29 بهمن 1398 توسط کلینیک حکیم 0 دیدگاه

چگونگی ساخت پروتز

ساخت پروتزها شامل مراحل مختلفی می شود. در واقع پروتزها تجهیزات پزشکی هستند که برای برگرداندن عملکرد طبیعی به اندام هایی که دچار قطع عضو شده اند، استفاده می شوند. در واقع ساخت پروتز مناطقی از بدن را که دچار نقص شده است مجبور به حرکت مجدد می کند. در این صورت امکان انجام بسیاری از کارها برای این افراد ایجاد می شود.

پروتز ها اندم هایی مکانیکی و شبیه سازی شده به اعضای از دست رفته بدن مانند دست یا پا هستند. در ساخت پروتز از متریال های متفاوتی به منظور بالا بردن سطح کیفیت و ماندگاری آنها استفاده می شود. بدون شک پروتز ها در زمان های قدیم به این صورت پیشرفته و مجهز نبودند و به مرور زمان انواع متفاوتی از آنها تولید و به بازار عرضه شده است.

چگونگی ساخت پروتز

تاریخچه ساخت پروتز

در حدود 600 سال قبل از میلاد زره پوشان قرون وسطی اولین پروتز ها از جنس آهن سنگین و بدون انعطاف را تولید کردند. این نوع از انواع پروتزها بدون رابط بودند. بنابراین امکان حرکت دادن آنها وجود نداشت. با گذشت زمان و ساخت انواع پروتز توسط افراد متفاوت، باز هم ویژگی های یک پروتز مناسب و با کیفیت در ساخت آنها مشاهده نشد.

این امر در قرن نوزدهم با تغییرات و تحولات اساسی روبرو شد. فردی به نام جی هانگر که در جنگ جهانی پای خود را از دست داده بود توانست در سال 1861 شرکت خود را برای ساخت پروتز یا پای مصنوعی تاسیس کند. طی سالهای زیاد این شرکت هنوز به فعالیت خود به عنوان سازنده انواع پروتز ادامه می دهد.

در قرن بیستم پیشرفت های شگرفی در صنعت ساخت پروتز ایجاد شد. این پروتز ها از موادی مانند پلاستیک های مدرن و سبک تر همراه با دوام و مقاومت بالاتری ساخته شدند. طی این جریان امکان جابجایی و حمل این پروتز ها برای افرادی که دچار قطع عضو بودن بسیار راحت تر از قبل بود. رنگدانه های مناسبی که در این تجهیزات استفاده می شد، شبیه سازی بهتری با پوست افراد ایجاد می کرد.

در این قرن اندام های مصنوعی میوالکتریک به بازار عرضه شد. این پروتز ها با استفاده از جریان برق، عضلات بازو یا پای افراد را به حرکت وا می داشتند. ساخت پروتز میوالکتریک در سال 1940 در سراسر جهان گسترش پیدا کرد.

در سال های اخیر نوع جدید از پروتزها ساخته و به بازار وارد شده اند. این پروتزها به صورت رایانه ای سبب حرکت اندام های قطع شده می شوند. بیشتر از 85 درصد از شرکت های خصوصی ساخت پروتز از CAD CAM برای طراحی مدل های متفاوت پروتز استفاده می کنند.

در ساخت پروتز چه تجهیزاتی نیاز است؟

در تجهیزات یک پروتز، می توانید یک سوکت هوا، یک ساختار داخلی یا اسکلت، دکمه های زانو، کمربندهای نگه دارنده متصل به بدنه، جوراب های پروتز برای پوشاندن قسمت های تماسی و پوست شبیه سازی شده را مشاهده کنید.

با این حال این اندام های مصنوعی در بسیاری از مواقع ممکن است تجهیزات دیگری را نیز در خود داشته باشند. این امر بستگی به موادی دارد که در ساخت پروتز از آنها استفاده می شود.

دستگاه های پروتز در ابتدا باید دارای وزن کم و سبک باشند. به همین دلیل بسیاری از بخش های اصلی آن از پلاستیک ساخته می شود. سوکت هوا را از ماده پلی پروپیلن می سازند. فلزات دیگری مانند تیتانیوم و آلومینیوم را به جای فلزات سنگین دیگر استفاده می کنند.

در مواقعی نیز استفاده از آلیاژهای این فلزات تا حدود زیادی مقاومت و کارایی آنها را در ساخت پروتز بالاتر می برد. در تولید پروتز های جدید از فیبر کربن برای ساخت اسکلت دارای وزن کم استفاده می شود.

در برخی از اندام های مصنوعی مانند پا هنوز هم در برخی از نواحی از چوب و فوم اورتان برای این منظور استفاده می شود. سایر مواد مانند پلی اورتان، پلی پروپیلن، اکریلیک و پلی اورتان از جمله مواد دیگری است که در ساخت پروتز از آنها استفاده می شود.

در ساخت جوراب های پروتزی، پارچه های نرم و بسیار مقاوم کارایی بالایی دارند. جوراب ها در ابتدا از پشم و امروزه از پنبه و مواد مصنوعی دیگر ساخته می شوند.

در ساخت پروتز ظاهر فیزیکی آن باید بسیار ماهرانه طراحی شود. این اندام ها باید شباهت بسیاری به اندام های قطع شده داشته باشند. در کنار کارایی بالایی که این تجهیزات از خود ارائه می دهند، بحث ظاهر از اهمیت بالایی برخوردار است.

پروتز هایی که به صورت اسکلت طراحی می شوند دارای پوششی نرم از مواد فوم پلی اورتان هستند که با شکل اصلی اندام ها مطابقت دارند. در نهایت پوشش جوراب یا پوست مصنوعی روی آنها قرار داده می شود.

چگونگی ساخت پروتز

فرآیند ساخت پروتز ها چگونه است؟

پروتز ها محصولاتی تخصصی هستند که باید تحت نظر پزشک و فیزیوتراپ برای بیمار تجویز شوند. بنابراین نمی توانید آنها را در فروشگاه ها تهیه کنید. بسیاری از تجهیزات پروتزها به صورت جداگانه و برخی از آنها مانند سوکت هوا سفارشی تولید می شوند.

در نهایت بنا به نیاز بیمار تجهیزات مورد نظر به یکدیگر متصل می شوند و مورد استفاده قرار می گیرند. در ادامه به نحوه ساخت پروتز و قسمت های متفاوت این تجهیزات اشاره می کنیم.

1.برای ساخت پروتز در ابتدا باید دقت و توجه خاصی را مبذول داشت. زیرا پروتزها باید بسیار شبیه به اندام های قطع شده افراد طراحی شوند. به همین دلیل متخصص پروتز برای شروع ساخت در ابتدا به مطالعه در مورد عضو قطع شده و ساخت مدل دیجیتالی مناسب با اندام قطع شده می پردازد.

2.در این مرحله طول اندام ها اندازه گیری و محل قرارگیری مفاصل و تاندون ها در نظر گرفته می شود. در این زمان متخصص پروتز از گچ برای ساخت قالب مناسب استفاده می کند. گچ مورد استفاده سریع خشک می شود و نمونه ای از اندامی که باید ساخته شود را برای متخصص ایجاد می کند.

3.ساخت سوکت به گونه ای است که از یک ورق ترموپلاستیک شفاف برای این منظور استفاده می شود. این ورق را گرم می کنند و در بالای قالب در محفظه خلا قرار می دهند. در این زمان هوای بین ورق و قالب از درون محفظه کشیده می شود. طی این جریان ورق مربوطه شکسته می شود و شکل قالب را به خود می گیرد. در نتیجه سوکت هوا تولید می شود.

4.سوکت ایجاد شده را روی بیمار تست می کند تا متناسب با شرایط او آن را تولید کنند. بیمار باید احساس راحتی کند، در غیر این صورت سوکت تولید شده مناسب نیست. با توجه به این امر دوباره گرمادهی به آن انجام می شود تا تغییراتی در آن به وجود بیاید.

5.طی این جریان سوکت دائمی را تولید می کنند. با توجه به متریالی مانند پلی پروپیلن در ساخت پروتز، روی قالب خلا ایجاد می کنند. در واقع اندازه این تجهیزات بعد از عمل کوچک می شود و تا حدود یک سال زمان نیاز است تا تثبیت شوند. بنابراین با تغییرات آناتومی امکان تعویض سوکت وجود دارد.

6.روش های ساخت پروتز ممکن است متفاوت باشد. ساخت قطعات پلاستیکی با استفاده از ایجاد خلا و تزریق آن به قالب برای شکل گیری مواد پلاستیکی مذاب و خنک شدن آن در نتیجه بیرون کشیدن پلاستیک از قالب سبب می شود تا قطعات پلاستیکی ساخته شوند.

قطعات فلزی از تیتانیوم و آلومینیوم نیز در قالب های مخصوص به خود ریخته می شوند. قطعات چوبی نیز با استفاده از اره و سایر تجهیزات نجاری مورد استفاده قرار می گیرند. این تجهیزات در انتها با استفاده از پیچ، چسب و لمینت در کنار یکدیگر متصل می شوند. در نهایت پوست مصنوعی و شبیه سازی شده روی این تجهیزات قرار می گیرد. در این صورت مراحل ساخت پروتز به پایان می رسد.

Source: www.madehow.com

27 آذر 1398 توسط کلینیک حکیم 0 دیدگاه

آیا اندام های پروتزی از گذشته تا کنون پیشرفتی داشته اند؟

بنیاد آلفرد مان- بنیاد تحقیقات پزشکی مستقر در کالیفرنیا با ایجاد فناوری های پیشرفته پزشکی برای افرادی که شرایط پزشکی ناتوان کننده دارند و هدف بهبود سلامتی و کیفیت کلی زندگی وجود دارد.

یکی از موضوعاتی که بنیاد روی آن تمرکز دارد ، از بین رفتن اندام است – موضوعی که تقریبا 1.7 میلیون آمریکایی در زندگی با آن مشکل دارند.

طبق گفته انجمن قطع عضو ، هر سال حدود 185،000 قطع عضو در ایالات متحده رخ می دهد – از این تعداد 97٪ اندام تحتانی هستند.

علل اصلی قطع عضو بیماری عروقی از جمله دیابت و بیماری شریانی محیطی و تروما است. تعداد بسیار کمی قطع عضو در اثر سرطان نیز ایجاد می شود.

آیا اندام های پروتزی از گذشته تا کنون پیشرفتی داشته اند؟مشکلات جسمی و روانی

افرادی که با مشکل قطع عضو زندگی می کنند می توانند از نظر جسمی و روحی دچار مشکلاتی شوند.

قطع عضو نه تنها یک وضعیت ناتوان کننده است بلکه می تواند باعث ایجاد شرایط دیگری شود که بر سلامت عمومی فرد تأثیر می گذارد. به عنوان مثال ، افراد دارای قطع عضو اندام تحتانی اغلب برای اینکه بتوانند روی سطوح مختلف زمین حرکت کنند، باید از انرژی بسیار بیشتری استفاده کنند.

هانکین می گوید: “انرژی اضافی و فرسودگی در سایر قسمت های بدن باعث ایجاد مشکلات پزشکی زیادی برای فرد دارای قطع عضو می شود.”

از نظر روانشناختی ، هانكین می گوید كه بسیاری از افراد دارای مشکل قطع عضو آمریكا احساس عدم كیفیت را در هنگام انجام مشاغل روزانه تجربه كنند. به عنوان مثال ، چیزی به سادگی برداشتن پول از کیف پول ممکن است در این افراد خیلی بیشتر طول بکشد ، که می تواند باعث خجالت فرد شود؛ مثل زمانی که فرد در یک فروشگاه مواد غذایی ایستاده است.

وقتی نوبت به عمل قطع عضو می رسد ، اندامهای پروتز اولین راهکار پیشنهادی هستند. اما هنکین می گوید احتمال قبول نکردن اندامهای مصنوعی توسط بدن- به ویژه اندام فوقانی – زیاد است. این امر به این دلیل است که بیشتر دستگاههای پروتز اندام فوقانی عملکردهای پیشرفته ای ندارند که فعالیتهای روزانه را به طور مؤثری انجام دهند.هنکین می گوید: “در نتیجه ، بسیاری از افراد به جای استفاده از این دستگاه ها آنها را در کمد قرار می دهند.”

اندام های مصنوعی از گذشته تا کنون

اعتقاد بر این است که اولین قدمت پروتز در جهان به بیش از 3000 سال پیش باز می گردد، پس از کشف یک انگشت جعلی ساخته شده از چرم و چوب بر روی مومیایی مصری که در سال 2000 در نزدیکی شهر باستانی تبه کشف شد.

اما مطمئناً ، پروتز از آن زمان تاکنون بسیار تغییر کرده است – عمدتا در عملکرد نه به شکلی که به نظر می رسد. در سال 1912 ، دیوید دورانس بازوی بدن را اختراع کرد. این وسیله ای بود که از بندهای چرمی و قلاب شکاف دار تشکیل شده بود. و افراد با استفاده از قدرت بازوی باقی مانده خود، می توانستند قلاب ها را باز کرده و وسایل را انتخاب کند.

برخی دانشمندان معتقدند که این آفرینش زمینه را برای اندام های پروتز در آینده فراهم می کند.

هانکین می گوید: “برای قطع عضو های اندام فوقانی ، دست و بازو رباتیک در سراسر جهان توسعه یافته است تا کمبودهای بدن را برطرف کند.

این دستها و بازوها به صورت دست انسان شکل می گیرند ، و به نظر می رسد چیزی شبیه به یک فیلم علمی تخیلی باشد.”

وقتی صحبت از پروتزهای اندام تحتانی است ، هانکین می گوید که فناوری در این مورد بیشتر پیشرفت کرده است:

“پا ، مچ پا و زانو قادر به استفاده از اندام های پروتز تحتانی برای رسیدن به یک راه رفتن طبیعی تر و در عین حال حل بخش اعظم فشارهای اضافی است.”

وی می افزاید که اجزای پروتزهای اندام تحتانی نیز بهبود یافته است ، به این معنی که آمپوت های اندام تحتانی قادر به مقابله با سطوح چالش برانگیز هستند و مسافت ها را بسیار آسان تر طی می کنند.

اما با چنین پیشرفت هایی در اندامهای پروتز ، چرا برخی از افراد احساس می کنند که اندام های پروتزی به اندازه کافی پیشرفته نیستند؟

آینده اندام های پروتز

به 20 سال پیش فکر کنید، در آن زمان اکثر ما تلفن همراه نداشتیم، اینترنت هنوز پیشرفتی نداشت و برای همه در دسترس نبود. نیازی به گفتن نیست ، قطعاً فناوری در 2 دهه اخیر پیشرفت کرده است. اما آیا دنیای اندامهای مصنوعی پیشرفتی داشته اند؟

هانکین می گوید: “بشر طی 20 سال گذشته پیشرفتهای چشمگیری در فناوری داشته است ، اما فقط اکنون شاهد پیشرفت هایی در پردازش سیگنال ، علوم مواد ، الکترونیک و غیره هستیم که روی اندامهای پروتز نیز اعمال می شود.”

اگرچه پیشرفت در اندامهای پروتز مفید بوده و به افراد دارای مشکل قطع عضو اجازه می دهد فعالیتهای روزمره را بهتر انجام دهند ، اما پیشرفت های دقیق و حساسی نداشته است. علاوه بر این ، عضو بدن قادر به کنترل اندام پروتز به طور طبیعی با ذهن خود نیست.

اینها موضوعات اصلی تمرکز برای تحقیقات اندامهای مصنوعی است و به نظر می رسد دانشمندان به راهکارهای حل این مشکلات نزدیکتر شده اند.

اخبار پزشکی به تازگی از اولین اندام پروتزی در جهان درباره دستی مصنوعی که با استفاده از سنسورها در زمان حاضر قادر به درک حس است خبر داده است.

این پروتز توسط Silvestro Micera و همکارانش از (EPFL) در سوئیس و دانشکده مطالعات پیشرفته (SSSA) ایتالیا ایجاد شده است.

دست مصنوعی حاوی سنسورها و الکترودها به بازوی فوقانی دنیس آابو سورنسن از دانمارک که دست چپ خود را در یک حادثه آتش بازی از دست داده بود وصل شد. تکانه هایی که توسط سیستم عصبی مرکزی قابل درک بود از طریق الکترودها ارسال می شدند و زمانی که سورنسن روی یک را مورد لمس کرد فورا آن را احساس کرد.

بنیاد آلفرد مان همچنین سنسورهای (IMES) ایجاد کرده است. این سنسورهای به یک عضو منتخب اجازه می دهد اندام مصنوعی خود را با افکار خود کنترل کند. سیستم IMES در حال حاضر تحت آزمایش های بالینی در ایالات متحده و اروپا است.

هانکین می گوید: “استفاده از سیستم هایی مانند این با اندام های رباتیک قوی و قابل اجرا بر روی محل قطع عضو قرار احتمالاً باعث کاهش رد توسط بدن ، افزایش عملکرد و ایجاد عضوی جدید می شود تا افراد از زندگی با کیفیت بهتری برخوردار شوند.”

واضح است که دانشمندان برای پیشرفت فناوری پروتز سخت تلاش می کنند. اما مانند همه پیشرفت های فناوری ، سرمایه گذاری نیز مهم است.

هنکین می گوید رویدادهای عمومی با حضور افرادی که مشکل قطع عضو دارند ، مانند پارالمپیک ، به مردم نشان می دهد که افراد دارای ضعف اندام، توانایی شرکت در فعالیت های روزانه را دارند و حتی می توانند از توانایی های افراد دارای اندام سالم فراتر روند – موضوعی که به افزایش سرمایه گذاری در فناوری پروتز کمک می کند. او اضافه می کند:

ما شروع به رسانه ایی کردن این نوع رویدادها می کنیم و حمایت باعث جذب مخاطب ، جذب تبلیغات و غیره می شود.من این موضوع را اصلی ترین جریان این نوع رویدادها می نامم – هرچه بیشتر افراد دارای اندام سالم در مورد جامعه قطع عضو بیاموزند و بدانند ، این پذیرش بیشتر خواهد شد که منجر به سرمایه گذاری بیشتر در فن آوری های کمکی خواهد شد.

” هنکین می گوید ، گذشته از فناوری حسی بهتر و قابلیت های کنترل ذهن، سرمایه گذاری بیشتری برای ایجاد فناوری باتری بهتر، مورد نیاز است. وی می افزاید: “اندام های روباتیک به قدرت نیاز دارند – اگر بتوانیم در اندام های کوچکتر و سبک تر توان کافی را ارائه دهیم ، این امر به نفع افراد قطع عضوی خواهد بود.

“علاوه بر این ، او می گوید که وزن اندامهای پروتز موضوع مهمی است. بنابراین، سرمایه گذاری در استفاده از مواد سبک وزن برای پروتز بهتر و کاربردی تر مفید خواهد بود.

به گفته هانکین ، چنین سرمایه گذاری هایی منجر به یک موضوع می شود: “فعال کردن عضو اصلی باقی مانده بدن برای بهتر کردن فعالیت های روزمره با اندام های بهتر، کاربردی تر و سیستم های هدایتی طبیعی تر.

با مطالعات بیشتر در مورد چگونگی بهبود اندامهای پروتز ، زمانی زیادی طول نمی کشد که این اندام های در سراسر جهان قابل دسترس باشند.

Source: www.medicalnewstoday.com

23 آذر 1398 توسط کلینیک حکیم 0 دیدگاه

نگهداری از پروتز

مراقبت از اندام و پروتز

پروتزی که در بدن شما قرار می گیرد دیگر یکی از اعضای جدید بدن شما محسوب می شود. این بخش در واقع ابزار پیشرفته ای است که برای تقویت و کمک به استقلال شما و همچنین افزایش سطح فعالیت و حرکت شما طراحی شده است. هر روز که تجربه های جدیدی را به واسطه ی اندام پروتزی خود به دست می آورید، سطح وابستگی شما نیز به پروتز تان بیش تر خواهد شد.

در حال حاضر اگر که شما نیز از یک اندام پروتزی استفاده می نمایید چیزی که حائز اهمیت است دنبال کردن دستور العمل هایی در راستای نگهداری و مراقبت از پروتز تان می باشد. این نکته را در نظر داشته باشید که پروتز نیز یک ابزار مکانیکی است که به همین ترتیب گاهی به تعمیر و نگه داری نیز نیاز دارد.

شما می توانید با مراجعه به پزشک معالج خود حداقل سالی یک بار مشکلات احتمالی را که ممکن است برای پروتز تان به وجود بیاید را تشخیص داده و قبل از شکستن و آسیب دیدن جدی پروتز تان آن را اصلاح نمایید. علاوه بر این در این بررسی ها فرصتی عالی دست می دهد تا در خصوص فن آوری های جدید و به روز رسانی های موجود در خصوص پروتز اطلاعاتی به دست بیاورید و صحبت کنید.

نگهداری از پروتز

پوشیدن و به تن کردن پروتز

چیزی که باید بدانید این است که پروتزی که شما استفاده می کنید دقیقا مطابق شما و نیاز های فردی تان تنظیم شده است. قرار گیری پروتزتان در جای خود اصطلاحا بر تن کردن پروتز یا دونینگ نامیده می شود. چیزی که در جاسازی پروتز در اندام اهمیت دارد این است که نباید باعث ایجاد چروک در اندام های باقی مانده شده به گونه ای که به سطح پوست آن ناحیه آسیب و جراحت نماید.

 متخصص پروتز کلینیک شما بهترین و مناسب ترین پروتز را مطابق شرایط تان به شما ارائه خواهند داد و بهترین تکنیک را برای بر تن کردن و پوشیدن پروتز را به شما نشان خواهد داد.  علاوه بر این نیز وسایل کمکی برای پوشیدن پروتز مانند جوراب کششی ، پودر ها و دیگر موارد را به شما معرفی خواهند کرد. دو هدف مهم و اصلی پوشیدن پروتز و افزایش سطح فعالیت شما می باشد.

متخصص پروتز شما باید برنامه ای را به شما ارائه نماید که به تدریج میزان دفعاتی که شما پروتز تان را می پوشید را افزایش دهد. این برنامه احتمالا بر اساس موقعیت شما طراحی و ارائه خواهد شد؛ با این حال افراد معمولا با دو ساعت در روز برنامه شان را آغاز می نمایند، و در دوره هایی  در طول چند هفته، برنامه ی پوشیدن پروتز به تدریج افزایش خواهد یافت تا به کل روز برسد. تلاش کردن برای این که خیلی سریع و در همان روز های اولیه میزان فعالیت تان را افزایش دهید می تواند منجر به بروز مسائل و مشکلاتی مانند سوزش پوستی و درد شود. شما باید از انجام هر گونه فعالیتی خارج از برنامه ای که متخصص پروتز تان به شما ارائه داده است و منجر به عوارض غیر ضروری می شوند پرهیز کنید.

 پوشیدن و استفاده از پروتز در مدت زمان های طولانی تر هدفی است که به تدریج و آهسته آهسته محقق خواهد شد و به آن می رسید. برعکس این حالت نیز، اگر که شما پروتز خود را به تعداد دفعات کافی نپوشید، دیگر مسائل و مشکلات نیز می توانند به وجود بیایند. از این رو بهتر است سرعت برنامه ی خود را پایین آورده و به تدریج  پیش بروید تا به یک استفاده کننده ی دائمی پروتز تبدیل شوید.

نگهداری از پروتز

نکته های مهم و ضروی

  • تمامی دستور العمل ها و نکاتی را که متخصص پروتز شما به شما ارائه داده است را رعایت کرده و دنبال نمایید.
  • هرگز از سوال پرسیدن پرهیز نکنید؛ بسیاری از افراد لیستی نوشته شده از سوالات خود آماده می کنند تا در جلسه ی ملاقات بعدی شان از متخصص پروتز شان بپرسند.
  • در زمان هایی که پروتز تان را استفاده نمی کنید حتما باند الاستیکی و انعطاف پذیر خود را بپوشید و استفاده نمایید.
  • اگر که به تازگی از پروتز تان استفاده می نمایید دقت کنید در همان ابتدا برای مدت زمان های بسیار طولانی پروتز را نپوشید و استفاده نکنید.
  • سعی کنید نزدیک به برنامه ای که متخصص پروتز تان برای پوشیدن پروتز تان به شما می دهد عمل نمایید. این کار به شما کمک می کند تا از بروز عوارض غیر ضروری خود داری نمایید.
  • در هفته های اول حتما از یک وسیله ی کمکی مانند عصا استفاده نمایید تا به تدریج وزنی را که به پروتز تان وارد می شود را افزایش دهید.
  • حتی در زمان هایی که پروتز تان را نمی پوشید و استفاده نمی کنید، بر روی حرکات استقامتی و فعال بودن تان کار کنید.
  • دقت داشته باشید که حتی با مراقبت های پیشگیرانه و خوب نیز این احتمال وجود دارد که پروتز شما بشکند.در صورت مشاهده ی هر گونه شکستگی و یا مشکلی سریعا با پزشک خود تماس بگیرید و به کلینیک مراجعه کنید.

نگرانی های روزانه

بخش انتهایی و باقی مانده از اندام شما از آن جایی که آخرین نقطه ی در تماس با پروتز تان می باشد، این اندام انتهایی و باقی مانده بسیار مهم می باشد. هر روز به صورت مداوم این بخش را بررسی نمایید، و اگر که هر گونه قرمزی و دردی را به صورت دائمی در این بخش احساس و مشاهده نمودید سریعا به کلینیک پروتز خود زنگ بزنید و اطلاع رسانی نمایید.

با یکسری از تنظیمات ساده ی پروتز می توان اغلب این مشکلات را برطرف نمود. البته تورم و نوسانات حجمی در اندام باقی مانده ی شما در مراحل اولیه امری طبیعی می باشد. جوراب های کششی و کوچک کننده می توانند برای کاهش میزان تورم اندام مفید باشند و باید در زمان هایی که پروتز را استفاده نمی کنید آن ها را بپوشید.

اگر که سایز و اندازه های اندام باقی مانده ی شما تغیر نماید، تنظیم تناسب اندازه ای پروتز بسیار حائز اهمیت می باشد. یکی از روش های متدوال برای این تنظیم سازی کم و زیاد کردن جوراب های استفاده شده در پروتز می باشد. در صورت عدم استفاده از جوراب، برای تنظیم پروتز خود با کلینیک پروتز تان هماهنگ کنید.

نکته ی مهم دیگری که باید در نظر داشته باشید این است که پروتز شما با سایز و قد مشخصی از کفش ها تنظیم شده است، در صورت تصمیم به تغییر سایز پاشنه حتما متخصص پروتز خود را مطلع بسازید، چرا که این تغییرات می تواند مشکلاتی را برای شما ایجاد نماید، از احساس عدم راحتی گرفته تا مسائل مرتبط با ایمنی شما. هر روز باید کفش خود را چک کنید تا مطمئن شوید که به صورت ایمن و مطمئنی به پروتز تان متصل می باشد.

حساسیت و آلرژی

اندام انتهایی و باقی مانده ی شما یکی از مستعد ترین بخش هایی است که می تواند دچار آلرژی شود، چرا که در تماس مستقیم با سوکت های پلاستیکی است. همین شرایط می تواند زمینه ای برای تعریق و بوی بد و همچنین رشد و عفونت های باکتریایی نیز باشد. از این رو بهتر است از جوش شیرین و یا ضد تعریق ها استفاده نمایید و تا جایی که می توانید محل را تمیز کنید و بهداشت آن را حفظ نمایید.

در نظر داشته باشید که اگر شما به عنوان یک استفاده کننده ی پروتز هستید با تیمی از پزشکان، متخصصان پروتز و فیزیوتراپیست ها در ارتباط هستید که همگی برای کمک به افزایش فعالیت شما با هم همکاری می کنند و در تلاش هستند.

Source: www.hangerclinic.com

16 آذر 1398 توسط کلینیک حکیم 0 دیدگاه

5 مورد اساسی که همه باید درباره پروتز بدانند!

پروتز چیست؟

پروتز ، اندام مصنوعی است که برای تعویض قسمت از دست رفته بدن استفاده می شود. مواردی وجود دارد که فرد ممکن است اندام خود را به صورت اتفاقی یا به دلیل مشکل مادرزادی از دست داده باشد. اندامهای پروتزی با قرار دادن یک پیوست مکانیکی (یا الکترومکانیکی) در محل اندام از دست رفته می توانند به افراد کمک کنند تا بتوانند تحرک خود را به دست آورند. پروتز می تواند جایگزین هر قسمت از بدن شود. پروتز تحت حوزه بیومکاترونیک قرار می گیرد.

5 مورد اساسی که همه باید درباره پروتز بدانند!

طبقه بندی علم پروتز

از نظر تئوری ، پروتز برای جایگزینی تقریبا تمام قسمت های بدن ساخته شده است. پروتزهای زیبایی معمولاً تحرکی را اضافه نمی کنند و فقط برای بازگرداندن ظاهر اصلی استفاده می شوند. با توسعه فن آوری ، پروتزهای زیبایی به گونه ای طراحی شده اند که به طرز باورنکردنی کاملا طبیعی ، کامل با رگه ها ، اثر انگشت و حتی برآمدگی ها به نظر می رسند.

پروتز اندامی شامل پروتز برای اندامهای فوقانی (شانه ها ، ساعد ، بازوها ، انگشتان و غیره) و اندام تحتانی (باسن ، ران ها ، زانوها) است و به صورت متناسب با نیاز کاربر ساخته شده است.

چهار نوع اندام پروتز وجود دارد

پروتز ترانستیبال – پیوست زیر زانو طبیعی

در این نوع ، اتصال یک اندام پروتز در زیر زانو (BK) انجام می شود. ناحیه قطع عضو به گونه ای است که می توان پای جدیدی را به سر زانو وصل کرد و عملکردی ایجاد کرد. از آنجایی که زانو حفظ می شود ، احتمالاً یک آمپوت با کاربرد بهتری با اندام جدید تنظیم می شود.

پروتز ترانسفورمورال – اتصال بالای زانو

این نوع شامل اتصال اندام مصنوعی بالای زانو (AK) است. آمپوتهای ترانسفورمورال ممکن است در تنظیم با اندام جدید به زمان بیشتری نیاز داشته باشند ، زیرا 80٪ از نیاز درمان به پیاده روی با پاها است. به دلیل از بین رفتن زانو این کار سخت تر است. اگرچه برای کنترل بیشتر کاربر ، طرح های بهبود یافته فناوری های نوین مانند فیبر کربن (باعث سبک تر شدن آن) ، هیدرولیک (حرکت را آسان می کند) ، ریزپردازنده های رایانه ای (آن را هوشمند می کند) بوجود آمده است .

پروتز ترانسرادیال – ساعد (زیر آرنج)

این نوع پروتز جایگزین بازوی از دست رفته در زیر آرنج (BE) می شود. به طور سنتی اینها قبلاً توسط کابل در اطراف شانه متصل می شدند ، اما اخیرا بازوهای میوالکتریک بوجود آمده است. این بازوها الکترودهای مخصوصی دارند که سیگنالهای برقی کوچک تولید شده در تاندونهای سالم در قسمت باقیمانده را برای پردازش نوع حرکت تشخیص می دهند.

پروتز  transhumeral – اتصال به آرنج ، بازوی فوقانی

این نوع پروتز جایگزین اندام از دست رفته بالای آرنج (AE) می شود. در این حالت کار کاملاً شبیه پروتز ترانسفورمورال است.

پروتز چگونه کار می کند؟

با وجود فن آوری های به سرعت در حال ظهور مانند چاپ سه بعدی ، پردازنده های قوی ، حسگرهای بهتر و مواد سبک وزن ، دنیای پروتز در مورد نحوه طراحی ، ایجاد و عملکرد اندام های پروتز پیشرفت زیادی داشته است. اصول اساسی هنوز به موارد های زیر بستگی دارد.موضوع پروتز به طور کلی از چهار بخش اصلی تشکیل شده است که وظیفه عملکرد خاص آنها را بر عهده دارد. اندام ، سوکت ، مکانیسم اتصال و سیستم کنترل.

بدن اندام مصنوعی

یک جفت پای طبیعی انسان تقریباً 30-40٪ از وزن بدن وزن دارد ، در حالی که دستها تقریباً 10٪ از وزن آن است. از این رو ، با در نظر گرفتن وزن پاهای طبیعی ، پروتز باید دارای وزن سبک باشد زیرا نباید کاربر را خسته کند.

به همین دلیل ، ساخت پروتز ، نوع مصالحی که باید از آن استفاده شود ، نباید کاربر را برای تنظیم و پیشبرد امور روزمره بسیار دشوار کند. بنابراین از موادی مانند الیاف کربن پوشانده شده با فوم یا روکش پلاستیکی ساخته شده است تا یک رابط محافظ و کف پوش نرم بین قسمت طبیعی و قسمت مصنوعی ایجاد شود.

سوکت اندام مصنوعی

این موضوع نقش مهمی ایفا می کند. زیرا، نصب دقیق، برای عملکرد صحیح پروتز ضروری است. به عنوان مثال دستکشی را در نظر بگیریدکه در بازی بیس بال استفاده می کنید. اگر به طور صحیح متناسب باشد ، قادر به بازی کردن کارآمد تری خواهید بود. به طور خلاصه ، اتصالات چسباننده صحیح در اداره حرکات داوطلبانه در اندام باقیمانده کمک می کند.

قسمت اتصال پروتز ، سوکت نام دارد. گچ ریخته شده در اطراف اندام باقیمانده قالب گیری شده تا اندازه گیری دقیقی حاصل شود. از اسکن لیزری نیز می توان برای به دست آوردن یک نمودار دقیق سه بعدی مجازی استفاده کرد. ابتدا یک بوش سیلیکون به اندام باقیمانده متصل می شود و به سوکت ثابت می شود. سوکت ها از فیبر کربن یا اپوکسی سخت ساخته شده اند.

5 مورد اساسی که همه باید درباره پروتز بدانند!

مکانیسم پیوست اندام مصنوعی

اغلب سوکت خود بخشی از پیوست است. اندامی که روی آن پروتز انجام می شود می تواند یک دست یا پا باشد. اندام پروتز نیز معمولاً از فیبر کربن یا رزین های چاپی سه بعدی (برای جایگزین های ارزان تر) ساخته می شود.روشی که برای تأمین تناسب راحت تر از روش سوکت مورد تحقیق قرار گرفته است ، روش اتصال مستقیم استخوان است.

سیستم کنترل اندام مصنوعی

مغز ما حرکت اندامهای طبیعی ما را تحریک می کند. اعصاب به طور کلی از سیستم عصبی به قسمت هایی از بدن منتهی می شوند و سیگنال های برقی دریافت می کنند که توسط مغز رمزگشایی می شوند و در نتیجه نوع عملکردی که فرد می خواهد انجام دهد مشخص می شود.

به طور مشابه ، کابل هایی که درون اندام پروتز قرار دارند ، پالس های برقی دریافت می کنند که به حرکت پروتز کمک می کند. یک موتور الکتریکی پروتز را هدایت می کند.

پیشرفته ترین آن پروتز میو الکتریکی است که از الکترودها برای حس کردن تکانه های عضلانی منتقل شده بر روی یک سیستم کنترل الکترونیکی استفاده می کند که سیگنال ها را تقویت می کند و به مکانیسم پروتز می گوید اجازه می دهد نوع حرکتی را که کاربر در تلاش است انجام دهد. این روند به شکلی مشابه با اندام طبیعی اجرا می شود و از این رو محبوب ترین آن است.

برخی از محصولات پروتز

اندام Bebionic پروتز هوشمندی است که از روی اندام انسان ساخته شده است تا نمایانگر آناتومیکی دقیق باشد. هر انگشت (یا رقمی) از اندام Bebionic توسط یک موتور جداگانه کنترل می شود و چندین دستگیره دارد. این اندام در انگلستان طراحی و ساخته شده است.

این کار با سنجش انقباضات عضلات اندام باقیمانده کار می کند. سپس از این داده های الکترونیکی برای فرماندهی محرک های فردی (موتورها) در دست استفاده می شود تا حرکت مورد نظر را فراهم کند. هنگامی که یک کاربر برای استفاده از آن آموزش دید ، عملیات غریزی و طبیعی می شود. Bebionic از یک نرم افزار برنامه نویسی به نام Bebalance (طراحی شده توسط RSL Steeper) استفاده می کند که به صورت بی سیم تنظیمات کنترلی منحصر به فرد مورد نظر توسط هر کاربر را انجام می دهد. علاوه بر این ، متخصص پروتز می تواند سیگنال های کنترل زمان بیمار را مورد مطالعه قرار داده و تنظیمات اندام را به صورت متناسب بهینه کند.

زانو

 توسط محققان هوش مصنوعی MIT ، پروتز هوشمند نوع دیگری از پروتز است. این پروتز جایگزین زانو است که احتمالاً بهترین نوع عملکرد طبیعی زانو را فراهم می کند. این نوع پروتز به طور مداوم با محیط پیاده سازی و محیط خارجی کاربر سازگار می شود. علاوه بر این ، یک ویژگی تنظیم خودکار وجود دارد که تنظیمات را با توجه به زمین تغییر می دهد. مکانیسم چرخش آسان و مکانیسم پایداری باعث می شود تا در هر شرایطی برای کاربر پاسخگو باشد. آنها برای اطمینان از ثبات و ایمنی از سنسورهای سینماتیک در این زانو استفاده کرده اند. این سنسورها برای اولین بار هنگام اتصال به پای باقیمانده باید توسط یک کارشناس برنامه ریزی شوند. اندام حتی ضد آب است بنابراین کاربر نگران قرار گرفتن در معرض آب نیست.

دست IRIS

دست IRIS یک پروتز روباتیک نیمه خودمختار است که از یک سیستم دید پیشرفته برای یافتن مناسب ترین چنگک برای گرفتن یک شی استفاده می کند. این دستگاه با استفاده از چاپ سه بعدی با کلیه محرکها و حسگرهای تولید می شود. سیستم بینایی مورد استفاده در این دستگاه شبیه به چگونگی گرفتن تصاویر توسط شبکیه ما است و با بررسی روش ها برای مقابله با یک کار پردازش می شود.