را می دهد.

تغییرات به تدریج همراه با رشد نوزاد شما ایجاد می شوند. کلاه ایمنی یک فضای تنگ و گرد برای رشد سر به وجود می آورد. حتی اگر فرزند شما همچنان سر خود را در هنگام خواب به یک سمت بگذارد، ارتز حالت محافظتی ایجاد کرده و از صاف شدن بیشتر سر جلوگیری می کند.

آیا فرزند من کاندید مناسبی برای استفاده از ارتز جمجمه است؟

اگر برای فرزند شما پلاژیوسفالی، برکیسفالی یا اسکافسفالی تشخیص داده شده است و کمتر از 12 ماه سن دارد، ممکن است ارتز سر برای اصلاح شکل سر نوزاد شما تجویز شود. ارتز جمجمه باید توسط یک متخصص ارتوپدی مجاز تجویز شود. توجه داشته باشیم که همه نوزادان نامزد خوبی برای درمان با ارتز جمجمه یا همان کلاه ایمنی نیستند و مهم است که با پزشک خود صحبت کنید.

علاوه بر این کودکان که تحت آندوسکوپی برای اصلاح جوش خوردن زودرس استخوانهای جمجمه نوزادان قرار می گیرند، اغلب پس از عمل از ارتز جمجمه برای اصلاح شکل سر خود استفاده می کنند.

ارتوپد فنی چگونه ارتز جمجمه مناسب کودک را طراحی می کند؟

ارتوپد ممکت است با لیزر شکل سر را اندازه بگیرد و یا از سر قالب گیری نماید. از روی این اندازه گیری ها، کلاه ایمنی سفارشی طراحی می شود.

کلاه با پوشش داخلی از جنس فوم  طراحی می شود که ممکن است پس از آنکه کودک برای مدت کوتاهی از آن استفاده کرد، نیاز به تغییرات داشته باشد. هدف از کلاه ایمنی نگه داشتن مناطق گرد جمجمه به صورت پایدار است در حالی که اجازه می دهد که نقطات تخت به تدریج رشد کرده و به حالت گرد در آیند.

آیا کودکم باید ارتز جمجمه را تمام روز بپوشد؟

بله ایده پشت کلاه ایمنی این است که 23 ساعت در روز پوشیده شود. می توان ارتز را در طول حمام بیرون آورد. بقیه اوقات نوزاد شما باید به طور مداوم در کلاه ایمنی باشد، چه در زمان بازی، در خواب و چه در هنگام غذا خوردن. این موضوع می تواند برای پدر و مادرها تکان دهنده باشد، که قبول کنند نوزادشان ماه های شکل گیری خود را با پوشیدن یک کلاه ایمنی بگذراند. اما نکته ای که باید به آن توجه داشته باشید این است که ارتز جمجمه معمولا برای کودکان آزار دهنده نیست.

چه مدت کودک من باید ارتز جمجمه را بپوشد؟

میانگین درمان با ارتز جمجمه معمولا 3 ماه است، اما مدت زمان درمان به سن کودک شما و شدت بیماری بستگی دارد. نظارت دقیق و مکرر لازم است تا اطمینان حاصل شود که جمجمه به طور صحیح تغییر شکل داده است.

در زمانی که کودک من از ارتز جمجمه استفاده می کند، چند وقت یکبار باید توسط پزشک معاینه شود؟

تعداد و فاصله معاینات به شدت بیماری نوزاد شما بستگی دارد. بعد از اینکه ارتز جمجمه برای کودک شما طراحی و نصب شد، شما معمولا به چند جلسه معاینه بعدی برای پیگیری روند پیشرفت نیاز دارید.

آیا عوارض جانبی برای پوشیدن کلاه وجود دارد؟

اگر کلاه به درستی پوشیده شود، مشکلاتی مانند سوزش پوست، ناراحتی و بوی بد نباید رخ دهد. اگر کودک هر کدام از این مشکلات را داشته باشد، ارتوپد شما می تواند کلاه را مجددا تنظیم کند. با این حال، در اغلب موارد کودکان به راحتی با کلاه ایمنی وفق می یابند. حتی برای نوزادان کم سن کلاه چیزی شبیه به یک پتو امنیتی می شود.

اگر کودک یک کلاه ایمنی نداشته باشد، عواقب آن چیست؟

این موضوع به سن و شدت اختلال بستگی دارد. در این موارد یک کلاه ایمنی می تواند به طور قابل توجهی سبب بهبود شکل کلی سر شود و در صورتی که هیچ کاری انجام نشود، ممکن است حداقل تغییر صورت پذیرد.

پلاژیوسفالی اصلاح نشده بر پیشرفت عصبی کودک تأثیر نخواهد گذاشت، اما می تواند بر سلامت اجتماعی کودک تاثیر گذار باشد.

source: hopkinsmedicine.org, healthychildren.org

مرکز ارتوپدی فنی تهران

بریس زانو

افراد فعال باید از مفاصل خود محافظت کنند تا بتوانند فعال و بدون آسیب باقی بمانند. مطالعات نشان می دهد که 2.5 میلیون نفر در هر سال با آسیب زانو به اورژانس مراجعه می کنند. اکثر این آسیب ها در طول مشارکت در ورزش هایی مانند بسکتبال و فوتبال اتفاق می افتند. اگر به طور منظم ورزش کنید، قطعا بایستی از بریس زانو برای حمایت و ثبات بیشتر زانو استفاده کنید.

آیا زانوها شما احساس ناپایداری می کنند؟ آیا شما چند کیلومتر در هفته می دوید و مفاصلی دردناک دارید؟ شما مجبور به رنج کشیدن نیستید. بریس زانو چیزی است که به آن نیاز دارید. یک بریس خوب، بار را از اندام تحتانی شما به قسمت بالاتر یعنی ران می برد، که به کاهش درد در زانو کمک می کند؛ زیرا ران گروه عضلانی بسیار بزرگتر و قوی تر است.

دلایل مختلفی برای استفاده از بریس زانو وجود دارد. یکی از مهمترین دلایل استفاده از بریس های زانو اغلب آسیب های دردناک است. افراد دیگر برای جلوگیری از صدمه دیدن در حین بسیاری از ورزش ها مانند بلند کردن وزنه یا دویدن از بریس زانو استفاده می کنند.

بسیاری از افراد بدون استفاده از بریس زانو قادر به انجام فعالیت های ورزشی نیستند. به یاد داشته باشید که پس از بیشتر آسیب های جسمی و جراحی، پزشک شما فیزیوتراپی را توصیه می کند. این موضوع به دلیل انقباضات عضلات در طی تمرینات ورزشی است و فشار روی رگ های لنفاوی شما به حرکت مایع از طریق عروق و کاهش تورم کمک می کند. انقباض همچنین به افزایش جریان خون و مواد مغذی در منطقه کمک می کند تا سرعت بازیابی را بهبود بخشد. اگر شما دچار آسیب شده اید و تمام فعالیت های بدنی خود را متوقف کرده اید، شما در حال آسیب زدن بیشتر به خودتان هستید.

با بریس زانو فعال و سالم بمانید

در حالی که انواع مختلفی از زانوبندها برای انتخاب شما وجود دارند، مهم است بدانید که یک بریس زانوی خوب می تواند شما را فعال تر نگه دارد.

5 روش که بریس زانو می تواند به شما کمک کند تا سالم تر بمانید:

اگر از آرتریت یا دیگر مشکلات ساختاری زانو رنج می برید، باید بدانید که پوشیدن یک زانو بند کاهنده فشار ممکن است به شما برای فعال ماندن کمک کند.

برخی از تمرینات گرم کردن قبل از انجام تمرینات کم اثر ممکن است برای جلوگیری از آسیب به زانو به بریس نیاز داشته باشند. یک حرکت ساده مانند ایستادن، بطوریکه شما برای گرم کردن قلب و عضلات پای خود از حرکت درجا زدن استفاده کنید، در صورت استفاده از یک زانوبند، می تواند بسیار ساده تر شود.

یکی از بهترین تمرینات برای مقابله با درد زانو، راه رفتن ساده است. دکتر شما قادر خواهد بود به شما در تصمیم گیری بهترین و مناسب ترین نوع بریس زانو برای بدن شما کمک کرده تا بتوانید پیاده روی یا سایر تمرینات کم اثر را انجام دهید.

بریس زانوی خوب برای حفظ عضلات و رباط های پای شما در شرایطی خوب حائز اهمیت است. با این حال اگر کفش مناسبی نداشته باشید، ممکن است سبب آسیب بیشتر شود. قبل از انجام فعالیت های بدنی علاوه بر بریس زانو، کفش مناسب نیز تهیه نمایید.

بریس زانو می تواند به بهبود وضعیت بدنی شما کمک کند. ممکن است در ابتدا واضح نباشد، اما درد زانو می تواند بر وضعیت بدنی شما تاثیر بگذارد بطوریکه ممکن است به کمر آسیب برساند. سر شما به طور ایده آل باید در وسط شانه های شما قرار گرفته، در حالی که شانه های شما بر میان شکم و لگن شما قرار گرفته باشد.

چهار نوع بریس زانو:

پیشگیری: این بریس های زانو به افراد کمک می کنند تا از آسیب دیدن در هنگام ورزش های تماسی مانند فوتبال کمک کنند.

کارکردی: این بریس های زانو توسط افرادی که از قبل آسیب دیده اند، استفاده می شوند.

توانبخشی: این دسته از بریس های زانو برای ایجاد محدودیت در حرکت افرادی است که دچار آسیب شده اند یا از جراحی بهبود می یابند.

کاهنده فشار: این بریس زانو کمک می کند تا درد و التهاب را در افراد مبتلا به آرتروز زانو کاهش دهد.

دکتر شما قادر خواهد بود به شما کمک کند تصمیم بگیرید که کدام دسته بریس زانو برای وضعیت و شرایط شما مناسب است.

چگونه بریس زانوی مناسب انتخاب نماییم

بدون شک بریس های زانو هنگام پرستاری از آسیب و یا پیشگیری از آسیب دیدگی مهم هستند، اما انتخاب بریس مناسب می تواند کار سختی باشد. با دانستن بیشتر در مورد چگونگی انتخاب بهترین بریس زانو برای نیازهای فردی خود با استفاده از راهنمای زانو بند می توانید این روند را لذت بخش تر کنید.

چه زمان از بریس زانو استفاده نماییم

به طور کلی اگر شما در حال حاضر دچار زانو درد هستید، یا می خواهید در طول ورزش های تماسی  که احتمال آسیب زانو زیاد باشد باید از بریس زانو استفاده کنید. بریس زانو همچنین می تواند برای اهداف توانبخشی استفاده شود، به عنوان مثال، پس از آسیب ACL. بریس حرکتی آهسته و محدود را فراهم می کند که به بیمار اجازه می دهد تا به تدریج سرعت حرکت خود را دوباره به دست آورند. بریس زانو همچنین برای بیماران مبتلا به آرتریت مفید است زیرا می تواند در كاهش درد و التهاب كمك كند. پزشک شما می تواند در صورت نیاز به شما در تصمیم گیری کمک کند.

source: aeroflowinc.com, mcdavidusa.com

مرکز ارتوپدی فنی تهران

دستگاه های پروتز مخصوص قطع عضو اندام فوقانی

اگر دست یا بازوی شما قطع شده باشد، باید در نهایت تصمیم بگیرید که آیا می خواهید از یک عضو مصنوعی (پروتز) استفاده کنید یا خیر. تصمیم شما می تواند شامل چهار گزینه باشد، زندگی بدون پروتز، استفاده از پروتز غیرفعال، استفاده از پروتز عملکردی و استفاده از ترکیبی از این موارد.

پروتزهای منفعل به طور کلی دستگاه هایی هستند که صرفا برای اهداف زیبایی استفاده می شوند. از سوی دیگر پروتزهای عملکردی، دستگاه هایی هستند که فرد دارای عضو قطع شده را برای انجام وظایف فعال می کنند. این دستگاه ها ممکن است اهداف زیبایی را نیز فراهم کنند، اما الزاما تمام پروتزهای عملکردی به بحث زیبایی پروتز توجه نمی کنند.

پروتزهای کارکردی با نیروی بدن و یا با نیروی الکتریکی فعال می شوند. دستگاه های بر پایه نیروی بدن با استفاده از کابل و سیستم مهار ساخته شده و فرد برای استفاده از آن نیاز به انجام حرکاتی دارد (برای مثال حرکت شانه ها یا بازوها) . این حرکات موجب کشیده شدن کابل  و باز و بسته شدن ترمینال دستگاه، یعنی کاری شبیه به سیستم ترمز دوچرخه می شود.

دستگاه های ترمینال مکانیکی بر پایه بدن به دو حالت داوطلبانه-باز شونده یا داوطلبانه-بسته شونده هستند. داوطلبانه-باز شونده به این معنی است که کاربران باید دستگاه ترمینال را با استفاده از اعمال نیرو از طریق سیستم کابل باز کند. سپس دستگاه ترمینال با استفاده از نوارهای لاستیکی خود به خود بسته می شود، که این موضوع قدرت چنگ زدن دستگاه را به اندازه مقاومت نوارهای لاستیکی محدود می کند. با یک دستگاه ترمینال داوطلبانه-بسته شونده نیرو باید به جای باز کردن جهت بسته شدن دستگاه اعمال شود و در این حالت قدرت چنگ زدن نه به قدرت باند لاستیکی، بلکه بر نیروی فردی که از آن استفاده می کند، وابسته است.

دستگاه های داوطلبانه-باز شونده که با استفاده از نوارهای لاستیکی بسته می شوند، فقط بازخورد بصری کنترل کاربر را فراهم می کنند، زیرا زمانی که شی ای در دست قرار گیرد، باندهای لاستیکی کار خود را انجام داده و به جسم چنگ می زنند، در این هنگام بدن از حلقه بازخورد خارج شده است.

در دستگاه های داوطلبانه-بسته شونده از آنجا که دستگاه ها با قدرت خود کاربر بسته می شوند، فرد بازخورد تنش زایی مانند زمان استفاده از ترمز دوچرخه احساس می کند. از آنجا که کاربران می توانند احساس کنند که نیرویی که وارد می کنند، موثر است؛ می توانند کنترل خود را به طور پیوسته با افزایش یا کاهش نیرو اعمال کنند.

دستگاه های ترمینال الکتریکی با نیروی باتری باز و بسته می شوند.

باید از پروتز با نیروی بدن یا پروتز الکترومکانیکی استفاده کنم؟

در هنگام انتخاب بین پروتز بر پایه نیروی بدن یا پروتز الکتریکی، شما باید با دقت مزایا و معایب هر یک از آنها را در نظر بگیرید.

مزایای معمول دستگاه های بر پایه نیروی بدن

• هزینه اولیه پایین
• سبک وزن تر
• تعمیر آسان تر
• ارائه بازخورد تنش بهتر به بدن

معایب معمول دستگاه های بر پایه نیروی بدن

• ظاهر مکانیکی
• برای بعضی از افراد استفاده از آن دشوار است زیرا به توانایی های فیزیکی کاربر بستگی دارد

مزایای معمول دستگاه های الکتریکی

• نیازی به مهار یا کابل نیست و بنابراین می تواند ظاهری شبیه تر به یک بازوی واقعی داشته باشد
• با قدرت باتری عمل می کند، بنابراین قدرت بدن و حرکات بدن برای عملکرد آنها چندان مهم نیستند
• نیروی چنگ زدن قوی ای را فراهم می کند

معایب معمول دستگاه های الکتریکی

• هزینه اولیه بالا
• سنگین تر (هر چند باتری های بهبود یافته باعث کاهش وزن و افزایش ظرفیت و ولتاژ آنها شده اند.)
• هزینه تعمیر بالا
• وابستگی به عمر باتری

یک پیشرفت عمده در پروتز الکتریکی، استفاده از روش های مختلف کنترل برای عملکرد آنها است. پروتزهای الکتریکی برخلاف افکار بسیاری از افراد، شامل تمام مایوالکتریک کنترل شونده ها نمی شوند. می توان توضیح داد که مایوالکتریک به این معنی است که شما از سیگنال ماهیچه ای سطح پوست عضله ای که قصد استفاده از آن را برای کنترل سرعت و جهت پروتز را دارید، انتخاب کنید. اما همه سیستم های الکتریکی سیستم های مایوالکتریک نیستند. برخی از آنها از فشار، سوئیچ و مهار، یک دستگاه سروو موضعی یا یک سنسور فشار استفاده می کنند.

امروزه پروتزها اغلب از بیش از یک نوع سیستم کنترل برای هر بیمار استفاده می کنند. به عنوان مثال، ممکن است از مایوالکتریک ها برای کنترل دست و یک مبدل سروی موضعی برای کنترل آرنج استفاده شود، و اکنون کنترل کننده های مستقل هستند. بیمار می تواند به طور همزمان آنها را کنترل کند. در گذشته شما مجبور بودید یک کار در یک زمان یا کارها را به صورت متوالی انجام دهید. شما آرنج را خم می کردید، خم کردن آرنج را متوقف می کردید، به دست منتقل می شدید، دست را باز می کردید، دست را می بستید و سپس آرنج را صاف می نمودید. با مفهوم ورودی چندگانه، شما می توانید بیش از یک کار را در یک زمان انجام دهید و بنابراین حرکات همزمان را بسیار روان انجام دهید.

source: amputee-coalition.org

مرکز ارتوپدی فنی تهران

مراحل آرتوز زانو و درمان

آرتروز یا استئوآرتریت (OA) به پنج مرحله تقسیم می شود. مرحله 0 به زانوی طبیعی و سالم اشاره دارد. بالاترین مرحله یعنی مرحله 4، به آرتروز شدید اختصاص دارد. آرتروزی که در این حد پیشرفت کرده است احتمالا موجب درد شدید و ایجاد اختلال در حرکت مفاصل می شود.

مرحله 0

مرحله 0 آرتروز به عنوان زانوی سالم و طبیعی طبقه بندی می شود. مفصل زانو هیچ علائمی از آرتروز نداشته و مفاصل بدون هیچ گونه اختلال یا درد عملکردی طبیعی دارند.

درمان ها

برای مرحله 0 آرتروز درمانی نیاز نیست.

مرحله 1

فرد مبتلا به آرتروز مرحله 1 رشد بسیار کم اسپور استخوانی را نشان می دهد. اسپورهای استخوانی، رشد استخوان اضافه هستند که اغلب در مناطقی که استخوان ها در مفاصل به هم می رسند، ایجاد می شوند.

افراد مبتلا به مرحله 1 آرتروز معمولا درد و ناراحتی را در نتیجه سایش بسیار جزئی اجزای مفصل تجربه می کنند.

درمان ها

بدون علائم بیرونی آرتروز برای درمان، بسیاری از پزشکان توصیه ای برای درمان آرتروز مرحله 1 نخواهند داشت.

با این حال اگر شما مستعد ابتلا به آرتروز هستید یا در معرض خطر بالاتری هستید، پزشک ممکن است به شما توصیه کند که مکمل ها مانند گلوکوزامین و کندروتین را مصرف کنید، یا برای کاهش علائم جزئی و کاهش پیشرفت آرتروز تمرینات ورزشی را شروع نمایید.

مرحله 2

مرحله 2 آرتروز زانو مرحله ی خفیف بیماری است. عکس اشعه X مفاصل زانو در این مرحله رشد بیشتر اسپورهای  استخوانی را نشان می دهد، اما غضروف معمولا هنوز در اندازه سالم است، به عنوان مثال فضای بین استخوان ها طبیعی است و استخوان ها به یکدیگر کشیده نمی شوند.

در این مرحله، مایع سینوویال نیز معمولا در سطح کافی برای حرکت طبیعی مفصل وجود دارد.

با این حال در این مرحله است که ممکن است افراد شروع به مشاهده علائم کنند مثل درد بعد از یک  پیاده روی یا دویدن طولانی، سفتی بیشتری در مفصل هنگام استفاده از آن برای چند ساعت و یا حساسیت به لمس هنگام زانو زدن یا خم شدن.

درمان ها

در مورد علائم احتمالی آرتروز با متخصص زانوی خود صحبت کنید. ممکن است پزشک شما در این مرحله اولیه قادر به تشخیص بیماری باشد. در صورت لزوم می توانید برنامه ای برای پیشگیری از پیشرفت بیماری ایجاد کنید.

چند درمان مختلف می تواند به کاهش درد و ناراحتی ناشی از این مرحله خفیف آرتروز کمک کنند. این درمانها عمدتا غیر دارویی است، به این معنی که نیازی به مصرف دارو برای تسکین علائم نیست.

اگر اضافه وزن دارید، کاهش وزن با رژیم غذایی و ورزش، علائم جزئی را کاهش می دهد و کیفیت زندگی شما را بهبود می بخشد. حتی افرادی که اضافه وزن ندارند، از ورزش بهره خواهند برد.

تمرینات هوازی و تمرینات کم اثر می تواند به تقویت عضلات اطراف مفصل کمک کند که ثبات را افزایش داده و احتمال آسیب های بیشتر مفصل را کاهش می دهد.

با اجتناب از زانو زدن، اسکات و یا پریدن از مفصل خود در برابر اعمال فشار محافظت کنید. بریس ها و باندها می تواند به تثبیت زانوی شما کمک کنند. کفی کفش نیز می تواند به تراز پا کمک کرده و مقداری از فشاری را که روی مفصل قرار می دهید را از بین ببرد.

بعضی از افراد ممکن است برای تسکین درد خفیف به داروهایی مسکن نیاز داشته باشند. این مسکن ها معمولا همراه با درمان های غیر دارویی مورد استفاده قرار می گیرند. برای مثال، اگر برای تسکین درد از NSAIDs یا استامینوفن استفاده می کنید، شما همچنان باید ورزش کنید، کاهش وزن داشته باشید و از زانو خود در برابر فشار غیر ضروری محافظت کنید.

درمان طولانی مدت با این داروها ممکن است باعث مشکلات دیگر شود. NSAIDs می تواند زخم معده، مشکلات قلبی عروقی، و آسیب کلیه و کبد را ایجاد کند. مصرف دوزهای بالای استامینوفن ممکن است باعث آسیب کبدی شود.

مرحله 3

مرحله 3 آرتروز به عنوان آرتروز “متوسط” طبقه بندی شده است. در این مرحله غضروف بین استخوان ها آسیب جدی دیده و فضای بین استخوان ها باریک شده است. افراد مبتلا به آرتروز مرحله 3 زانو ممکن است هنگام راه رفتن، دویدن، خم شدن یا زانو زدن درد مکرر داشته باشند.

آنها همچنین ممکن است سفتی مفصلی را پس از نشستن برای مدت زمان طولانی یا هنگام بیدار شدن در صبح تجربه کنند. ممکن است پس از دوره های طولانی حرکت تورم مفصلی نیز وجود داشته باشد.

درمان ها

اگر درمان های غیر دارویی تاثیری نداشته باشند یا درد را تسکین ندهند، پزشک ممکن است تزریق کورتیزون را توصیه کند. مشخص شده است که کورتیزون، استروئیدی که به طور طبیعی توسط بدن شما تولید می شود، درد ناشی از آرتروز را هنگام تزریق در نزدیکی مفصل تسکین می دهد.

اثرات کورتیزون در دو ماه از بین میرود. با این حال شما و پزشکتان باید با دقت تزریقات کورتیزون را تحت نظر داشته باشید. تحقیقات نشان می دهد که استفاده طولانی مدت از استروئید در واقع می تواند آسیب مفصلی را بدتر کند.

اگر NSAID های داروخانه ای یا استامینوفن دیگر موثر نباشند،مسکن های تجویزی می توانند به کاهش درد رایج مرحله 3 آرتروز کمک کنند. در دوره های کوتاه مدت، این داروها می توانند برای درمان درد متوسط ​​تا شدید استفاده شوند.

با این حال داروهای مخدر برای استفاده طولانی مدت توصیه نمی شوند، زیرا خطر ابتلا به افزایش تحمل پذیری و وابستگی احتمالی وجود دارد. عوارض جانبی این داروها شامل حالت تهوع، خواب آلودگی و خستگی است.

افرادی که به درمان های محافظه کارانه آرتروز یعنی فیزیوتراپی، کاهش وزن، مصرف NSAID ها و مسکن ها پاسخ نمی دهند، ممکن است کاندید خوبی برای انجام ویسکوساپلیمنت باشند.

ویسکوساپلیمنت تزریق داخل مفصلی اسید هیالورونیک هستند. یک درمان معمولی با ویسکوساپلیمنت نیاز به یک تا پنج تزریق اسید هیالورونیک دارد که به مدت یک هفته فاصله زمانی دارند.

نتایج تزریق ویسکوساپلیمنت فوری نیستند. در واقع ممکن است چندین هفته طول بکشد تا اثر کامل درمان احساس شود، اما رهایی از علائم معمولا چند ماه طول می کشد. همه به این تزریق ها پاسخ نمی دهند.

مرحله 4

مرحله 4 آرتروز “شدید” در نظر گرفته می شود. افرادی که مرحله 4 آرتروز زانو را تجربه می کنند درد و ناراحتی زیادی در هنگام راه رفتن یا حرکت مفصل متحمل می شوند.

این موضوع به این دلیل است که فضای مفصلی بین استخوان ها به طور قابل توجهی کاهش می یابد؛ غضروف تقریبا به طور کامل از بین رفته است، و مفصل سفت و احتمالا بی حرکت می شود. مایع سینوویال به طور چشمگیری کاهش می یابد و دیگر به کاهش اصطکاک در میان اجزای متحرک مفصل کمک نمی کند.

درمان ها

جراحی اصلاح استخوان یا استئوتومی گزینه ای برای افرادی است که دارای آرتروز شدید زانو هستند. در طی این جراحی، یک جراح استخوان را در بالا یا پایین زانوی برش می دهد تا آن را کوتاه یا بلند کرده یا هماهنگی استخوان را تغییر دهد.

این جراحی وزن بدن شما را از نقاط استخوانی که بیشترین اسپورها و آسیب های استخوانی رخ می دهد دور می کند. این جراحی اغلب در بیماران جوان انجام می شود.

جایگزینی کامل زانو و یا آرتروپلاستی برای اکثر بیماران مبتلا به آرتروز شدید زانو، گزینه آخر است. در طی این روش جراح مفصل آسیب دیده را حذف می کند و آن را با یک دستگاه پلاستیکی و فلزی جایگزین می کند.

عوارض جانبی این جراحی شامل عفونت در محل برش و لخته شدن خون می باشد. بازیابی از این روش زمانبر است و چند هفته یا چند ماه طول می کشد و نیاز به درمان فیزیکی و شغلی گسترده است.

ممکن است جایگزین زانوی آرتریتی شما پایان مشکلات آرتروز زانو شما نباشد. ممکن است به جراحی اضافی یا جایگزینی زانو دیگری در طول زندگی خود نیاز داشته باشید. اما با زانوهای جدیدتر، ممکن است زانو برای چندین دهه کارایی داشته باشد.

source: healthline.com

مرکز ارتوپدی فنی تهران

گردنبند طبی چیست، مزایا و انواع

گردنبند طبی معمولا توسط بیمارانی که مداخلات جراحی ستون فقرات گردن داشته اند، برای ثابت نگه داشتن گردن استفاده می شود. همچنین برای درمان گردن درد ناشی از آسیب حاد یا درد مزمن نیز استفاده می شود. پس از جراحت ناشی از ضربه، گردنبند طبی را می توان هم برای ثابت نگه داشتن و هم کاهش درد استفاده کرد، اگر چه فایده گردنبند طبی در ابتدای حرکت فعال قابل بحث است چرا که حرکات اولیه می تواند پیشرفت های قابل توجهی در دامنه حرکت گردن و کاهش درد ناشی از آسیب ضربه ایجاد نماید. هدف اصلی گردنبند طبی جلوگیری یا به حداقل رساندن حرکت در ستون فقرات گردن است. گردنبند طبی همچنین سر را در یک موقعیت راحت نگه می دارد، و قوس طبیعی گردن را حفظ می نماید.

گرچه اصطلاح گردنبند طبی به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفته است، اصطلاح استاندارد شده و جهانی پذیرفته شده برای آن ارتز گردن است. نام باید با توجه به قسمتی از بدن که با دستگاه ارتز حمایت شود، انتخاب شود از جمله ارتز گردن، ارتز سر و یا ارتز سرویکوتوراسیک.

انواع

بر اساس مواد و سختی مواد، گردنبندهای طبی را می توان به دو دسته تقسیم نمود:

• گردنبند نرم
• گردنبند سخت

گردنبند نرم

گردنبند نرم از مواد منعطف ساخته شده است. گردنبند نرم بر روی گردن و فک بیمار قالب بندی می شوند و اندازه آن برای بیمار تنظیم می شود. هر چند این گردنبندهای طبی، گردن را کاملا ثابت نمی کند، اما حرکت آنها را محدود می کند و یک یادآوری جنبشی برای بیمار جهت کاهش حرکت گردن است. از آنجا که گردنبند زیر چانه است و از چانه پشتیبانی می کند، انقباض عضلانی مورد نیاز در برابر نیروهای جاذبه برای نگه داشتن سر در یک موقعیت نرمال را به حداقل می رساند. این نوع گردنبند واقعا گردن را بی حرکت نمی کند و تنها انعطاف و کشش در فاز پایانی را محدود می کند. این گردنبندها در اطراف گردن قرار دارند و  تعریق را محدود می کند.

گردنبند سخت

گردنبند سخت طراحی ای مشابه با گردنبند نرم دارد، اما از پلکسی گلس ساخته شده است. از مزایای گردنبندهای سخت این است که به راحتی قابل استفاده بوده و تمیز نگه داشتن آنها آسان است. این نوع گردنبند نیز در اندازه های مختلف به تناسب بیمار ارائه می شود. این گردنبندها حرکت را برای انعطاف و کشش محدود می کند. گردنبندهای سخت نه تنها از چانه حمایت می کنند، بلکه همچنین از پشت سر نیز حمایت کرده، همچنین کشش فعال را به ویژه در مرحله پایانی کاهش می دهد. یکی از نقص های گردنبندهای سخت این است که به طور بالقوه می تواند باعث انسداد خروج وریدی شود که ممکن است فشار داخل جمجمه را افزایش دهد. اگر شواهدی روشن از افزایش فشار داخل جمجمه وجود داشته باشد، گردنبند باید برداشته شده یا تغییر موقعیت دهد.

تمامی گردنبندهای تجویزی را می توان با ارتز سینه و سر اضافی برای افزایش ثبات استفاده کرد.

گردنبندهای طبی به بریس های سخت متصل می شوند که سر و سینه را به هم متصل می کنند.

مدت استفاده موثر

توصیه می شود که گردنبند طبی به طور مداوم برای یک هفته تنها به دلیل کاهش درد استفاده شود. پس از آن استفاده از گردنبند باید به تدریج کاهش یابد. اگر گردنبند برای مدت طولانی پوشیده شود، می تواند چندین اثر منفی داشته باشد مانند: پوسیدگی های بافت نرم، آتروفی و تحلیل عضلانی، نازک شدن بافت عضلات زیرکتفی و هماهنگ کننده، و همچنین وابستگی روانی.

هر چند با این حال مطالعات متعدد تاثیرات گردنبند را در مقایسه با حرکت زود هنگام، نقد می کنند. هر دو درد را کاهش می دهند، اما حرکت زودتر بهبود بیشتری در محدوده حرکت گردن نشان می دهد. بعضی از مطالعات هم نشان داده اند که تفاوتی بین این دو مداخله وجود ندارد.

مقایسه

هنگامی که انواع مختلف گردنبند با توجه به ثبات مکانیکی (هر دو فعالانه و منفعلانه) مقایسه می شوند، تمام گردنبندها حرکات را تا حدی محدود می کنند. به ترتیب از کمترین محدودیت به بیشترین محدود کننده ها عبارتند از: گردنبندهای نرم، گردنبند فیلادلفیا، سومی. اگر چه تفاوت ها زیاد نیستند. به طور کلی گردنبندها سطح بالایی از محدودیت حرکت مکانی را ارائه نمی دهند و در افراد مختلف متفاوت است.

گردنبند نرم و سخت تفاوت قابل توجهی در حرکت برای فعالیت های روزانه ایجاد نمی کنند. این موضوع به این دلیل است که فعالیت های روزانه تنها به درصد کمی از کل دامنه حرکت نیاز دارند. هر دو گردنبند را می توان برای افرادی که درد کمی داشته ولی نیاز به ثابت نگاه داشتن گردن برای احساس امنیت هستند مفید هستند. در این مورد گردنبندها عمدتا به عنوان راهنمایی برای تنظیم حرکت ستون فقرات گردن و نه به عنوان مانع از حرکت جسمی عمل می کنند.

درمان رادیوکولوپاتی گردنی

استفاده از گردنبند طبی و استراحت یا فیزیوتراپی و تمرینات خانگی با سیاست «منتظر ماندن و دیدن» برای بیماران مبتلا به رادیوکولوپاتی گردنی در مدت 6 هفته مقایسه شد.

گردنبند گردنی نیمه سخت، راحت و در شش اندازه متفاوت بود. بیماران در طول 3 هفته اول باید تمام  روز گردنبند را بپوشند و همچنین تا حد ممکن استراحت کنند. در طی 3 هفته آخر بیماران می بایست زمان پوشیدن گردنبند را کاهش می دادند. بعد از 6 هفته بیماران استفاده از گردنبند را متوقف کردند. فیزیوتراپی شامل تمرینات برای حرکت و تثبیت ستون فقرات گردن و تقویت عضلات گردن سطحی و عمیق با تمریناتی برای انجام در خانه است.از بیماران “منتظر ماندن و دیدن” خواسته شده تا فعالیتهای روزانه خود را تا حد ممکن ادامه دهند.

نتايج نشان داد که درد گردن و دست با استفاده از گردنبند و فيزيوتراپی در مقايسه با رويکرد «منتظر ماندن و دیدن» کاهش يافته است. نتایج مربوط به شاخص معلولیت گردن نشان دهنده بهبود قابل توجهی با گردنبند است.

گردنبند طبی و فیزیوتراپی فشرده سازی و التهاب ریشه عصب را از طریق ثابت نگه داشتن و همچنین درد بازو و گردن را کاهش می دهند. فیزیوتراپی با هدف بازگرداندن دامنه حرکت و قدرت عضلات گردن، به طوری که از مشکلات اسکلتی عضلانی اجتناب شود.

source: physio-pedia.com

مرکز ارتوپدی فنی تهران

بریس کمر، اهداف، انواع و مزایای آن

بریس برای پایین کمر می تواند عنصری موثر از یک برنامه درمان جامع برای شرایط خاص ستون فقرات باشد و می تواند پس از جراحی و در زمان بهبود به ستون فقرات کمک کند.

بریس کمر که همچنین ارتز لومبوساکرال، یا LSO نامیده می شود، ممکن است توسط متخصص تجویز شده و یا از داروخانه خریداری شود. بریس های بدون نسخه بدون نیاز به تجویز پزشک قابل دسترس هستند و مهم است که با توجه به دستورالعمل های ارائه شده، این دستگاه ها را بپوشید تا از آسیب بیشتر به کمر شما جلوگیری شود. این مقاله بر روی بریس های کمر تجویز شده یا توصیه شده توسط پزشک تمرکز دارد.

اهداف و سازوکارهای بریس کمر برای تسکین درد

نسخه تجویزی بریس کمر معمولا چندین هدف تکمیلی دارند:

• کاهش تنش عضلانی و کمر درد
• بهبود وضعيت بدن برای توزيع وزن در ستون فقرات
• فراهم آوردن محیط سالم برای بهبود ساختارهای نخاعی
• افزایش عملکرد در طول فعالیت های روزانه

اهداف فوق به وسیله مکانیسم های ساده بریس کمر در طول استفاده به دست می آیند. مکانیسم تسکین درد تا حدودی با طراحی برس متفاوت است اما به طور کلی، بریس قادر است:

ارائه پشتیبانی اضافی برای ستون فقرات. بریس کمر می تواند ثبات را در زمان بی ثباتی کمر به دلیل ساختارهای آسیب دیده یا ضعیف ستون فقرات ایجاد کند. با نگه داشتن تنه بدن در یک حالت امن و حمایت از موقعیت بدن، بریس کمر می تواند محیطی سالم درمانی برای آسیب کنونی و جلوگیری از آسیب های اضافی فراهم آورد.

کاهش فشار روی ساختار ستون فقرات. بریس کمر می تواند باعث کاهش مقداری از وزنی که به طور معمول بر روی پایین کمر قرار دارد شود. بریس کمر در روند کاهش فشار به مفصل ستون فقرات، دیسک ها و عضلات کمک کند. با کاهش فشار نخاعی، بریس کمر ممکن است تنش دردناک عضلانی را کاهش دهد که یک واکنش محافظتی معمول است که پس از آسیب دیدگی ایجاد می شود.

کاهش شدت حرکت در طول بهبود. برای جلوگیری یا محدود کردن حرکات دردناک از قبیل چرخاندن ستون فقرات یا خم شدن به جلو، عقب یا اطراف از بریس کمر استفاده می شود. محدود کردن حرکات و موقعیت های دردناک همچنین می تواند به بهبود آگاهی از موقعیت جسمی (proprioception) کمک کند، که به استفاده کننده اجازه می دهد که آگاهانه وضعیت خود را برای بهبود وضعیت سلامت تغییر دهد.

کاهش حرکت های میکرو بین مهره ها. بریس همچنین حرکات میکروی اضافی را در بخش خاصی از ستون فقرات یا شکستگی مهره محدود می کند، بنابراین درد ناشی از تنش عضلانی و مفاصل تحریک شده یا ریشه های عصبی محدود می شوند.

در برخی مطالعات نشان داده شده است که اضافه کردن بریس کمر به رژیم درمان برای بهبود حرکت و درجه درد از درمان فیزیوتراپی و داروها موثرتر باشد. اما برای تایید این یافته تحقیقات بیشتری لازم است.

انواع بریس کمر

بریس کمر نوعی دستگاه ارتوپدی است که برای پشتیبانی، بی حرکت کردن و درمان عضلات، مفاصل و مشکلات اسکلتی طراحی شده است. معمولا پزشک بریس کمر را تجویز می کند. بریس های کمر به دو دسته گسترده دسته بندی و تقسیم می شوند: انواع سخت و سفت و یا نرم و الاستیک. طراحی سفت و سخت برای درمان بیماری های جدی مانند اسکولیوز استفاده می شود و این بریس ها محدودیت حرکت در بیماران را تا 50٪ محدود می کند.

بریس رایج تر دارای پشتی نرم و الاستیک است که برای فشرده سازی حفره شکمی و مفاصل و عضلات مرتبط با آن منطقه استفاده می شود. فشرده سازی به ثبات و حمایت از عضلات کمک می کند و برای حرکت ستون فقرات به جلو اجازه می دهد. بسیاری از کاربرانی از بریس کمر به طور طولانی مدت در زمان فشار فیزیکی برای جلوگیری از آسیب دیدگی استفاده می کنند.

مزایای بریس کمر

استفاده از بریس به طوری که توسط پزشک شما انجام می شود، ممکن است درد را تسکین داده و سبب ایجاد بهبود شود. همچنین به جلوگیری از مشکلات آینده کمک می نماید.

بریس کمر می تواند:

• مناطق آسیب دیده را بی حرکت کرده و به بهبود کمک می کند
• بلافاصله پس از جراحی، محل ضعیف شده را تثبیت می کند
• در هنگام وزنه برداری سنگین، به کم کردن فشار روی ستون فقرات کمک می کند
• به بهبود وضعیت و امتداد دادن ستون فقرات کمک می نماید
• انتقال دادن حرکات را مانند نشستن به ایستاده، راحت تر می شوند
• کاهش درد کمر
• یک درمان غیر تهاجمی به عنوان جایگزینی برای عمل جراحی است
• به شما اجازه انجام حرکات و فعالیت های را می دهد که بدون بریس قادر به انجام آن نیستید
• به عملکرد طبیعی ستون فقرات شما برای حمایت از نخاع کمک می نماید

به یاد داشته باشید در صورتی که فکر می کنید بریس کمر می تواند به شما کمک نماید، مشاوره با یک متخصص می تواند به شما کمک نماید بیشترین استفاده را از بریس کمر داشته باشید.

بریس کمر برای تسکین درد بحث برانگیز است

در حالی که به طور کلی توافق شده است که بریس کمر می تواند به تسکین درد کمک کند، مقالات پزشکی پیشنهاد می کنند که تحقیقات دقیق تر در مورد سوالات مربوط به بریس کمر ضروری است مانند:

• علائم پزشکی برای استفاده از بریس کمر چیست؟
• چطور و در چه مواردی بریس های کمر مؤثرتر هستند؟
• آیا بریس های کمر باعث ایجاد عوارض جانبی منفی می شوند؟

source; aeroflowinc.com, spine-health.com

کلینیک ارتوپدی فنی حکیم