کارها و حرکاتی که بعد از عمل پروتز لگن باید انجام داد

جراحی پروتز لگن می تواند یک فرآیند سخت باشد. به منظور افزایش تحرک لگن و همچنین بهبود عملکرد آن مانند قبل ، باید سعی کنید لگن را تقویت کنید. ممکن است بعد از جراحی پروتز لگن مدتی به فیزیوتراپی نیاز داشته باشید. هنگام بازگشت به خانه بعد از عمل ، باید بدانید که پس از جراحی پروتز لگن چه کارهایی انجام دهید. برای جلوگیری از بروز مشکلاتی مانند لخته شدن خون ، انجام این کار پس از جراحی پروتز لگن بسیار مهم است.

 

کارها و حرکاتی که بعد از عمل پروتز لگن باید انجام داد

حرکاتی که باید بعد از عمل جراحی پروتز لگن انجام شود:

پیاده روی:

ممکن است لازم باشد برای چند هفته بعد از جراحی تعویض  لگن، برنامه پیاده روی را انجام دهید. پیاده روی بعد از عمل جراحی تعویض مفصل لگن ممکن است در دوره اول کمی دردناک باشد. با این حال ، این برنامه پیاده روی بسیار مهم است. با  کمک  واکر یا عصا ، می توانید به آرامی سعی کنید از یک گوشه اتاق به گوشه دیگر قدم بزنید. به تدریج فاصله و فرکانس پیاده روی را افزایش دهید.

  • وقتی راحت راه بروید ، می توانید پیاده روی های کوتاه و آهسته را در بیرون انجام دهید.
  • حتما قبل از افزایش زمان و دفعات پیاده روی با متخصص خود مشورت کنید. بسته به روند بهبود شما بعد از عمل جراحی تعویض مفصل لگن ، دامنه تعویض مفصل لگن و وضعیت سلامتی شخصی ، متخصص شما ممكن است محدودیت های بیشتری را اعمال كند.

حرکت مچ پا بالا – پایین

در روزهای اول پس از عمل جراحی تعویض مفصل لگن ، جریان خون در پاها و ران ها باید سالم باشد و از لخته شدن جلوگیری شود. برای این کار می توانید تمرینات مچ پا انجام دهید. در یک جای راحت بنشینید و یا دراز بکشید. پای خود را به طوری که انگشتان به سمت صورت باشد بالا سپس به سمت پایین حرکت دهید.

  • این حرکات را 15-10 بار در ساعت تکرار کنید.
  • در حالی که این تمرینات برای پایی که عمل جراحی تعویض مفصل لگن انجام شده مهم است ، می توانید این حرکات را برای گردش خون سالم برای پای دیگر نیز انجام دهید.

چرخش از مچ:

راه دیگر برای تسریع و تسهیل جریان خون ، کشیدن شکل دایره ای با پای خود از مچ است. برای این حرکت در یک مکان راحت بنشینید یا به پشت دراز بکشید. در حالی که مچ خود را ثابت نگه داشته اید ، با پای خود دور بزنید.

  • این حرکت را هر یک ساعت 15-10 بار تکرار کنید.
  • می توانید حرکت چرخش از مچ را همراه با حرکات بالا و پایین انجام دهید.

سفت کردن مفصل لگن:

بعد از عمل جراحی تعویض مفصل لگن ، عضلات در ناحیه لگن و باسن و گردش خون در این قسمت ها از اهمیت زیادی برخوردار است. برای حمایت از این ، عضلات خود را در ناحیه لگن سفت کنید. 5 ثانیه صبر کنید و دوباره آن را آزاد کنید. می توانید این حرکت را 10 بار تکرار کنید.

خم شدن زانو:

حرکتی دیگر که می توانید برای حمایت از گردش خون در پا انجام دهید ، حرکت خم شدن زانو است. روی زمین بنشینید و پاها را به سمت جلو دراز کنید. در حالی که یک پای روی زمین دراز کشیده ، پای دیگر را از زانو خم کرده و به سمت خود بکشید. سپس به حالت شروع برگردید و با پای دیگر انجام دهید. می توانید برای هر پا 10 بار این حرکت را تکرار کنید.

صاف بالا بردن پاها:

برای حمایت از گردش خون پاها و لگن می توانید حرکت صاف بالا بردن پاها را انجام دهید. روی زمین دراز بکشید. یک پا را بدون خم کردن به سمت بالا ببرید. 5 ثانیه صبر کنید و پایین بیاورید. با پای دیگر نیز انجام دهید. می توانید برای هر پا 10 بار این حرکت را تکرار کنید.

تمریناتی برای سلامتی لگن:

حرکت بالابردن زانو:

بعد از گذشت دو یا سه روز از عمل جراحی تعویض مفصل لگن ، باید اجازه متخصص خود را و برای انجام حرکات مختلف بگیرید. حرکاتی مانند بلند کردن زانو به شما کمک می کند تا قدرت زانو و باسن را دوباره به دست آورید.  واکر یا واحد پشتیبانی دیگر (که ممکن است یک صندلی باشد) را محکم بگیرید. با خم کردن زانو ، پا را تا حد ممکن بالا ببرید. چند ثانیه آن را نگه دارید و به آرامی پایین بیاورید.

  • همین حرکت را با پای دیگر خود تکرار کنید. سپس این چرخه را 10 بار به مدت 4-3 روز تکرار کنید.
  • هنگام انجام این حرکت حتما از جایی کمک بگیرید
  • حتما قبل از انجام این حرکات با متخصص خود مشورت کنید.

 

کارها و حرکاتی که بعد از عمل پروتز لگن باید انجام داد

 

باز کردن پاها به جانب:

حرکات باز کردن پا یا لگن توانایی باز شدن پا به پهلوها را افزایش می دهد. بایستید و از یک صندلی محکم بگیرید. پا را بلند کنید و کمی به پهلو باز کنید. پشت و بدن خود را صاف نگه دارید. چند ثانیه صبر کنید و به آرامی پای خود را به موقعیت اصلی برگردانید.

  • این حرکت را برای هر پا 10 بار تکرار کنید. می توانید روزانه 3-2 ست این کار را انجام دهید.

باز کردن پاها به عقب:

باز کردن پا به عقب باعث افزایش توانایی پا برای حرکت به عقب خواهد شد. بایستید و از یک صندلی محکم بگیرید. پا را بلند کنید و کمی به عقب باز کنید. پشت و بدن خود را صاف نگه دارید. چند ثانیه صبر کنید و به آرامی پای خود را به حالت اصلی برگردانید.

  • این حرکت را برای هر پا 10 بار تکرار کنید. می توانید روزانه 3-2 ست این کار را انجام دهید.

کارهایی که باید در روند بهبود بعد از عمل جراحی تعویض مفصل لگن انجام شود:

قبل از جراحی خانه خود را آماده کنید:

وقتی بدانید که جراحی تعویض مفصل لگن دارید ، باید خانه خود را برای روند بهبود آماده کنید. پس از عمل جراحی تعویض مفصل لگن ، برای مراقبت به یک نفر نیاز دارید. علاوه بر این ، بعد از عمل جراحی تعویض مفصل لگن ، ممکن است بخواهید وسایل را در خانه جایی قرار دهید که به راحتی به آنها دسترسی پیدا کنید .

Source: www.iyibakkendine.com

بیشتر بخوانید

انواع پروتز

پروتز زانو چیست؟

جراحی پروتز زانو در واقع یک عمل تعویض مفصل برای بیماران مبتلا به آرتریت شدید است. مواد مورد استفاده برای تعویض مفصل آلیاژهای فلزی هستند و یک ماده پلی اتیلن بین این دو قرار داده شده است. در صورت لزوم و در صورت  نتیجه نگرفتن بیمار  از این درمان ها ، درمان دارویی بعد از اعمال درمان های غیرجراحی بر روی بیمار انجام می شود. هدف این است که بیماران بعد از عمل جراحی تعویض زانو عادی ، بدون درد و مستقل قدم بردارند.

انواع پروتزپروتز زانو چگونه و برای چه افرادی انجام می شود؟

این عمل جراحی در بیماران مبتلا به کلسیفیکاسیون زانو بعد از رادیوگرافی مناسب با اشعه ایکس انجام می شود. قبل از تصمیم گیری در مورد جراحی پروتز ، لازم است ارزیابی دقیقی از بیمار انجام شود. پس از این ارزیابی پروتز فقط برای بیماران مناسب انجام می شود. قبل از عمل باید شرایط عمومی دقیق معاینه شود. هر منبع عفونت یا آبسه (عفونت دندان ، آبسه ، عفونت دستگاه ادراری ، عفونت پوست یا پا) یا عفونت روده باید شناسایی و درمان شود. مجدداً باید معاینه دقیق سیستم قلب و ریه انجام شود. بیمار باید توسط متخصص ارزیابی شود. اگر هرگونه عفونت ، دیابت ، فشار خون یا ناراحتی دیگری تشخیص داده شود ، ابتدا باید این وضعیت درمان شود و جراحی تعویض زانو  به بعد از درمان موکول شود. لازم به یادآوری است که جراحی پروتز زانو عملی نیست که با عجولانه انجام شود.

نتیجه پروتز زانو چیست؟

بعد از معاینات و بررسی های دقیق ، بیمارانی که تحت عمل جراحی قرار گرفته اند ، 6-4 روز در بیمارستان خواهند ماند. روز بعد از عمل ، بیماران باید بلند شوند و در صورت امکان چند قدم بردارند. ایستادن و حرکت کردن مهم ترین مرحله از روند عمل و بهبود است. بعضی اوقات ممکن است 1 روز به تأخیر بیفتد. به طور کلی ، بیماران از روز بعد از عمل، فیزیوتراپی را شروع می کنند. این برنامه فیزیوتراپی بلافاصله پس از عمل شروع می شود و حداقل 6-3 هفته به طول می انجامد و به اندازه عمل جراحی اهمیت دارد. زیرا فیزیوتراپی برای عادت کردن سریع زانو برای حرکت و تقویت آن ضروری است. بیمار روزی که مرخص می شود باید بتواند مستقل حرکت کند، نیازهای شخصی خود را برآورده کند و از پله های کوتاه به صورت کنترل شده بالا و پایین رود.

بعد از پروتز زانو چه اتفاقی می افتد؟

پس از جراحی پروتز زانو،  بیماری که شروع به حرکت می کند می تواند تمام حرکت های یک زانوی طبیعی را انجام دهد.  باید بیمار را برای حرکت تشویق و حمایت کرد. زیرا هدف اصلی این عمل جراحی تا حد ممکن بدست آوردن حرکات از دست رفته است.

انواع پروتزپروتز انگشت پا و دست:

از این نوع پروتزها برای شکستگی های جبران ناپذیر غضروف داخل مفصلی انگشتان پا و دست، گرفتگی انگشتان، برخی از بیماری های روماتولوژیک و آرتروز مفاصل استفاده می شود. انگشتان دست برای همه فعالیت های روزمره ما بسیار حیاتی است. به همین ترتیب ، انگشت شست پا در حمل بار نقش بسیار مهمی ایفا می کند و بیشتر بار پا را حمل می کند. انگشت شست پا برای عملکرد راه رفتن ضروری است.

پروتز به ویژه در کلسیفیکاسیون با منبع ناشناخته و شکستگی انگشت شست پا مورد استفاده قرار می گیرد. در این موارد ، مفصل انگشت شست پا تقریباً تمام حرکات خود را از دست داده است و راه رفتن و فشار روی انگشت شست سبب درد زیادی می شود.

از طرف دیگر از پروتزهای انگشت برای انگشتان دست نیز استفاده می شود. همانند شکستگی های جبران ناپذیر ، برای گرفتگی انگشتان دست ناشی از بیماری های روماتیسمی نیز می تواند انجام شود. در این موارد ، به خصوص انگشتان دست در اثر بیماری هایی مانند آرتریت روماتوئید تغییر شکل داده، خواص مفصل شروع به از بین رفتن و خم شدن می کنند. این ناهنجاری می تواند به حدی شدید باشد که فرد نتواند با دست کاری را انجام دهد. با جراحی پروتز انگشت ، سعی می شود هم ناهنجاری های انگشتان از بین برود و هم عملکرد انگشت به دست آید.

میانگین مدت زمان عمل 2-1 ساعت است و بیمار حدود 3 روز در بیمارستان می ماند. تا حد امکان بعد از عمل ، حرکت  دادن  و فیزیوتراپی آغاز می شود.

پس از 2- 1.5 ماه مفاصلی که بتوانند به طور مستقل حرکت کنند و عملکرد خود را داشته باشند به دست می آید. هدف این است که به مفصل انگشتی برسیم که تا حد امکان از نظر شکل صاف و    عملکرد فعال داشته باشد.

پروتز مچ پا:

پروتز مچ پا به دلیل شکستگی های مچ  پا، گرفتگی مفاصل مچ پا در بیماری های روماتیسمی ، کلسیفیکاسیون مچ پا قابل انجام است. نسبت به پروتزهای دیگر نسبتاً نادر هستند. با این عملیات به جای مفصل مچ پا، هم استخوان بالای ران و هم استخوان پایین پا عوض می شود و یک مفصل متحرک به دست می آید. در هر دو انتها یک فلز و در بین آن  یک ماده نرم مانند پلی اتیلن قرار داده می شود.

قبل از عمل، معاینه و برنامه ریزی کامل لازم است. برای برنامه ریزی باید از رادیوگرافی و تکنیک های تصویربرداری MR-CT استفاده شود و رباط ها و تاندون های مفصل مچ پا باید به طور دقیق مورد بررسی قرار گیرد. بنابراین ، قبل از عملیات داشتن پیش بینی کلی در مورد عملیاتی که باید انجام شود ، سودمند است.

مدت زمان عمل 2 ساعت بوده و بیمار 5-3 روز در بیمارستان بستری می شود.  تمرینات بدنی بعد از عمل و حرکت دادن باید در اسرع وقت شروع شود. در صورت امکان ، راه رفتن ، فشار و تمرینات باز کردن مفصل باید در روز بعد از عمل شروع شود و بیمار طبق شرایط پروتز به تدریج آن را افزایش دهد و 1 تا 5 ماه ادامه یابد.

پروتزهای مچ پا برای راه رفتن طبیعی طولانی مدت استفاده می شود. مانند همه کاربردهای پروتز ، تلاش برای دست آوردن مفصل مچ پایی است که با محدودیت های خاص بار را حمل کند و به حرکت بیمار کمک کند.

Source: www.melihmalkoc.com

بیشتر بخوانید

پروتز لگن

پروتز لگن

ایمپلنت جایگزین و پروتز لگن مناسب شما بسته به اندازه، آسیب آرتریت، سطح فعالیت، وزن، سن و دیگر عوامل شیوه زندگی در نهایت توسط جراح شما انتخاب می شود. اما هر چه شما اطلاعات بیشتری راجع به پروتز لگن داشته باشید، بهتر است.

داشتن اطلاعاتی راجع به تولید ک

نندگان مختلف، سبک ها و مواد مورد استفاده به شما کمک می کند تا با جراح خود کار کنید و بهترین ایمپلنت را برای خود انتخاب کنید. از آنجایی که هر ایمپلنت بسیار متفاوت است، جراحان معمولا تنها با چند سبک و برند کار می کنند و در استفاده از آن مهارت ویژه ای دارند.

 

پروتز لگن

پروتز لگن خوب چه ویژگی هایی دارد:

به فعالیت های و حرکات طبیعی اجازه می دهد.

انتظار می رود 15-20 سال یا بیشتر دوام داشته باشد.

سابقه خوبی برای استفاده در گیرنده های مفصل جایگزین داشته باشد (برای حداقل 5-10 سال).

مطابق با شرایط و نیازهای شما باشد (به عنوان مثال برای افرادی با آلرژی نیکل، زیست-سازگار است). جراح شما درباره شیوه زندگی، آلرژی و غیره سوالاتی خواهد پرسید.

 

چه عواملی در جایگزینی استاندارد هیپ دخیل هستند؟

جایگزینی معمولی هیپ بدون در نظر گرفتن رویکرد (قدامی یا خلفی) شامل بازسازی سطح استخوان و فراهم آوردن پروتزی با بهترین اجزای تشکیل دهنده برای ساختن یک مفصل جدید لگن است.

در اینجا هر آنچه در روش جایگزینی لگن با جراحی معمولی وجود دارد، را بررسی می نماییم:

در ابتدا لگن از جا در می آید. این کار شامل کشیدن “توپ” (سر ران) از سوکت آن است. پس از آن سطح سوکت بازسازی شده و استخوان و غضروف آسیب دیده حذف می شود. سپس یک کاپ فلزی مصنوعی در محل قرار می گیرد. کاپ فلزی کوچک کاملا در استخوان تو خالی شما جای می گیرد. پروتز ها می توانند سیمانی یا غیرسیمانی باشند. سپس یک قطعه پلاستیکی با شکل کاسه ای به کاپ فلزی وصل می شود. این دو قطعه سوکت جدید شما را تشکیل می دهند و با عنوان جزء “استابولار” نامیده می شود.

 

تفاوت بین پروتز سیمانی و غیر سیمانی چیست؟

در پروتز سیمانی، از سیمانی که سریع خشک می شود به عنوان چسب برای متصل کردن پروتز به استخوان شما استفاده می شود. پروتز غیرسیمانی، از موادی ساخته شده است که استخوان واقعی شما به درون پروتز رشد کرده و آن را در جا محکم می نماید. در گذشته بیشتر از پروتزهای سیمانی استفاده میشد اما هم اکنون پروتزهای غیرسیمانی رایج تر هستند.

سپس سر توپ شکل مفصل ران (استخوان فوقانی ران) که از سوکت در آمده، به طور کامل برداشته می شود. هنگامی که سر برداشته می شود، داخل استخوان ران (فمور) بازسازی سطحی شده و قطعه مصنوعی به استخوان ران متصل می شود. سپس استیم (ساقه) اجزاء فمورال به سر جدید ران (که به نام توپ نیز نامیده می شود) نصب می شود. سرهای فمورال در اندازه ها و انواع متفاوتی وجود دارند. و تغییرات زیادی از سر فمورال وجود دارد، بنابراین جراح شما تست می کند که کدام یک مناسب ترین سوکت مصنوعی برای شما است. پس از اتصال، قطعه توپ به سوکت کاسه ای شکل (قطعه استابولار) وصل می شود. این قطعه “جزء فمورال” نامیده می شود.

 

همه چهار جزء توپ و سوکت طبیعی بدن شما را جایگزین می کنند. این ها قطعات تشکیل دهنده جایگزین کامل ران هستند!

 

اجزاء: چه اجزایی ایمپلنت یا پروتز جایگزین لگن را می سازند؟

مفصل طبيعی لگن از دو جزء اصلی تشکیل شده است: توپ و سوکت. در طی آرتروپلاستی مفصلی کامل، چهار قسمت برای ایجاد لگن جدید معرفی می شود. همانطور که در توصیف (ساده شده) برای فوق جراحی جایگزینی لگن ذکر شده است، چهار اجزای مصنوعی عبارتند از: اجزاء استابولار، یک لاینر پلاستیکی، سر فمورال و استیم فمورال.

 

اجزای استابولار (سوکت) – قطعه کاسه ای شکل که سوکت جدید را تشکیل می دهد. این قطعه کاسه یا کاپ شکل در سوکت با سطح بازسازی شده فیت می شود. این قطعه معمولا از فلز ساخته شده است، اما گاهی اوقات از سرامیک یا ترکیبی از پلاستیک و فلز ساخته می شود.

لاینر استابولار- لاینر پلاستیکی با اجزای استابولار متناسب شده و اجازه می دهد که سر فمورال (ران) در سوکت ساده تر و طبیعی تر حرکت کند. این قطعه معمولا از پلاستیک با کیفیت بالا ساخته شده است.

سر فمورال (توپ)- توپی که مستقیما به سوکت جدید، پلاستیکی قرار می گیرد و به استیم فمورال متصل می شود. اشکال و اندازه های زیادی از “سر” وجود دارد. سرهای فمورال از فلز، پلاستیک، سرامیک با دوام یا ترکیبی از این مواد ساخته می شوند.

استیم فمورال- استیم یه ساقه به توپ متصل می شود و از مفصل ران جدید پشتیبانی می کند. معمولا اگر این قطعه فلزی متخلخل باشد، اجازه می دهد تا استخوان به صورت طبیعی رشد کند و به این قطعه متصل شود که جایگزینی برای استخوان ران می شود.

 

چه مواد تشکیل دهنده ای در پروتزهای جایگزین لگن استفاده می شود؟

قطعات جایگزین مصنوعی می توانند از پلاستیک، فلز یا سرامیک مستحکم ساخته شوند. در اغلب موارد، اجزای استیم یا ساقه فمورال از تیتانیوم، کبالت تیتانیوم، فولاد ضد زنگ، آلیاژ کبالت و کروم یا مخلوطی از تیتانیوم و کبالت ساخته شده است. سر، لاینر و قطعات استابولار را می تواند از هر دو فلز، پلاستیک یا سرامیک و یا ترکیبی از موارد فوق ساخته شده باشد. مواد ایمپلنت یا پروتز باید مستحکم و انعطاف پذیر باشند تا بتوانند از عهده حرکات روزمره برآیند. آنها همچنین باید زیست- سازگار باشند (به این معنی که با بدن تناسخی نداشته و واکنش و حساسیتی ایجاد نکنند).

 

source: peerwell.co

 

بیشتر بخوانید

آمادگی برای استفاده از پروتز

آمادگی برای استفاده از پروتز

اندام ممکن است به علت اختلال رگهای خونی (به عنوان مثال تصلب شراین، آسیب ناشی از دیابت)، سرطان، آسیب (به عنوان مثال در حادثه موتورسواری، در حین مبارزه) یا نقص مادرزانی قطع شده یا از دست رفته باشد. به علت افزایش نرخ چاقی که تصلب شراین و دیابت را افزایش می دهد، میزان نیاز به آمپوتاسیون در حال افزایش است.

ممکن است عضو بطور کامل یا بخشی از آن قطع شود. قطع عضو اندام تحتانی ممکن است شامل پا، انگشت پا، بخشی از پا تا زیر زانو و یا بالای زانوی و یا یک پا کامل (در مفصل ران) باشد. قطع عضو حتی ممکن است از قسمت بالاتر از ران هم انجام شود. آمپوتاسیون اندام فوقانی ممکن است شامل انگشت، دست، بخشی از ساعد و یا بالای آرنج و بخشی از بازو و یا دست کامل (در شانه) باشد.

 

آمادگی برای استفاده از پروتز

اگر فرد قسمتی از بدن را از دست بدهد، معمولا توصیه می شود که با استفاده از پروتز آن قسمت را جایگزین کند. پروتز باید در حالت حداقل بتواند به کاربر اجازه دهد تا فعالیت های روزانه (به عنوان مثال پیاده روی، خوردن، لباس پوشیدن) را به طور مستقل و راحت انجام دهد. هر چند پروتز حتی ممکن است کاربر را قادر به عملکردی مشابه قبل از قطع عضو نماید. با توجه به پیشرفت های اخیر در تکنولوژی و طراحی سوکت پروتز، پروتز های کاربردی و راحت تر در دسترس هستند. افراد با انگیزه می توانند با استفاده از پروتز کارهای فوق العاده ای انجام دهند (به عنوان مثال چتر بازی، کوهنوردی، دو ماراتن). این افراد می توانند با کمک پروتزها بدون محدودیت زندگی کنند. خواه پروتز فقط برای فعالیت هایی در خانه و یا جهت فعالیت های پرخطر استفاده شود، می تواند مزایای روانشناختی عمیقی را فراهم آورد.

 

اینکه پروتز تا چه میزان عملکرد فرد را بهبود می بخشد به آناتومی بیمار و چندین عامل دیگر وابسته است، از جمله:

  • اندازه، پایداری و راحتی پروتز
  • نوع سوکت و اجزای انتخاب شده
  • اهداف کاربر، سلامت کلی، سن و فرایند ذهنی

 

آماده سازی پس از جراحی برای استفاده پروتز

پس از جراحی قطع عضو قسمت باقی مانده اندام باید قبل از اینکه بتوان پروتز را پوشید، بهبود می یابد. همچنین قبل از اینکه پروتز برای استفاده طولانی مدت استفاده شود، باید تورم اندام کاهش یابد. برای کمک به کاهش تورم، به بیماران آموزش داده می شود که یک جوراب الاستیک یا یک باند الاستیک بر روی اندام باقی مانده بپوشند. استفاده از جوراب همچنین سبب شکل دادن به اندام باقی مانده و جلوگیری از بی نظمی هایی می شود که می تواند پوشیدن پروتز را دشوار نماید. پوشیدن جوراب و باند گردش خون را افزایش می دهد و احتمال درد فانتوم (دردی که در قسمت قطع شده اندام احساس می شود) را کاهش می دهد. برای مدتی بعد از جراحی، زمانی که فرد از پروتز استفاده نمی کند، یک سفت کننده یا باند یا هر دوی آنها پوشیده می شود. استفاده از سفت کننده ها می تواند به کنترل تورم پس از عمل جراحی و کاهش احساس فانتوم کمک کند. اینکه تا چه زمان باید از این جوراب ها و باند ها استفاده نمود، برای هر بیمار متفاوت است.

 

پروتز اندام موقت

تا زمانی که تورم برطرف شود، ممکن است از پروتز موقت (آماده سازی) استفاده شود. از آنجا که این پروتز سبک بوده و استفاده از آن راحت است، برخی از متخصصان معتقدند که استفاده از پروتز موقت می تواند یادگیری استفاده از پروتز را سرعت بخشد. بعدها این پروتز با یک پروتز دائمی جایگزین می شود که دارای اجزایی با کیفیت بالا است. با این حال در این روش بیماران باید یاد بگیرند که چگونه از دو نوع پروتز مختلف استفاده کنند. یک رویکرد جایگزین، استفاده از یک پروتز با اجزای دائمی (مانند زانو، پا، دست)، اما با سوکت و فریم موقت است. از آنجا که برخی از قسمت ها یکسان باقی می مانند، این روش می تواند باعث شود بیماران سریع تر با قطعات جدید هماهنگ شوند. در هر صورت، اولین سوکت و فریم تقریبا همیشه باید در 4 تا 6 ماه بعد از قطع عضو جایگزین شود، زیرا شکل و اندازه اندام باقی مانده تغییر می کند.

 

یادگیری نحوه استفاده از پروتز اندام

هنگامی که پروتز به بیمار تحویل داده می شود، اصول اولیه استفاده از آن به بیماران آموزش داده می شوند:

  • نحوه پوشیدن پروتز
  • نحوه بیرون آوردن پروتز
  • نحوه راه رفتن با پروتز

 

چگونگی مراقبت از پوست اندام باقی مانده و پروتز

آموزش معمولا توسط متخصص پروتز ادامه می یابد. درمانگر طب فیزیکی یک برنامه آموزش راه رفتن به همراه تمریناتی برای بهبود قدرت، انعطاف پذیری و آمادگی قلبی عروقی را برای بیمار فراهم می کند. یک درمانگر حرفه ای مهارت هایی را که برای انجام فعالیت های روزانه نیاز است، آموزش می دهد. بیماران دارای قطع عضو اندام تحتانی همچنین مهارت های پیشرفته راه رفتن را هم یاد می گیرند (به عنوان مثال، استفاده از پله ها، راه رفتن به بالا و پایین تپه، راه رفتن روی سطوح ناهموار). توانبخشی برای قطع عضوهای اندام فوقانی توسط متخصص ادامه می یابد. توانبخشی شامل تمرینات خاصی است که برای تقویت عضلات و حفظ انعطاف پذیری در اندام باقی مانده نیاز است. در توانبخشی همچنین نحوه استفاده از پروتز جهت فعالیت های روزانه به بیماران آموزش داده می شود.

زمانی که بیماران دچار مشکلاتی برای پذیرش از دست دادن اندام و استفاده از پروتز می شوند، مشاوره و یا روان درمانی می تواند کمک کننده باشد.

source: msdmanuals.com

 


مرکز ارتوپدی فنی تهران ، سفارش و ساخت پروتز

بیشتر بخوانید