9 اردیبهشت 1399 توسط کلینیک حکیم 0 دیدگاه

پروتز و ورزش

افرادی که با معلولیت مادرزاد متولد می شوند یا کسانی که به دلیل حادثه ای نقص عضو پیدا می کنند؛ هر دو گروه با چالش های بزرگی رو به رو خواهند شد.

زندگی به روال معمول و یافتن راهی جهت ورود به حیطه ای که به آن علاقه دارند؛ مسائل جدی زندگی افراد معلول است. به طوری که حتی برخی از افراد آمپوته به ورزش حرفه ای در زمین های بازی، استخر یا روی یخ علاقه دارند. متاسفانه برای برخی از این افراد ورود یا بازگشت به ورزش ساده نیست. پیشرفت جهان در پروتز سازی باعث افزایش ورود آمپوته ها به ورزش با استفاده از پروتز شده است.

در ادامه مطلب به موضوع ورزش افراد دارای نقصان عضو خواهیم پرداخت.

ورزش با پروتز

قطع یا نقصان عضو در ورزشکاران تاثیرات مخربی بر سلامت جسم و روان، فعالیت های فیزیکی و زندگی اجتماعی آن ها می گذارد. پروتز ها شانس دوباره ای به آمپوته های ورزشکار داده اند. علت و محل آناتومیک قطع عضو بر میزان توانایی ورزش فرد تاثیر مستقیم دارد.

اولین اظهارات ثبت شده در رابطه با قطع عضو ورزشکاران به سال ۱۹۰۴ میلادی بر می گردد. شخصی به نام جورج ایسر که پای چپ خود را در سانحه تصادف با قطار از دست داده بود و با پروتز چوبی خود در مسابقات المپیک تابستانی به رقابت با افراد سالم پرداخت. جورج ۶ مدال المپیکی شامل ۳ مدال طلا، در آن المپیک کسب کرد.

سال ۱۹۴۴ برای اولین بار از حرکات ورزشی جهت توان بخشی به افراد آمپوته استفاده شد. پس از اجرای مسابقات پارالمپیک بین المللی در سال ۱۹۶۰ میلادی، افراد آمپوته فرصت های بیشتری جهت شرکت در بازی های ورزشی پیدا کردند. پس از آن مسابقات المپیک هر ۴ سال به طور منظم اجرا می شود.

از جمله هایی که افراد دارای نقصان عضو در آن شرکت می کنند؛ باید به موارد زیر اشاره کرد.

راگبی با ویلچر

این بازی در سال ۱۹۷۷ در کانادا شکل گرفت و جز ورزش های المپیکی است. ورزشکاران این رشته دارای نقص ۴ عضو هستند و به ورزش با پروتز و ویلچر مخصوص راگبی می پردازند.

قوانین این بازی از قوانین بسکتبال با ویلچر، هاکی روی یخ، هندبال و راگبی شکل گرفته و یک ورزش ارتباطی مشابه فوتبال و راگبی است.

هر چند که زمین بازی راگبی با ویلچر و بسکتبال با ویلچر مشابه است؛ اما این ورزش ها با یکدیگر تفاوت دارند.

بسکتبال با ویلچر

این بازی پس از جنگ جهانی دوم در حدود سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰ میلادی توسط آمریکایی ها شکل گرفت. در سال ۱۹۷۳ اولین جام جهانی بسکتبال با ویلچر برگزار شد.

قوانین بازی در بسیاری موارد مشابه بسکتبال افراد سالم است. یکی از قوانین متفاوت بسکتبال با ویلچر به تکنیک traveling مربوط می شود. این تکنیک زمانی درست انجام می شود که بازیکن پس از دریبل یا دریافت توپ بیش از دو بار به چرخ های ویلچر خود دست بزند.

در ادامه نیز باید حرکت کند و توپ را به زمین برند؛ سپس آن را شوت کند. ورزش با پروتز و ویلچر مخصوص تعبیه شده برای این نوع بسکتبال، وضع قانون متفاوت اما مربوط را ممکن کرده است. در بسکتبال با ویلچر، این وسیله جز بدن بازیکن محسوب می شود.

مسابقه موتور

ممکن است که هیچ ورزشی به اندازه مسابقات موتور سواری X-Games رقابتی نباشد. هم چنین بر اساس دستاوردها و تجارب ممکن است که هیچ قهرمانی در مسابقات X-Games به سان برنده مدال طلا یعنی مایک شولتز آمپوته نباشد.

مایک شولتز اتومبیل ران حرفه ای وسط یک مسابقه اتومبیل برفی به دنبال تصادفی، دچار قطع عضو در ناحیه پا شد. مایک نسبت به چگونگی بازگشت به مسابقات اتومبیل رانی نگران بود. علاقه او سبب شد که در طراحی پروتز خود به مهندسان کمک کند که تمام حرکات مورد نیاز جهت بازگشت و رسیدن به اوج قبل از حادثه را در ساخت پای مصنوعی او لحاظ کنند. در نتیجه بازگشت او به ورزش با پروتز مخصوصش ممکن شد.

پس از آن مایک شولتز جهت کمک به سایر ورزشکاران آمپوته و نقصان عضو شده، جهت بازگشت به ورزش با پروتز های اختصاصی، یک شرکت ساخت اعضای مصنوعی به نام BioDapt تاسیس کرد.

دو میدانی

اسکار پیستوریوس معروف به سریع ترین انسان بدون پا است. در ۱۱ ماهگی هر دو پای او را از زانو به پایین قطع کردند. با وجود آمپوته هر دو پا و با عشق، به ورزش با پروتز های مختلف و مخصوص در چندین رشته ورزشی از جمله راگبی با ویلچر، واترپلو و کشتی آزاد المپیک پرداخت. اسکار در سن ۱۸ سالگی به عنوان نماینده آفریقا جنوبی برنده مدال طلای پارالمپیک دو و میدانی معلولین شد.

او پس از دریافت مدال نقره دو و میدانی ۴۰۰ متر در آفریقای جنوبی، به مسابقات دو و میدانی انسان های سالم وارد شد.

فدراسیون جهانی دو و میدانی پس از تحلیل ورزش با پروتز های معروف به چیتا، حضور پیستوریوس را در مسابقات رسمی ممنوع اعلام کرد. سرانجام در سال ۲۰۰۸ پس از پیگیری های اسکار پیستوریوس، مجوز ورود او به مسابقات انسان های سالم صادر شد.

ورزش با پروتز های کربنی

تا کنون ایرادات بسیاری به اسکار پیستوریوس به دلیل ورزش با پروتز وارد شده است. کارشناسان دو و میدانی نسبت به حضور پیستوریوس در مسابقات انسان های سالم و ورزش با عضو مصنوعی او، نگران هستند. هراس آن ها به دلیل ورود تکنولوژی به ورزش است.

سایر ورزش ها و اعضا مصنوعی

ورزش هایی که اعضای قسمت بالایی تنه را درگیر می کند؛ دارای حرکات بسیار زیاد و تخصصی هستند. با این حال انجام اعمال لازم جهت ورزش با پروتزهای مخصوص امکان پذیر است.

ورزش هایی از جمله گلف، سافت بال، دوچرخه سواری، اسکی روی یخ، هاکی، بیس بال، ماهیگیری، قایق رانی، تیر اندازی با کمان، بولینگ و مواردی دیگر به پروتز های مخصوص و سفارشی مجهز شده اند. به طوری که علاقه مندان به حیطه تولید پروتزها، اعضای مصنوعی را همچون پروتزهای مخصوص مایک شوتلز و اسکار پیستوریس ساخته اند. هدف از ساخت اعضا مصنوعی ویژه افزایش امکان انجام حرکات لازم برای ورزش با پروتز است.

اهمیت پروتز در ورزش های حرفه ای

با پیشرفت روز افزون در زمینه طراحی و ساخت اعضا مصنوعی امید است که بستر مناسب جهت ورزش با پروتزهای اختصاصی برای معلولان با ناتوانی های فیزیکی گسترده تر فراهم شود.

ممکن است صحبت از کاربد اعضا مصنوعی جهت افزایش توانمندی افراد سالم در ورزش های حرفه ای، عجیب به نظر رسد. مزایای پروتز در برخی موارد قابل توجه است. بسکتبالیست ها به طور معمول با گذشت زمان دچار فرسودگی و تحلیل مفاصل زانو می شوند.

حال اگر امکان استفاده از پروتزهای مقاوم و تحلیل نیافتنی جهت جای گذاری در محل مفاصل بسکتبالیست ها وجود داشته باشد؛ توان فیزیکی و رقابت بازیکنان افزایش پیدا می کند.

برخی تحلیل گران اظهار دارند که در ورزش با پروتز، اعضا مصنوعی اختصاصی شده؛ مانند پاهای تیغه مانند پیستوریوس و پای مایک شولتز به نفع آمپوته استفاده کننده عمل می کنند. با وجود این پیشرفت ها هم چنان آزمایشی جهت بررسی تاثیر ورزش بر سلامت فیزیکی، روحی و روانی افراد دچار نقص عضو، انجام نشده است.

با وجود قوانین اعمال شده مربوط به ورزش معلولان گاه شاهد قوانین ناعادلانه و دستورهای اجرایی مربوطه هستیم. امید است با آگاهی بیشتر از نیازهای معلولان جهت ورزش با پروتزها، شرایط بازی منصفانه ای برای این افراد فراهم شود

در نتیجه

در طول این مقاله در رابطه با اهمیت ورزش با پروتز صحبت کردیم. در این باره گفته شد که بسیاری از ورزشکاران حرفه ای پس از قطع عضو با استفاده از اعضای مصنوعی ورزش خود را ادامه داده اند. به همین جهت امروزه افراد مشغول در حیطه تولید اعضای مصنوعی، در تلاش هستند که بهترین پروتزها را جهت ورزش تهیه کنند.

به طوری که علاوه بر ورزش های ذکر شده در طول مقاله، بسیاری از ورزش های دیگر نیز با استفاده از اعضای مصنوعی قابل اجرا باشند. همچنین در نهایت نیز به کاربرد پروتزها برای ورزشکاران سالم اشاره کردیم. بنابراین دانستید که با استفاده از این اعضای مصنوعی نه تنها زندگی ادامه دارد؛ بلکه ورزش نیز قابل انجام است.

Source: www.kenneyorthopedics.com, www.pubmed.ncbi.nlm.nih.gov, www.isaarsci.ir

22 آبان 1398 توسط کلینیک حکیم 0 دیدگاه

پروتز جزئی زانو

پروتز جزئی زانو چیست؟

پروتز جزئی زانو؛ یک عمل جراحی باز مفصل زانو برای بیماران مبتلا به آرتروز پیشرفته یعنی بافت غضروف از بین رفته، استخوان های مفصل  در تماس با یکدیگر است  ، اما سایش در کل مفصل زانو پخش نشده و در ناحیه خاصی از قسمت داخلی یا خارجی مفصل زانو انجام می شود.

با پیشرفت آسیب مفاصل ، علاوه بر درد و محدودیت حرکات ، پاها تغییر شکل می دهد.  گروه بیمار هدف ، گروه بیمار میانسال و پیر است. حتی اگر ساییدگی زانو در ناحیه جزئی باشد ، نشستن ، بلند شدن و بالا رفتن از پله ها که نیاز به خم شدن زانو دارند بسیار دردناک و مشکل می شوند. آسیب غضروف جزئی و کلسیفیکاسیون در مفصل زانو ، محور بار مفصل زانو را مختل می کند و فرایند سایش پس از تجزیه محور بطور قابل توجهی سرعت می یابد.

پروتز جزئی زانو

پروتز جزئی زانو در بیماران 50 تا 60 ساله مبتلا به کلسیفیکاسیون پیشرفته زانو در یک ناحیه جزئی اجازه می دهد تا به یک زندگی عادی ، متحرک و بدون درد برگردند. انتخاب بیمار برای پروتز جزئی زانو بسیار مهم است. در این بیماران ، منیسک ، رباط های صلیبی خلفی و رباط های جانبی داخلی و خارجی باید سالم باشد.

انواع مختلفی از پروتزهای جزئی زانو برای قسمت داخلی و قسمت بیرونی زانو وجود دارد. قطعاتی که به عنوان غضروف عمل می کنند نیز ممکن است ثابت یا متحرک باشند.

مناسب ترین نوع پروتز جزئی زانو برای بیمار با معاینه  فیزیکی که با تصاویر اشعه ایکس و MR انجام می شود باید مطابق سن ، وزن  و حرکت بیمار بعد از درمان توسط متخصص انجام می شود.

پروتز جزئی زانو برای چه افرادی مناسب است؟

کلسیفیکاسیون مفصل زانو (استئوآرتریت) یک اختلال دژنراتیو است. کلسیفیکاسیون از قسمت خاصی از مفصل شروع می شود ، معمولاً از قسمت داخلی زانو (میانی) شروع می شود و در سراسر زانو پخش می شود.

متأسفانه ، هیچ درمانی جایگزینی برای پروتز کامل زانو برای بهبود طولانی مدت پس از گسترش ساییدگی مفصل به کل مفصل و از بین رفتن بافت غضروف و تخریب منیسک و لیگامان وجود ندارد.

پروتز جزئی زانو برای بیمارانی که ساییدگی مفصل در داخل یا خارج از زانو است و هنوز کل مفصل را فرسوده نکرده است مناسب است. این گروه از بیماران تقریباً 20٪ از بیماران دارای مشکل کلسیفیکاسیون هستند.

برای اینکه پروتز جزئی زانو موفقیت آمیز باشد ، بیشتر بافت های غضروف در مفصل زانو ، منیسک و لیگامان ها باید سالم باشد. بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید که باعث تخریب کل مفصل می شوند ، برای پروتز جزئی مناسب نیستند.

قبل از درمان پروتز برای مفصل زانو کدام روش درمانی قابل انجام است؟

سن بیمار هنگام تصمیم گیری برای انجام درمان در کلیه درمان های پروتز (پروتزهای نیمه و کامل زانو ، پروتزهای لگن ، پروتزهای مچ پا و شانه) یکی از مهم ترین معیارها است، این امر به این دلیل است که مواد خارجی مورد استفاده در درمان مفاصل با ساییدگی پیشرفته مناسب با بیمار دارای مدت زمانی معینی است.

در برنامه ریزی قبل از درمان ، زمان تخمین زده شده بهبود که به بیمار پس از درمان داده می شود ، طبق عمر مکانیکی مواد نیست بیشتر مواد پروتز می توانند طولانی تر از عمر انسان باشند.

از آنجایی که ساختار بدن و استخوان انسان در طی سال ها تغییر می کند ، دوره زمانی برای بهبود دوره پیوند مفصل و پروتز است.

در سلامت مفصل زانو؛ رویکرد صحیح در انتخاب مناسب ترین روش درمانی برای بیمار باید به شکل زیر باشد:

بیمار تا حد ممکن نباید تحت عمل جراحی قرار بگیرد و با توجه به سن و زندگی باید گزینه های درمانی (استراحت ، دارو ، ورزش ، کنترل وزن ،  تزریق داخل مفصلی ، درمان های PRP ، سلول های بنیادی) در اولویت قرار بگیرند.

پس از ارزیابی گزینه های درمانی غیر جراحی و انجام جراحی های بسته ، روش های درمانی جراحی باز باید آغاز شود.

پروتز جزئی زانو

مزایای پروتز جزئی زانو در مقایسه با پروتز کل زانو چیست؟

  • در پروتز جزئی زانو ، ساختار طبیعی مفصل زانوی بیمار حفظ می شود ، یعنی منیسک ، لیگامان های صلیبی و قدامی و خلفی حفظ می شوند. این روش درمانی هیچ مانعی برای درمان های بعدی زانو ندارد.
  • برش از پروتز کلی زانو کوچک تر است و این به معنی زخم و اسکار کم تری است.
  • طول مدت بستری در بیمارستان در پروتز کل زانو 3 روز یا بیشتر است ، در حالی که میانگین بستری در پروتز جزئی زانو 2 روز است.
  • پس از پروتز جزئی زانو ، دوره بهبود سریع تر و درد کم تر است.
  • پروتز جزئی زانو ، مانند پروتز کل زانو بعد از عمل محدودیتی ایجاد نمی کند بلکه باعث تسکین درد می شود.

هدف از پروتز جزئی زانو چیست؟

هدف اصلی از درمان پروتز جزئی زانو ، رهایی بیمار از درد زانو و محدودیت حرکت ناشی از کلسیفیکاسیون پیشرفته در ناحیه محدودی از قسمت داخلی یا خارجی مفصل زانو است. تخریب مفصل می تواند با سرعت بسیار بالایی با درمان پروتز جزئی زانو متوقف شود. با پروتز جزئی زانو ، ساییدگی در مفصل زانو می تواند کند شود و فرایند منتهی به پروتز کامل زانو متوقف می شود.

پروتز جزئی زانو به محافظت از باقی مانده غضروف سالم ، رباط و منیسک کمک می کند. کلسیفیکاسیون زانو ، بیمار را به یک زندگی دردناک و بی قرار محکوم می کند ، از آنجا که بیمار به اندازه کافی حرکت نمی کند ، وزن آن افزایش می یابد و با افزایش وزن ، بار تحمل شده توسط مفصل افزایش می یابد و روند ساییدگی در مفصل تسریع می شود.

خیلی مهم است که هنگام ورود به این فرآیند دیر نشود، زیرا کلسیفیکاسیون یک اختلال دژنراتیو است، قسمت داخلی یا خارجی مفصل بسیار ساییده می شود و طی چند سال کل مفصل زانو دچار کلسیفیکاسیون می شود و روند تعویض کل زانو آغاز می شود.

علاوه بر پیشرفت های امروزی در پروتزهای مدرن و تکنیک های جراحی و افزایش امکانات تکنولوژیکی ، این امکان را فراهم می کند که با انتخاب بیمار مناسب و پروتز مناسب ، در مقایسه با سال های گذشته میزان بهبود  بیشتری را به بیمار ارائه دهیم.

Source: www.ortobiyoloji.com