25 مرداد 1399 توسط کلینیک حکیم 0 دیدگاه

پروتز زیر زانو چگونه ساخته می شود و چه کاربردی دارد؟

قطع عضو در بدن به خصوص در اندام های حرکتی مانند پا، یکی از بدترین و سخت ترین اتفاقات ناگواری است که در زندگی برخی از افراد رخ می دهد. امروزه به دلیل تجهیزات پزشکی پیشرفته ای به نام پروتز زیر زانو، تا حدود زیادی این افراد به زندگی عادی خود مانند سایرین ادامه می دهند و حتی در بسیاری از زمینه ها از آن ها پیشی می گیرند.

بنابراین قطع عضو دیگر به عنوان محدودیت به شمار نمی رود و با پیشرفت های علم پزشکی هر ساله نوع جدید و کاربردی تری از پروتز زیر زانو رونمایی می شود. در صورتی که می خواهید که بهترین و مناسب ترین نوع پروتز را انتخاب کنید؛ باید در ابتدا با نحوه ساخت آن آشنا شوید و بعد از آن در رابطه با کاربرد پروتز مورد نظر اطلاعاتی به دست آورید. بنابراین در این مقاله قصد داریم که به شما در انتخاب بهترین و کاربردی ترین پروتز کمک کنیم.

پروتز زیر زانو چگونه ساخته می شود و چه کاربردی دارد؟

پروتز زیر زانو چه اجزایی دارد؟

یکی از پرکاربردترین پروتز هایی که به جای عضو قطع شده ساخته می شود؛ پروتزی است که برای زیر زانوی افراد طراحی شده است. از آنجایی که این ناحیه از بدن در راه رفتن و انجام تمام فعالیت های افراد تاثیر بسیاری دارد؛ بنابراین باید در ساخت آن از اجزایی کاربردی استفاده شود. به طوری که عملکردی بسیار نزدیک نسبت به پای واقعی داشته باشند. به همین دلیل در پروتز زیر زانو از اجزای زیر استفاده می شود:

  •     سوکت
  •     آستر
  •     پیستون
  •     اسکلت پا
  •     پوشش نهایی

البته پروتز ها انواع متنوعی دارند که ممکن است که بعضی از مواقع از اجزای دیگری  نیز در ساخت آن ها استفاده کنند. با این حال اجزای نام برده شده در همه پروتزهای زیر زانو یکسان است.

روند ساخت پروتز زیر زانو چگونه است؟

در این قسمت چگونگی ساخت این نوع از پروتز را به صورت مرحله به مرحله برای شما شرح می دهیم. به طوری که پس از این با اطمینان و اطلاعات کامل نسبت به خرید آن اقدام کنید.

پروتز زیر زانو چگونه ساخته می شود و چه کاربردی دارد؟

مرحله اول: معاینه پزشک

جهت ساخت پروتز متناسب با اندام قطع شده افراد، باید در ابتدا معاینات لازم انجام شود. از آنجایی که ساخت و سفارش پروتز زیر زانو از چند روز تا چند هفته بعد از قطع عضو امکان پذیر است؛ پزشک متخصص ارتوپد در ابتدا باید وضعیت زخم ها و نوع قطع شدگی عضو زیر زانوی افراد را به طور کامل بررسی کند. به طوری که بر این اساس سفارشات لازم را به آزمایشگاهی که پروتز در آنجا ساخته می شود؛ ارائه دهد.

به همین دلیل در ابتدا باید از زخم های جراحی بیماران محافظت شود که بهبودی کامل در محل قطع شده به وجود آید و هر گونه تورم، درد و خونریزی فروکش کند. همچنین ممکن است که افراد از تجهیزاتی مانند پوشاک فشرده استفاده کنند که تورم و زخم ناحیه بریده شده سریع تر درمان شود و اندام و عضلات آن ناحیه شکل و فرم مناسب را جهت نصب پروتز برای زیر زانو به دست آورد.

این پوشاک فشرده ساز عضلات همچنین به کاهش حساسیت اندام در نواحی بریده شده کمک می کند که جهت قرارگیری سوکت پروتز آماده شوند. بعد از عمل قطع عضو، ناحیه مورد نظر تا یک سال ممکن است که دچار تغییر سایز شود. این پوشاک به تثبیت اندازه و سایز اندام مورد نظر در همان مراحل اولیه بعد از عمل کمک می کنند که پروتز زیر زانو بدون هیچ گونه مشکلی در محل مورد نظر قرار داده شود و نتیجه ای موفقیت آمیز داشته باشد.

مرحله دوم: ساخت آستر متناسب با شرایط بیمار

پس از انجام معاینات و تشخیصات اولیه در ساخت پروتز، مرحله بعدی انتخاب آستر مناسب است.آستر به پوششی نرم گفته می شود که قبل از نصب سوکت آن را روی ناحیه مورد نظر قرار می دهند که آسیبی به پوست بیمار در زمان قرارگیری سوکت وارد نشود.

همچنین این آستر با جذب نیروهای اضافی در زمان حرکت، به عضو سالم پا کمک می کند که در زمان راه رفتن با پروتز آسیبی به آن وارد نشود. از این رو پروتز زیر زانو به مدت طولانی تری قابل استفاده خواهد بود.

آسترها انواع متنوعی دارند که پزشک با توجه به سطح فعالیت افراد، نوع پوست، میزان برجستگی سطح عمل، شکل زانو و بسیاری از عوامل دیگر آستر مناسبی را متناسب با شرایط هر فرد برای او در نظر می گیرد. در برخی از مواقع نیز آسترها را به صورت سفارشی و از طریق نرم افزارهای متفاوت و اسکن پای بیمار تولید می کنند که با شرایط او همخوانی داشته باشند.

آستر را روی اندام از دست رفته بیمار می چسبانند که بر اساس اندازه های آن، قالب ریزی را انجام دهند. قالب ها را بر اساس سبک تعلیق تولید می کنند که این روش پیش تر توسط پزشک و بیمار به توافق رسیده است. بعد از پرشدن قالب ها و اصلاح آن ها بر اساس اندازه عضو باقی مانده پای بیماران، سوکت تشخیصی به صورت سفارشی ساخته می شود.

پروتز زیر زانو چگونه ساخته می شود و چه کاربردی دارد؟

مرحله سوم: ساخت سوکت تشخیصی

سوکت های تشخیصی را با روش های متفاوتی مانند پین، خلا بالا و مکش تولید می کنند و جز اولین سوکت های پروتز زیر زانو هستند. متریال به کار برده شده در این سوکت ها از پلاستیک محکم و روشن تهیه شده است که به وسیله آداپتورها و پیچ به عضو باقی مانده پا متصل می شوند.

این سوکت ها را در ابتدا با پلاستیک می سازند که در صورت اصلاح اندازه ها این کار به راحتی انجام شود. در این صورت با گرم کردن پلاستیک اندازه مورد نظر سوکت مشخص می شود و در زمان راه رفتن مشکلی را در عضو باقی مانده پا ایجاد نخواهد کرد.

هنگام حرکت با پروتز بدون شک اندام شما دچار کاهش حجم خواهد شد که این امر بسیار طبیعی است. برای این منظور از جوراب ها جهت پرکردن این کاهش حجم استفاده می شود که سوکت سست نشود. این جوراب ها در شماره های متفاوتی وجود دارند که هر چقدر این شماره ها بزرگ تر باشند؛ ضخامت جوراب ها نیز بیشتر خواهد بود.

استفاده از جوراب ها سبب می شود که از حرکت بیش از اندازه پا در سوکت کاسته شود. بنابراین افراد ممکن است که علائمی مانند قرمزی، درد، تورم و کبودی را در اطراف عضو قطع شده مشاهده کنند. به دلیل کاهش حجمی که در اثر راه رفتن اولیه با پروتز زیر زانو ایجاد می شود؛ از سوکت تشخیصی دوم استفاده می کنند. در این صورت ممکن است که آستر و قالب جدیدی را نیز متناسب با سوکت دوم تولید کنند.

مرحله چهارم: تهیه سوکت نهایی و چند لایه

در این مرحله سوکت های تشخیصی تثبیت می شوند و در پای بیمار قرار می گیرند. در این زمان ساخت سوکت چند لایه با استفاده از فیبر کربن شروع می شود. این سوکت ها بسیار سبک و مقاوم هستند و در برابر کشش انعطاف پذیری بالایی از خود نشان می دهند.

این سوکت ها نیز به صورت سفارشی و با رنگ بندی متناسب با پوست بیمار تولید می شوند. قاب فیبر کربن به طور مستقیم به پروتز متصل می شود که راه رفتن برای بیمار امکان پذیر شود. در این مرحله ساخت پروتز زیر زانو به اتمام می رسد. جهت راه رفتن صحیح باید فیزیوتراپی زیر نظر پزشک انجام شود که این اندام های مصنوعی در پای بیماران تراز شوند.

پروتز زیر زانو چگونه ساخته می شود و چه کاربردی دارد؟

در نتیجه

در پایان باید بدانید که در طول این مقاله گفته شد که پروتز زیر زانو یکی از پیشرفته ترین اختراعات بشر بوده است که امروزه با متریال بسیار مناسبی مانند فیبر کربن ساخته می شود. از این رو افرادی که دچار قطع عضو از زانو شده اند؛ با استفاده از آن به راحتی قادر خواهند بود که فعالیت های روزمره خود را انجام دهند.

به همین دلیل در این مقاله به توضیح مراحل ساخت و تولید این پروتز پرداختیم و گفته شد که کاربرد آن برای افرادی است که در قسمت زانوی پای خود دچار قطع عضو شده اند.

Source: www.infinitetech.org

29 بهمن 1398 توسط کلینیک حکیم 0 دیدگاه

چگونگی ساخت پروتز

ساخت پروتزها شامل مراحل مختلفی می شود. در واقع پروتزها تجهیزات پزشکی هستند که برای برگرداندن عملکرد طبیعی به اندام هایی که دچار قطع عضو شده اند، استفاده می شوند. در واقع ساخت پروتز مناطقی از بدن را که دچار نقص شده است مجبور به حرکت مجدد می کند. در این صورت امکان انجام بسیاری از کارها برای این افراد ایجاد می شود.

پروتز ها اندم هایی مکانیکی و شبیه سازی شده به اعضای از دست رفته بدن مانند دست یا پا هستند. در ساخت پروتز از متریال های متفاوتی به منظور بالا بردن سطح کیفیت و ماندگاری آنها استفاده می شود. بدون شک پروتز ها در زمان های قدیم به این صورت پیشرفته و مجهز نبودند و به مرور زمان انواع متفاوتی از آنها تولید و به بازار عرضه شده است.

چگونگی ساخت پروتز

تاریخچه ساخت پروتز

در حدود 600 سال قبل از میلاد زره پوشان قرون وسطی اولین پروتز ها از جنس آهن سنگین و بدون انعطاف را تولید کردند. این نوع از انواع پروتزها بدون رابط بودند. بنابراین امکان حرکت دادن آنها وجود نداشت. با گذشت زمان و ساخت انواع پروتز توسط افراد متفاوت، باز هم ویژگی های یک پروتز مناسب و با کیفیت در ساخت آنها مشاهده نشد.

این امر در قرن نوزدهم با تغییرات و تحولات اساسی روبرو شد. فردی به نام جی هانگر که در جنگ جهانی پای خود را از دست داده بود توانست در سال 1861 شرکت خود را برای ساخت پروتز یا پای مصنوعی تاسیس کند. طی سالهای زیاد این شرکت هنوز به فعالیت خود به عنوان سازنده انواع پروتز ادامه می دهد.

در قرن بیستم پیشرفت های شگرفی در صنعت ساخت پروتز ایجاد شد. این پروتز ها از موادی مانند پلاستیک های مدرن و سبک تر همراه با دوام و مقاومت بالاتری ساخته شدند. طی این جریان امکان جابجایی و حمل این پروتز ها برای افرادی که دچار قطع عضو بودن بسیار راحت تر از قبل بود. رنگدانه های مناسبی که در این تجهیزات استفاده می شد، شبیه سازی بهتری با پوست افراد ایجاد می کرد.

در این قرن اندام های مصنوعی میوالکتریک به بازار عرضه شد. این پروتز ها با استفاده از جریان برق، عضلات بازو یا پای افراد را به حرکت وا می داشتند. ساخت پروتز میوالکتریک در سال 1940 در سراسر جهان گسترش پیدا کرد.

در سال های اخیر نوع جدید از پروتزها ساخته و به بازار وارد شده اند. این پروتزها به صورت رایانه ای سبب حرکت اندام های قطع شده می شوند. بیشتر از 85 درصد از شرکت های خصوصی ساخت پروتز از CAD CAM برای طراحی مدل های متفاوت پروتز استفاده می کنند.

در ساخت پروتز چه تجهیزاتی نیاز است؟

در تجهیزات یک پروتز، می توانید یک سوکت هوا، یک ساختار داخلی یا اسکلت، دکمه های زانو، کمربندهای نگه دارنده متصل به بدنه، جوراب های پروتز برای پوشاندن قسمت های تماسی و پوست شبیه سازی شده را مشاهده کنید.

با این حال این اندام های مصنوعی در بسیاری از مواقع ممکن است تجهیزات دیگری را نیز در خود داشته باشند. این امر بستگی به موادی دارد که در ساخت پروتز از آنها استفاده می شود.

دستگاه های پروتز در ابتدا باید دارای وزن کم و سبک باشند. به همین دلیل بسیاری از بخش های اصلی آن از پلاستیک ساخته می شود. سوکت هوا را از ماده پلی پروپیلن می سازند. فلزات دیگری مانند تیتانیوم و آلومینیوم را به جای فلزات سنگین دیگر استفاده می کنند.

در مواقعی نیز استفاده از آلیاژهای این فلزات تا حدود زیادی مقاومت و کارایی آنها را در ساخت پروتز بالاتر می برد. در تولید پروتز های جدید از فیبر کربن برای ساخت اسکلت دارای وزن کم استفاده می شود.

در برخی از اندام های مصنوعی مانند پا هنوز هم در برخی از نواحی از چوب و فوم اورتان برای این منظور استفاده می شود. سایر مواد مانند پلی اورتان، پلی پروپیلن، اکریلیک و پلی اورتان از جمله مواد دیگری است که در ساخت پروتز از آنها استفاده می شود.

در ساخت جوراب های پروتزی، پارچه های نرم و بسیار مقاوم کارایی بالایی دارند. جوراب ها در ابتدا از پشم و امروزه از پنبه و مواد مصنوعی دیگر ساخته می شوند.

در ساخت پروتز ظاهر فیزیکی آن باید بسیار ماهرانه طراحی شود. این اندام ها باید شباهت بسیاری به اندام های قطع شده داشته باشند. در کنار کارایی بالایی که این تجهیزات از خود ارائه می دهند، بحث ظاهر از اهمیت بالایی برخوردار است.

پروتز هایی که به صورت اسکلت طراحی می شوند دارای پوششی نرم از مواد فوم پلی اورتان هستند که با شکل اصلی اندام ها مطابقت دارند. در نهایت پوشش جوراب یا پوست مصنوعی روی آنها قرار داده می شود.

چگونگی ساخت پروتز

فرآیند ساخت پروتز ها چگونه است؟

پروتز ها محصولاتی تخصصی هستند که باید تحت نظر پزشک و فیزیوتراپ برای بیمار تجویز شوند. بنابراین نمی توانید آنها را در فروشگاه ها تهیه کنید. بسیاری از تجهیزات پروتزها به صورت جداگانه و برخی از آنها مانند سوکت هوا سفارشی تولید می شوند.

در نهایت بنا به نیاز بیمار تجهیزات مورد نظر به یکدیگر متصل می شوند و مورد استفاده قرار می گیرند. در ادامه به نحوه ساخت پروتز و قسمت های متفاوت این تجهیزات اشاره می کنیم.

1.برای ساخت پروتز در ابتدا باید دقت و توجه خاصی را مبذول داشت. زیرا پروتزها باید بسیار شبیه به اندام های قطع شده افراد طراحی شوند. به همین دلیل متخصص پروتز برای شروع ساخت در ابتدا به مطالعه در مورد عضو قطع شده و ساخت مدل دیجیتالی مناسب با اندام قطع شده می پردازد.

2.در این مرحله طول اندام ها اندازه گیری و محل قرارگیری مفاصل و تاندون ها در نظر گرفته می شود. در این زمان متخصص پروتز از گچ برای ساخت قالب مناسب استفاده می کند. گچ مورد استفاده سریع خشک می شود و نمونه ای از اندامی که باید ساخته شود را برای متخصص ایجاد می کند.

3.ساخت سوکت به گونه ای است که از یک ورق ترموپلاستیک شفاف برای این منظور استفاده می شود. این ورق را گرم می کنند و در بالای قالب در محفظه خلا قرار می دهند. در این زمان هوای بین ورق و قالب از درون محفظه کشیده می شود. طی این جریان ورق مربوطه شکسته می شود و شکل قالب را به خود می گیرد. در نتیجه سوکت هوا تولید می شود.

4.سوکت ایجاد شده را روی بیمار تست می کند تا متناسب با شرایط او آن را تولید کنند. بیمار باید احساس راحتی کند، در غیر این صورت سوکت تولید شده مناسب نیست. با توجه به این امر دوباره گرمادهی به آن انجام می شود تا تغییراتی در آن به وجود بیاید.

5.طی این جریان سوکت دائمی را تولید می کنند. با توجه به متریالی مانند پلی پروپیلن در ساخت پروتز، روی قالب خلا ایجاد می کنند. در واقع اندازه این تجهیزات بعد از عمل کوچک می شود و تا حدود یک سال زمان نیاز است تا تثبیت شوند. بنابراین با تغییرات آناتومی امکان تعویض سوکت وجود دارد.

6.روش های ساخت پروتز ممکن است متفاوت باشد. ساخت قطعات پلاستیکی با استفاده از ایجاد خلا و تزریق آن به قالب برای شکل گیری مواد پلاستیکی مذاب و خنک شدن آن در نتیجه بیرون کشیدن پلاستیک از قالب سبب می شود تا قطعات پلاستیکی ساخته شوند.

قطعات فلزی از تیتانیوم و آلومینیوم نیز در قالب های مخصوص به خود ریخته می شوند. قطعات چوبی نیز با استفاده از اره و سایر تجهیزات نجاری مورد استفاده قرار می گیرند. این تجهیزات در انتها با استفاده از پیچ، چسب و لمینت در کنار یکدیگر متصل می شوند. در نهایت پوست مصنوعی و شبیه سازی شده روی این تجهیزات قرار می گیرد. در این صورت مراحل ساخت پروتز به پایان می رسد.

Source: www.madehow.com