سوالات متداولی که آمپوته های جدید راجع به پروتز می پرسند

سوالات متداولی که آمپوته های جدید راجع به پروتز می پرسند

شما در مسیر درمان خود به نقطه ای رسیده اید که قسمت باقی مانده اندام شما بعد از آمپوتاسیون (قطع عضو) در حال التیام است و در حال بررسی گزینه های موجود پروتز برای خود هستید. فکر کردن درباره اولین پروتز شما می تواند فرآیندی هیجان انگیز و ترسناک باشد. این گام دیگری در مسیر شما برای بازگشت به حالت عادی پس از عمل خواهد بود. تصمیم گیری آگاهانه در مورد اینکه آیا پروتز یا نوعی از پروتز انتخاب مناسبی برای شماست، حائز اهمیت است. در اینجا به سوالات متداولی که آمپوته های جدید (افرادی که جدیدا قطع عضو داشته اند) اغلب می پرسند پاسخ می دهیم:

 

سوالات متداولی که آمپوته های جدید راجع به پروتز می پرسند

 

چرا من باید از پروتز استفاده می کنم؟

به بیان ساده پروتز یک ابزار است. پروتز جایگزینی مصنوعی برای اندام یا بخشی از اندام از دست رفته است و می تواند به دستیابی مجدد به استقلال فردی شما پس از قطع عضو کمک کند. استفاده کردن یا نکردن از پروتز به اهداف شخصی شما بستگی دارد. بهترین پروتز، پروتزی است که به شما کمک خواهد کرد به اهداف خود برسید. برخی از موارد مهم که باید از خودتان بپرسید:

  • می خواهید با استفاده از پروتز قادر به انجام چه کارهایی باشید؟
  • چه فعالیت هایی را مد نظر دارید تا انجام می دهید؟
  • آیا می خواهید راه بروید یا بدویید؟
  • آیا ظاهر پروتز برای شما اهمیت دارد؟

هیچ دستگاهی نیست که برای همه مناسب باشد. رمز موفقیت این است که با دکتر، ارتوپد فنی و تراپیست خود در مورد نیازها و نگرانی هایتان مشورت کنید. ارتوپد فنی برای طراحی و تناسب پروتز با شما کار خواهد کرد. همچنین برای استفاده از پروتز با شما در ادامه مسیر همراه خواهد بود.

 

به طور کلی، پروتز چگونه کار می کند؟ ظاهر پروتز به چه شکل است؟

هر پروتز بسته به سطح قطع عضو، توانایی های فیزیکی و نیازهای شما متفاوت خواهد بود. ارتوپد فنی شما دستگاهی را به صورت سفارشی برای شما خواهد ساخت. ارتوپد فنی بر اساس نوع قطع عضو و سطح فعالیت شما پیشنهاداتی به شما ارائه می دهد. پروتز اساسا افزونه ای برای بدن شما است. یک پروتز استاندارد از قطعات مرسوم ساخته شده است که ساق پا و پروتز پا را ایجاد می کنند. این قطعات به سوکتی وصل می شوند که بر روی باقی مانده اندام شما متصل می شود.

سوکت شرایطی را فراهم می کند تا دستگاه پروتز به باقی مانده اندام شما وصل شود. یک لایه اضافی به نام لاینر، بر روی اندام باقی مانده شما قرار گرفته و مانعی بین پوست و سوکت ایجاد می کند. لاینر علاوه بر اینکه باعث فیت شدن سوکت می شود، حالت بالشتکی و راحتی را نیز فراهم می آورد. ضروری است که سوکت کاملا فیت باشد. اگر سوکت به خوبی فیت نشود، می تواند به درد، زخم و تاول روی باقی مانده اندام منجر شود. رایج ترین انواع سوکت مکش، وکیوم و قفل پین است.

پروتز می تواند هر ظاهری که شما بخواهید را داشته باشد. از ظاهر کاملا کاربردی قطعات مکانیکی تا یک پوشش زیباشناختی که مثل یک عضو طبیعی به نظر می رسد، گزینه های شما بی پایان است. اگر می خواهید یک طرح فشن ایجاد کنید، می توانید روی سوکت خود آرم تیم مورد علاقه تان را داشته باشید و یا آن را با رنگ یا پترن مورد علاقه خود تزئین کنید. پروتز افزونه ای برای شما و استایل شماست، آن را با افتخار بپوشید!

فناوری به ایجاد تغییرات در بازار پروتز ادامه می دهد. با پیشرفت در زانو و پای میکروپروسسوری، و دستها و سوکت های پیشرفته، پروتزهای مصنوعی همچنان فرصت های جدیدی برای بهبود شیوه زندگی افراد دچار عضو قطع شده ارائه می دهند.

 

آیا من نیاز به استفاده از ویلچر یا عصا دارم؟

بعضی از آمپوته ها استفاده از ویلچر یا عصا را برای رسیدن به اهداف خود مفید می دانند. نوع ابزار مورد استفاده شما، به انتخاب شماست. شما باید از دستگاهی استفاده کنید که به شما کمک می کند تا زندگی خود را آنگونه که می خواهید زندگی کنید. این موضوع ممکن است به معنای استفاده از ویلچر یا عصا برای برخی از فعالیت ها باشد. بسیاری از آمپوته ها دارای ویلچر یا یک جفت عصا هستند که گاهی از آن استفاده می کنند. آمپوته ها ممکن است از این وسایل برای رفتن به سرویس بهداشتی در شب، دوش گرفتن، مسافرت های طولانی و یا اگر مشکلی بوجود آید که طی آن لازم باشد پروتز را برای یک دوره زمانی در بیاورند، استفاده می کنند. این یک تصمیم فردی براساس نیازها و سطح راحتی شما است.

 

چه موقع می توانم از پروتز استفاده کنم؟

زمان بندی به این موضوع بستگی دارد که باقی مانده ی اندام شما بعد از جراحی با چه سرعتی بهبود یافته و چه زمان به طور کامل التیام می یابد. بعضی از افراد بلافاصله بعد از قطع عضو یا در عرض دو تا سه هفته بعد از جراحی پروتزهای موقت دریافت می کنند. معمولا استفاده از پروتزها دو تا شش ماه بعد از جراحی شروع می شوند. در واقع این زمانی خواهد بود که بریدگی جراحی بهبود یافته، تورم تقریبا از بین رفته و وضعیت جسمانی شما رو به بهبود است.

.

source: amputee-coalition.org

 

 


مرکز ارتوپدی فنی تهران ، سفارش و ساخت پروتز

بیشتر بخوانید

آمپوتاسیون یا قطع عضو چیست؟

آمپوتاسیون یا قطع عضو چیست؟

حذف بخش یا تمام قسمتی از بدن که توسط پوست محصور شده است را آمپوتاسیون یا قطع عضو می نامند. آمپوتاسیون شرایطی است که منجر به از دست دادن یک عضو، معمولا به علت آسیب، بیماری یا جراحی می شود. نقص عضو مادرزادی زمانی اتفاق می افتد که یک نوزاد بدون بخش یا تمام اعضای بدن متولد می شود. 82 درصد از قطع عضوها به علت بیماری های عروقی است. تقریبا 70٪ از آمپوتاسیون های ناشی از تروما شامل اندام فوقانی می باشند.

آمپوتاسیون ممکن است به دلیل بروز حادثه، حمله حیوانی و یا در میدان جنگ رخ می دهد. آمپوتاسیون همچنین به عنوان یک روش جراحی نیز انجام می شود. در این صورت آمپوتاسیون معمولا برای جلوگیری از گسترش گانگرن (مرگ بافت) به عنوان عارضه جانبی یخ زدگی، آسیب، دیابت، آرتروسکلروز یا هر بیماری دیگری که باعث کاهش گردش خون می شود، انجام می شود. آمپوتاسیون همچنین برای جلوگیری از گسترش سرطان استخوان و کاهش میزان از دست دادن خون و عفونت در فردی که از آسیب جدی و جبران ناپذیر به اندام رنج می برد، انجام می شود. در هنگام انجام آمپوتاسیون، جراح معمولا بالای منطقه آسیب دیده یا مجروح را برش داده تا بخش هایی از بافت که سالم ماندند از استخوان محافظت کنند. گاهی اوقات محل برش ممکن است به پروتز یا اندام مصنوعی که قرار است استفاده شود مرتبط باشد.

 

آمپوتاسیون یا قطع عضو چیست؟

علت نیاز به آمپوتاسیون چیست؟

علت قطع عضو ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • بیماری ها، از قبیل بیماری های عروقی (بیماری عروق محیطی یا PVD)، دیابت، لخته شدن خون یا استئومیلیت (عفونت در استخوان).
  • آسیب ها، به ویژه بر روی دست. هفتاد و پنج درصد انقطاع اندام فوقانی مربوط به تروما است.
  • جراحی برای حذف تومورها از استخوان ها و عضلات.

 

 

نحوه انجام آمپوتاسیون

آمپوتاسیون در اتاق عمل انجام می شود. در بیشتر موارد آمپوتاسیون تحت بیهوشی عمومی یا نخاعی انجام می شود. در زمان بیهوشی معمولا کاتتر ادراری برای بیمار قرار می گیرد. اندام با یک محلول ضدعفونی کننده و استریل شسته شده و آماده می شود. بر روی اندام، برشی انجام خواهد شد که به بافت سالم اجازه می دهد باقی مانده اندام  را پوشش دهد، سپس اندام برداشته شده و قسمت باقی مانده بسته خواهد شد. در مواردی که عفونت های گسترده وجود دارد، باقی مانده عضو ممکن است پس از بهبود عفونت و در طی جراحی ثانویه بسته شود. پس از بسته شدن باقی مانده عضو ممکن است برای جمع آوری مایعات یا خون، تخلیه داخلی قرار داده شود.

 

آمادگی برای آمپوتاسیون

جراح شما دستورالعمل هایی برای نحوه آماده سازی شامل داروهایی که صبح روزی که عمل جراحی دارید باید مصرف نمایید را به شما می دهد.

اگر در بیمارستان بستری نیستید، به شما مکان و زمانی که باید برای انجام جراحی در بیمارستان حضور پیدا کنید، اطلاع داده خواهد شد.

از 6 ساعت قبل از جراحی یا از نیمه شب قبل از عمل جراحی، باید چیزی نخورید و نیاشامید. داروهایی که برای مصرف در صبح روز عمل تجویز شده اند می بایست با مقدار کمی آب مصرف شوند.

 

توانبخشی بعد از آمپوتاسیون

از دست دادن اندام باعث ایجاد معلولیت دائمی می شود که می تواند بر تصویر شخصی، خود مراقبتی و تحرک تاثیر بگذارد. پس از جراحی در طی مرحله حاد درمان، توانبخشی بیمار دارای قطع عضو آغاز می شود. با بهبود وضعیت بیمار اغلب برنامه توانبخشی گسترده تری شروع می شود.

موفقیت توانبخشی به عوامل زیادی وابسته است، از جمله:

  • سطح و نوع آمپوتاسیون
  • نوع و درجه هر گونه اختلال و معلولیت ایجاد شده
  • سلامت کلی بیمار
  • حمایت خانواده

تمرکز بر حداکثر کردن توانایی های بیمار در خانه و در جامعه حائز اهمیت است. فعالیت های مثبت به بهبود عزت نفس و افزایش استقلال فردی بیمار کمک می کنند. برنامه توانبخشی برای پاسخگویی به نیازهای فردی بیمار طراحی شده است. مشارکت فعال بیمار و خانواده ی بیمار برای موفقیت برنامه توانبخشی حیاتی است.

هدف از توانبخشی بعد از قطع عضو، کمک به بازگشت بیمار به بالاترین سطح عملکرد و استقلال، همزمان با بهبود کیفیت کلی زندگی وی از لحاظ جسمی، احساسی و اجتماعی است.

 

برای کمک به دستیابی به این اهداف، برنامه های توانبخشی آمپوتاسیون ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • درمان برای کمک به بهبود زخم و مراقبت از اندام باقی مانده
  • فعالیت هایی برای کمک به بهبود مهارت های حرکتی، بازگرداندن فعالیت های زندگی روزمره (ADL) و کمک به بیمار برای دستیابی به حداکثر استقلال فردی
  • تمریناتی که قدرت عضلات، استقامت و کنترل را افزایش می دهند
  • نصب و استفاده از اندام مصنوعی (پروتز)
  • درمان درد برای دردهای بعد از عمل و درد فانتوم (احساس دردی که در زیر سطح عضو قطع شده رخ می دهد)
  • پشتیبانی احساسی برای کمک به بیمار در طول دوره سوگ و پذیرش تصویر بدنی جدید
  • استفاده از وسایل کمکی
  • مشاوره تغذیه برای ترویج بهبود و سلامتی
  • مشاوره شغلی
  • ایجاد تغییرات در محیط خانه برای سهولت عملکرد، امنیت، دسترسی و تحرک
  • آموزش بیمار و خانواده

 

تیم توانبخشی آمپوتاسیون

برنامه های توانبخشی برای بیماران با قطع عضو می تواند به صورت بستری یا سرپایی انجام شود. بسیاری از متخصصان ماهر بخشی از تیم توانبخشی آمپوتاسیون هستند که شامل چند یا همه موارد زیر می باشند:

  • ارتوپد / جراح ارتوپدی
  • فیزیوتراپیست
  • متخصص داخلی
  • سایر پزشکان متخصص
  • متخصصان توانبخشی
  • درمانگر فیزیکی
  • درمانگر شغلی
  • ارتوتیست
  • پروتتیست
  • ارتوپد فنی
  • امدادگران اجتماعی
  • روانشناس / روانپزشک
  • مدیر پرونده
  • مشاور حرفه ای

 

انواع برنامه های توانبخشی برای قطع عضو

انواع برنامه های درمان شامل موارد زیر می باشد:

  • برنامه های توانبخشی حاد
  • برنامه های توانبخشی سرپایی
  • برنامه های درمانی روزانه
  • برنامه های توانبخشی حرفه ای

 

source: medicinenet.com, hopkinsmedicine.org, vascular.org

 


مرکز ارتوپدی فنی تهران ، سفارش و ساخت پروتز

بیشتر بخوانید
کلینیک حکیم 26 اردیبهشت, 1398 0 دیدگاه

بعد از آمپوتاسیون، چه تغییراتی در زندگی با پروتز اندام تحتانی ایجاد می شود؟

بعد از آمپوتاسیون، چه تغییراتی در زندگی با پروتز اندام تحتانی ایجاد می شود؟

پس از قطع عضو اندام تحتانی در صورت حفظ فعالیت و کمک گرفتن از ارتوپد فنی، پروتز می تواند به شما کمک کند تا مجددا به فعالیت های کامل زندگی خود بازگردید.

 

بعد از آمپوتاسیون، چه تغییراتی در زندگی با پروتز اندام تحتانی ایجاد می شود؟

 

پروتزهای اندام تحتانی برای آمپوته ها ( افراد دارای قطع عضو) دری به روی دنیایی جدید می گشاید. یک پروتز با کیفیتی بالا می تواند عملکرد، قابلیت مانور دادن و بیشتر از همه امید به زندگی را برای آمپوته ها فراهم آورد. فرایند بعد از قطع عضو با فشارهای عاطفی و فیزیکی زیادی همراه است و استفاده از پروتز می تواند کمک زیادی برای کاهش این فشارها داشته باشد. کلید عبور موفقیت آمیز به مرحله بعد زندگی شما، شروع به کار با متخصصان پزشکی است که می توانند از شما حمایت کرده و کمک های شایانی در جهت پذیرش وضعیت جدید و منطبق شدن با تغییرات برای شما داشته باشند. با استفاده از کمک گرفتن از متخصصین، طرز استفاده از وسیله پروتزی خود به همراه روش هایی برای داشتن یک زندگی سالم و شاد فرا خواهید گرفت.

 

استفاده از پروتز اندام تحتانی را یاد بگیرید

اگرچه یک پروتز اندام تحتانی هرگز جایگزینی کامل برای اندام از دست رفته نیست، اما فناوری های جدید این دستگاه ها را فوق العاده پیشرفته ساخته اند. آمپوته ها امروز غالبا قادر به بازگشت به بسیاری از وظایف و فعالیت های هستند که قبل از قطع عضو از آنها لذت می بردند.

مخصوصا در ابتدای مراحل بهبود خود، مراجعه منظم در زمان های تعیین شده به پزشک، تراپیست و متخصص پروتزتان حائز اهمیت است. هر سه ماه یکبار به ارتوپد فنی خود مراجعه نمایید و همچنین پزشک درمانگر خود را حداقل هر 6 ماه یکبار ملاقات نمایید. این افراد به شما کمک می کنند تا اهداف قابل دستیابی برای خود مشخص نمایید و یاد بگیرید که چگونه در شرایط اضطراری رفتار کنید، وظایف عادی خود را با روش های جدید انجام دهید، جوراب و لاینر خود را تنظیم نمایید، پروتز خود را درآورده و مجددا بپوشید، بهداشت را در سطح مناسب رعایت نمایید، روی سطوح متفاوت راه بروید و بسیاری از کارهای دیگر را انجام دهید.

در ماه های اولیه پس از قطع عضو، احتمالا باقی مانده اندام منقبض می شود و پروتز شما نیاز به تنظیمات مجدد خواهد داشت. به جز تغییرات و تنظیماتی که به شما گفته شده تغییری در پروتز ایجاد ننمایید، چرا که ممکن است این کار می تواند سبب آسیب شدید به بافت و جراحات پوستی برای شما شود. به ارتوپد فنی خود مراجعه نمایید تا در مناطقی که فشار نامناسب است تغییرات و تنظیمات لازم را انجام دهد و حتی اگر شما فکر می کنید مشکلی وجود ندارد، دستگاه را به وضعیت مناسب تراز نماید.

 

سالم و روی فرم بمانید

از روز اولی که شما از پروتز اندام تحتانی خود را استفاده می نمایید، باید سطح فعالیت خود را حفظ نموده و به ارتباط با متخصص پروتز خود ادامه دهید تا بتوانید قدرت و توانایی خود را حفظ کرده و بهره وری از پروتز را بهبود ببخشید. اگر دیابت دارید یا دیالیز انجام می دهید، باید اقدامات احتیاطی خاصی در راستای نظارت بر سلامتی تان برای بقیه مدت زندگی خود انجام دهید.

مهمترین جنبه رژیم تناسب اندام پس از قطع عضو، ایجاد قدرت عضلانی و حمایت از سیستم قلب و عروق شماست. شنا  می تواند برای این دلایل ورزش ایده آلی باشد چرا که بدون ایجاد فشار بیش از حد به مفاصل، استقامت بدنی شما را بالا می برد. بسته به اینکه آیا قطع عضو در زیر و یا در بالای زانوی شما باشد، آهسته یا خیلی سریع دویدن ممکن است ایده ی خوبی نباشد. بلند کردن وزنه سنتی هم می تواند خطرناک باشد، بنابراین با پزشک خود درباره سایر فعالیت ها و ورزش های قدرتی صحبت کنید.

داشتن یک رژیم غذایی سالم به اندازه تمرینات ورزشی حائز اهمیت است، بنابراین غذاهای غنی از کلسیم را در برنامه غذایی خود مد نظر داشته باشید تا بافت استخوانی ایجاد گردد و تراکم استخوان ها تقویت شود. از میان مواد غذایی مصرف اسفناج، شیر، ماهی و سبزیجات سبز رنگ به طور ویژه ای برای افراد دارای عضو قطع شده مفید است.

 

مدیریت درد اندام فانتوم

اکثر آمپوته ها پس از عمل جراحی پدیده ای به نام درد اندام فانتوم را تجربه می کنند. اگرچه پای شما ممکن است از بین رفته باشد، اندام باقی مانده شما اغلب احساس خواهد کرد که پا هنوز وجود دارد و باعث وجود دردی برای شما می گردد. شرایط پزشکی سابق، اعصاب آسیب دیده و کاهش میزان خون رسانی در طی عمل جراحی قطع عضو ممکن است باعث این نوع درد باشد.

با استفاده از پانسمان مناسب و استفاده منظم، پروتز اندام تحتانی شما ممکن است به کاهش این درد کمک کند. بسیاری از دستگاه های پروتز مدرن به طور خاص با در نظر گرفتن درد فانتوم طراحی شده اند، بنابراین در صورتی که راجع به این موضوع دچار نگرانی هستید با ارتوپد فنی خود مشورت نمایید.

با پیروی از برنامه توانبخشی، داشتن چشم اندازی مثبت و حفظ تماس منظم با تیم پشتیبانی خود، مطمئن شوید که دوره ریکاوری را به طور موفق طی نموده و با قدرت و انرژی به زندگی ادامه دهید.

 

source: hortonsoandp.com

 


مرکز ارتوپدی فنی تهران ، سفارش و ساخت پروتز

 

بیشتر بخوانید
کلینیک حکیم 21 اردیبهشت, 1398 0 دیدگاه

پروتزهای جزئی پا و پروتزهای انگشت پا

پروتزهای جزئی پا و پروتزهای انگشت پا

قطع  انگشت پا (حتی شست پا) معمولا بر توانایی فرد در راه رفتن تاثیر نمی گذارد. با این حال قطع عضو می تواند موقعیت انگشتان دیگر را تحت تاثیر قرار دهد، که به طور بالقوه با گذشت زمان باعث بدشکلی پا می شود. به عنوان مثال قطع انگشت دوم می تواند باعث شود که انگشت شست به داخل بچرخد و در زاویه ای به سمت دیگر انگشتان قرار گیرد. این وضعیت معمولا نیاز به فیلر مصنوعی برای پر کردن قسمت خالی دارد، به عنوان مثال می توان بخشی از کفی کفش و یا یک پروتز پا به صورت سفارشی استفاده کرد. انگشتان پای مصنوعی یا همان پروتز انگشت پا با استفاده از همان انگشت در پای مخالف به عنوان مدل ساخته می شود. این پروتزها را می توان مانند دمپایی پا کرد و ظاهر واقعی را برای پای آمپوته فراهم می کند.

 

پروتزهای جزئی پا و پروتزهای انگشت پا

 

آمپوتاسیون جزئی پا شامل موارد زیر می شود:

  • آمپوتاسیون انگشت پا
  • آمپوتاسيون ميانه پا ( متاتارسوفالانژیال، ترنسمتاتارسال)
  • آمپوتاسیون لیسفرنک
  • آمپیوتاسیون چوپارت

 

گزینه های پروتز برای شما

افراد مبتلا به قطع عضو جزئی پا می توانند از انواع دستگاه های پروتز و ارتزی استفاده کنند یا تصمیم بگیرند که از هیچ کدام از این دستگاه ها استفاده نکنند.

 

گزینه های قابل انتخاب عبارتند از:

  • پایه سفت و سخت با قوس پشتیبان همراه با کفی کفش قوس دار؛
  • ارتز یا پروتز پای سفارشی قالب سازی شده؛
  • کفش های سفارشی؛
  • ارتز مچ پای اصلاح شده با یک پرکننده انگشت پا؛
  • پروتز پا (یک سوکت سفارشی متصل شده به یک صفحه پایه نیمه سخت و یک پرکننده ی انگشت).

پروتزهای پا از مچ صرفا در مورد توانایی ساخت یک پروتز نیستند. ساخت پروتز در واقع در مورد دانش آناتومی، علم تعادل و نگهداری در محل پروتز است. ساخت پروتز همچنین در مورد انتخاب رنگ و سطح با جزئیات مربوطه است. ساخت یک پروتز مربوط به نقش فناوری های دیجیتال است. ساخت پروتز در مورد انتخاب پلیمر و دوام آن است.

 

آیا استفاده از پروتز جزئی پا یا پروتز انگشت پا به من کمک می کند؟

از دست دادن حتی یک انگشت پا می تواند به طور قابل توجهی بر عملکرد پا و مدل راه رفتن تاثیر بگذارد. یک پروتز جزئی و یا پروتز انگشت پا آناتومی از دست رفته ی پا را جایگزین می نماید و می تواند به حفظ هماهنگی انگشتان باقی مانده کمک کند. اگر چه نتایج برای همه شبیه به هم نیست، برخی از بیمارانی که از پروتز جزئی پا و یا پا استفاده می کنند، در مدل راه رفتن پیشرفت داشته اند و کاهش ناراحتی زانو و هیپ را گزارش داده اند.

 

پروتزهای جزئی پا و پروتزهای انگشت پا

 

آیا پروتز ظاهری طبیعی دارد؟ ماندگاری آن چقدر است؟

پروتز جزئی پا و پروتز انگشتان پا به طور کامل سفارشی می شود و می توان به طور دقیق آن را رنگ آمیزی کرد که با آناتومی اطراف آن، بافت پوست و رنگ پوست فرد مطابقت داشته باشد. البته این نوع پروتزها هرگز کامل و بی عیب نیستند، اما برای ایجاد لبه های نازک و بادوام که به طور طبیعی با پوست اطراف آن ترکیب شود، تلاش بسیاری می شود.

پروتزهای جزئی پا از سیلیکون ساخته می شوند، سیلیکون یک ماده انعطاف پذیری است که جنس آن حسی طبیعی به ما می دهد. در ساخت پروتزها به دقت سیلیکون ها را با خواصی که برای هر بیمار مناسب است، انتخاب می کنند و پروتزهایی نرمتر و یا سخت تر را در صورت نیاز به کار می برند. در صورت درخواست بیمار ناخن های انگشت پا را می توان از اکریلیک (پلاستیک سخت) ساخت که در صورت تمایل می توانند ناخن را با لاک رنگ آمیزی کنند. انگشتان مصنوعی پا و پروتزهای جزئی بادوام هستند، اما تا ابد نمی توانند برای شما کار کنند. طول عمر پروتز جزئی پا یا انگشت پا تقریبا بین 1 تا 3 سال است. اگر پروتز روزانه پوشیده شود، به احتمال زیاد سریع تر به پایان عمر مفید خود (در حدود 12 تا 18 ماه) خواهد رسید.

 

پروتز جزئی پا یا پروتز انگشت پا چگونه وصل می شود؟

هنگامی که بخشی از انگشت پا پس از قطع عضو باقی می ماند، پروتز انگشت پا به طور معمول با همپوشانی با باقی مانده انگشت و با تکیه بر مکش در جای خود محکم می شود.

اگر انگشت پا بطور کامل از دست رفته باشد، پروتز با همپوشانی با قسمتی از پا و یا با پیچیدن اطراف ناحیه های مجاور قسمت قطع شده، متصل می گردد. برخی از پروتزهای جزئی پا برای پوشیدن با پای برهنه طراحی نشده اند و با پوشیدن کفش (از جمله سبک های خاصی از صندل) می توان به نگه داری پروتز در محل خود کمک کرد.

 

درمان پیش از پروتز

قبل از استفاده از پروتز، می توان از چندین مداخله درمانی استفاده کرد. بلافاصله پس از قطع عضو، مراقبت از زخم تا زمانی که پوست به طور کامل بهبود یابد، انجام می شود. اگر پوست به طور کامل بهبود نیافته باشد، فشار ناشی از پروتز انگشت می تواند موجب باز شدن زخم شود. نوارهای فشار در اطراف پا برای کاهش تورم استفاده می شوند و شکل صافی را در ناحیه زیر پروتز ایجاد می کنند. این کار برای جاگیری مناسب پروتز جزئی پا در آینده ضروری است. درمان های پیش از پروتز معمولا بین 6 تا 8 هفته طول می کشند تا کامل شود.

 

source: medicalartresources.com, hangerclinic.com, livehealthy.chron.com

 


مرکز ارتوپدی فنی تهران ، سفارش و ساخت پروتز

بیشتر بخوانید
کلینیک حکیم 18 اردیبهشت, 1398 0 دیدگاه

پروتز آرنج

پروتز آرنج

فرد دارای قطع عضو (آمپوته) دست از سمت بالاتر از آرنج باید از طریق مشاوره با متخصص پروتز تصمیم بگیرد که چه نوع مفصل آرنجی را به پروتز خود اضافه نماید. آرنج مناسب به فرد اجازه می دهد راحت تر از بازو و دست خود استفاده کرده و بتواند وظایف خود را انجام دهد.

اغلب پروتزها دارای طراحی هیبریدی هستند، به این معنی که از ترکیب اجزای مختلف تشکیل شده اند؛ به عنوان مثال یک راه حل معمول برای قطع عضو دست بالاتر از آرنج، پروتزی با دست الکتریکی و آرنج مکانیکی است.
همانطور که در زیر شرح داده شده است، گزینه های متعددی برای پروتز آرنج موجود هستند.

 

پروتز آرنج

 

آرنج های معمولی (اصطکاکی و مکانیکی)

آرنج معمولی انتخاب محبوبی برای افراد دارای قطع عضو دست است. این نوع پروتز عملکرد خوبی داشته و از آرنج های الکتریکی سبک تر هستند. وزن، عامل بسیار مهمی به ویژه برای قطع عضو بالای آرنج و یا حتی بالاتر است: هر چه سطح قطع عضو بالاتر باشد، حمل وزن قطعات سنگین دشوارتر می شود. آرنج های معمولی رایج شامل اصطکاک قابل تنظیم و یا کنترل های مکانیکی (کابلی) هستند.

آرنج با اصطکاک قابل تنظیم به فرد اجازه می دهد که از دست صوتی برای بالا بردن یا پایین آوردن آرنج به موقعیت دلخواه استفاده کند. گزینه های آرنج اصطکاکی برای بزرگسالان و کودکان موجود هستند.

آرنج مکانیکی کابلی از یک کابل و سیستم مهار تشکیل می شود. هر آمپوته که چنین پروتزی بپوشد، می تواند با استفاده از حرکت بدن به جلو حرکت کند تا قسمت پایین دست را بالا ببرد. آرنج سپس قسمت پایین دست را در حالت خم شده قفل می کند.

موقعیت آرنج. با استفاده از حرکات عضلات شانه و کمر، آمپوته می تواند یک کابل را برای باز کردن قفل مفصل آرنج به پایین بیاورد، آن را بالا بیاورد یا اجازه دهد به راحتی تاب بخورد.

Hosmer دارای دو آرنج مکانیکی (E-400 و E-200) با 8 تا 11 موقعیت قفل شونده و یک آرنج با اصطکاک قابل تنظیم است که امکان جابجایی دستی ساعد را فراهم می کند.

RSLSteeper دارای یک آرنج مکانیکی با هفت موقعیت قفل شونده و قابلیت چرخش صلیبی قفل دار است. گزینه نوسان آزاد نیز وجود دارد. واحد چرخش صلیبی به کاربر اجازه می دهد به صورت دستی قسمت پایین بازو را به داخل یا بیرون چرخانده و بتواند برای تسهیل استفاده از بازو برای وظایف خاص قفل شود.

Ottobock سری ErgoArm را دارد. در این سری دو نوع آرنج مکانیکی ساده و آرنج مکانیکی با ویژگی ای است که تعادل ساعد اتوماتیک (AFB) نامیده می شود، وجود دارند. ویژگی AFB حرکت نرم تر زمانی که کاربر بازو را نوسان می دهد فراهم کرده و بلند کردن ساعد را راحت تر می کند. هر دو مدل هم برای پروتزهای منفعل و هم پروتزهای بر پای نیروی بدن طراحی شده اند.

 

آرنج الکتریکی

آرنج های الکتریکی را می توان با استفاده از کنترل های مختلف از جمله مایوالکتریک ها، سوئیچ ها، تاچ پدها یا مقاومت های حساس به نیرو، بالا یا پایین برد.

بزرگترین مسئله برای آمپوته با آرنج الکتریکی این است که این پروتز وزن اضافی به اندام می افزاید، و آن را سنگین تر از یک آرنج مکانیکی می کند. آمپوته باید مزایای عملکرد اضافی را با وزن اضافی پروتز مقایسه نماید، این موضوع به ویژه برای کسانی که دارای سطوح بالای قطع عضو هستند حائز اهمیت است.

مسئله دیگری که باید در نظر گرفته شود هزینه بالای برخی از موارد است، زیرا ممکن است نگرانی هایی در مورد تأمین بودجه باشد.

اگر استفاده از آرنج الکتریکی ترجیح داده شود، شرکت های پروتز متعددی وجود دارند که این نوع پروتز را ایجاد می کنند.

Hosmer دارای سری آرنج Endoskeleal Electric و سری آرنجE-Two Electric می باشد که می توانند توسط کنترل های مایوالکتریک یا سوئیچ کنترل شوند و در دو نوع بیرون اسکلتی (پوشش بیرونی محکم) و یا درون اسکلتی (پوشش فوم) وجود دارند.
آرنج بوستون II Liberating Technologies می تواند تا 4 کیلوگرم را در حال حرکت، بلند کند. همچنین دارای دامنه نوسان آزاد 45 درجه است و یک کلاچ دارد که به طور خودکار زمانی که آرنج از حرکت می ایستد، آن را قفل می کند و آن را به محض اینکه نیرو به موتور اعمال شود، باز می کند.

موشن کنترل دارای بازوی یوتا است. آرنج این پروتز را زمانی که در حدود یک ثانیه بی حرکت است به طور خودکار قفل می کند و با فشار یک دکمه یا سوئیچ و یا با استفاده از انقباض عضلانی باز می شود. پس از آن قفل می تواند تا 20 کیلوگرم را نگه دارد. آرنج در غیر این صورت نوسان آزاد دارد.

ErgoArm الکترونیک

این پروتز Ottobock می تواند با سیگنال های مایوالکتریک و همچنین با یک سوئیچ قفل و باز شود. این پروتز وزن کم را با عملکرد فوق العاده ای ترکیب کرده است. اتوباک همچنین دارای مفصل آرنج DynamicArm است که کاملا توسط سیگنال های مایوالکتریکی کنترل می شود.

 

source: waramps.ca


مرکز ارتوپدی فنی تهران

بیشتر بخوانید
کلینیک حکیم 15 اردیبهشت, 1398 0 دیدگاه

ارتز جمجمه برای نوزادان

ارتز جمجمه برای نوزادان

با استفاده از ارتز جمجمه به طور منظم، شکل جمجمه نوزادان را در طول زمان اصلاح می شود. صفحات جمجمه نوزادان نرم و دارای فاصله هستند. همانطور که نوزاد رشد می کند، این صفحات رشد هم می کنند، به تدریج سخت تر می شوند و به یکدیگر گره می خورند.

گاهی اوقات هنگامی که کودک در یک موقعیت ثابت می خوابد، صفحات نرم ممکن است یک ناحیه صاف یا ظاهری ناهموار ایجاد کنند. این عارضه شایع پلاژیوسفالی نامیده می شود و برای مغز کودک شما خطرناک نیست. اگر وضعیت خود به خود حل نشود، متخصص ارتز می تواند با ارتز جمجه که درمان با کلاه ایمنی هم نامیده می شود، به نوزاد شما کمک کند.

در موارد دیگر، صفحات جمجمه نوزاد خیلی زود یا به صورت غیر طبیعی فیوژ می شوند. این وضعیت یعنی craniosynostosis یا جوش خوردن زودرس استخوانهای جمجمه نوزادان، می تواند به درمان جراحی با یا بدون ارتز جمجمه برای اصلاح شکل سر نیاز داشته باشد.

 

ارتز جمجمه برای نوزادان

 

ارتز جمجمه چگونه سر کودک من را اصلاح می کند؟

ارتزهای جمجمه معمولا از پوسته سخت با پوشش فوم داخلی ساخته شده است. فشارهای آرام و مداوم برای جذب رشد طبیعی سر نوزاد اعمال می شود و رشد در مناطق برجسته را مهار کرده و اجازه رشد در مناطق صاف را می دهد.

تغییرات به تدریج همراه با رشد نوزاد شما ایجاد می شوند. کلاه ایمنی یک فضای تنگ و گرد برای رشد سر به وجود می آورد. حتی اگر فرزند شما همچنان سر خود را در هنگام خواب به یک سمت بگذارد، ارتز حالت محافظتی ایجاد کرده و از صاف شدن بیشتر سر جلوگیری می کند.

 

آیا فرزند من کاندید مناسبی برای استفاده از ارتز جمجمه است؟

اگر برای فرزند شما پلاژیوسفالی، برکیسفالی یا اسکافسفالی تشخیص داده شده است و کمتر از 12 ماه سن دارد، ممکن است ارتز سر برای اصلاح شکل سر نوزاد شما تجویز شود. ارتز جمجمه باید توسط یک متخصص ارتوپدی مجاز تجویز شود. توجه داشته باشیم که همه نوزادان نامزد خوبی برای درمان با ارتز جمجمه یا همان کلاه ایمنی نیستند و مهم است که با پزشک خود صحبت کنید.

علاوه بر این کودکان که تحت آندوسکوپی برای اصلاح جوش خوردن زودرس استخوانهای جمجمه نوزادان قرار می گیرند، اغلب پس از عمل از ارتز جمجمه برای اصلاح شکل سر خود استفاده می کنند.

 

ارتوپد فنی چگونه ارتز جمجمه مناسب کودک را طراحی می کند؟

ارتوپد ممکت است با لیزر شکل سر را اندازه بگیرد و یا از سر قالب گیری نماید. از روی این اندازه گیری ها، کلاه ایمنی سفارشی طراحی می شود.

کلاه با پوشش داخلی از جنس فوم  طراحی می شود که ممکن است پس از آنکه کودک برای مدت کوتاهی از آن استفاده کرد، نیاز به تغییرات داشته باشد. هدف از کلاه ایمنی نگه داشتن مناطق گرد جمجمه به صورت پایدار است در حالی که اجازه می دهد که نقطات تخت به تدریج رشد کرده و به حالت گرد در آیند.

 

آیا کودکم باید ارتز جمجمه را تمام روز بپوشد؟

بله ایده پشت کلاه ایمنی این است که 23 ساعت در روز پوشیده شود. می توان ارتز را در طول حمام بیرون آورد. بقیه اوقات نوزاد شما باید به طور مداوم در کلاه ایمنی باشد، چه در زمان بازی، در خواب و چه در هنگام غذا خوردن. این موضوع می تواند برای پدر و مادرها تکان دهنده باشد، که قبول کنند نوزادشان ماه های شکل گیری خود را با پوشیدن یک کلاه ایمنی بگذراند. اما نکته ای که باید به آن توجه داشته باشید این است که ارتز جمجمه معمولا برای کودکان آزار دهنده نیست.

 

چه مدت کودک من باید ارتز جمجمه را بپوشد؟

میانگین درمان با ارتز جمجمه معمولا 3 ماه است، اما مدت زمان درمان به سن کودک شما و شدت بیماری بستگی دارد. نظارت دقیق و مکرر لازم است تا اطمینان حاصل شود که جمجمه به طور صحیح تغییر شکل داده است.

 

در زمانی که کودک من از ارتز جمجمه استفاده می کند، چند وقت یکبار باید توسط پزشک معاینه شود؟

تعداد و فاصله معاینات به شدت بیماری نوزاد شما بستگی دارد. بعد از اینکه ارتز جمجمه برای کودک شما طراحی و نصب شد، شما معمولا به چند جلسه معاینه بعدی برای پیگیری روند پیشرفت نیاز دارید.

 

آیا عوارض جانبی برای پوشیدن کلاه وجود دارد؟

اگر کلاه به درستی پوشیده شود، مشکلاتی مانند سوزش پوست، ناراحتی و بوی بد نباید رخ دهد. اگر کودک هر کدام از این مشکلات را داشته باشد، ارتوپد شما می تواند کلاه را مجددا تنظیم کند. با این حال، در اغلب موارد کودکان به راحتی با کلاه ایمنی وفق می یابند. حتی برای نوزادان کم سن کلاه چیزی شبیه به یک پتو امنیتی می شود.

 

اگر کودک یک کلاه ایمنی نداشته باشد، عواقب آن چیست؟

این موضوع به سن و شدت اختلال بستگی دارد. در این موارد یک کلاه ایمنی می تواند به طور قابل توجهی سبب بهبود شکل کلی سر شود و در صورتی که هیچ کاری انجام نشود، ممکن است حداقل تغییر صورت پذیرد.

پلاژیوسفالی اصلاح نشده بر پیشرفت عصبی کودک تأثیر نخواهد گذاشت، اما می تواند بر سلامت اجتماعی کودک تاثیر گذار باشد.

 

source: hopkinsmedicine.org, healthychildren.org

 

 


مرکز ارتوپدی فنی تهران

بیشتر بخوانید
کلینیک حکیم 9 اردیبهشت, 1398 0 دیدگاه

بریس زانو

بریس زانو

افراد فعال باید از مفاصل خود محافظت کنند تا بتوانند فعال و بدون آسیب باقی بمانند. مطالعات نشان می دهد که 2.5 میلیون نفر در هر سال با آسیب زانو به اورژانس مراجعه می کنند. اکثر این آسیب ها در طول مشارکت در ورزش هایی مانند بسکتبال و فوتبال اتفاق می افتند. اگر به طور منظم ورزش کنید، قطعا بایستی از بریس زانو برای حمایت و ثبات بیشتر زانو استفاده کنید.

آیا زانوها شما احساس ناپایداری می کنند؟ آیا شما چند کیلومتر در هفته می دوید و مفاصلی دردناک دارید؟ شما مجبور به رنج کشیدن نیستید. بریس زانو چیزی است که به آن نیاز دارید. یک بریس خوب، بار را از اندام تحتانی شما به قسمت بالاتر یعنی ران می برد، که به کاهش درد در زانو کمک می کند؛ زیرا ران گروه عضلانی بسیار بزرگتر و قوی تر است.

 

بریس زانو

 

دلایل مختلفی برای استفاده از بریس زانو وجود دارد. یکی از مهمترین دلایل استفاده از بریس های زانو اغلب آسیب های دردناک است. افراد دیگر برای جلوگیری از صدمه دیدن در حین بسیاری از ورزش ها مانند بلند کردن وزنه یا دویدن از بریس زانو استفاده می کنند.

بسیاری از افراد بدون استفاده از بریس زانو قادر به انجام فعالیت های ورزشی نیستند. به یاد داشته باشید که پس از بیشتر آسیب های جسمی و جراحی، پزشک شما فیزیوتراپی را توصیه می کند. این موضوع به دلیل انقباضات عضلات در طی تمرینات ورزشی است و فشار روی رگ های لنفاوی شما به حرکت مایع از طریق عروق و کاهش تورم کمک می کند. انقباض همچنین به افزایش جریان خون و مواد مغذی در منطقه کمک می کند تا سرعت بازیابی را بهبود بخشد. اگر شما دچار آسیب شده اید و تمام فعالیت های بدنی خود را متوقف کرده اید، شما در حال آسیب زدن بیشتر به خودتان هستید.

 

با بریس زانو فعال و سالم بمانید

در حالی که انواع مختلفی از زانوبندها برای انتخاب شما وجود دارند، مهم است بدانید که یک بریس زانوی خوب می تواند شما را فعال تر نگه دارد.

 

5 روش که بریس زانو می تواند به شما کمک کند تا سالم تر بمانید:

اگر از آرتریت یا دیگر مشکلات ساختاری زانو رنج می برید، باید بدانید که پوشیدن یک زانو بند کاهنده فشار ممکن است به شما برای فعال ماندن کمک کند.

برخی از تمرینات گرم کردن قبل از انجام تمرینات کم اثر ممکن است برای جلوگیری از آسیب به زانو به بریس نیاز داشته باشند. یک حرکت ساده مانند ایستادن، بطوریکه شما برای گرم کردن قلب و عضلات پای خود از حرکت درجا زدن استفاده کنید، در صورت استفاده از یک زانوبند، می تواند بسیار ساده تر شود.

یکی از بهترین تمرینات برای مقابله با درد زانو، راه رفتن ساده است. دکتر شما قادر خواهد بود به شما در تصمیم گیری بهترین و مناسب ترین نوع بریس زانو برای بدن شما کمک کرده تا بتوانید پیاده روی یا سایر تمرینات کم اثر را انجام دهید.

بریس زانوی خوب برای حفظ عضلات و رباط های پای شما در شرایطی خوب حائز اهمیت است. با این حال اگر کفش مناسبی نداشته باشید، ممکن است سبب آسیب بیشتر شود. قبل از انجام فعالیت های بدنی علاوه بر بریس زانو، کفش مناسب نیز تهیه نمایید.

بریس زانو می تواند به بهبود وضعیت بدنی شما کمک کند. ممکن است در ابتدا واضح نباشد، اما درد زانو می تواند بر وضعیت بدنی شما تاثیر بگذارد بطوریکه ممکن است به کمر آسیب برساند. سر شما به طور ایده آل باید در وسط شانه های شما قرار گرفته، در حالی که شانه های شما بر میان شکم و لگن شما قرار گرفته باشد.

 

چهار نوع بریس زانو:

پیشگیری: این بریس های زانو به افراد کمک می کنند تا از آسیب دیدن در هنگام ورزش های تماسی مانند فوتبال کمک کنند.

کارکردی: این بریس های زانو توسط افرادی که از قبل آسیب دیده اند، استفاده می شوند.

توانبخشی: این دسته از بریس های زانو برای ایجاد محدودیت در حرکت افرادی است که دچار آسیب شده اند یا از جراحی بهبود می یابند.

کاهنده فشار: این بریس زانو کمک می کند تا درد و التهاب را در افراد مبتلا به آرتروز زانو کاهش دهد.

دکتر شما قادر خواهد بود به شما کمک کند تصمیم بگیرید که کدام دسته بریس زانو برای وضعیت و شرایط شما مناسب است.

 

چگونه بریس زانوی مناسب انتخاب نماییم

بدون شک بریس های زانو هنگام پرستاری از آسیب و یا پیشگیری از آسیب دیدگی مهم هستند، اما انتخاب بریس مناسب می تواند کار سختی باشد. با دانستن بیشتر در مورد چگونگی انتخاب بهترین بریس زانو برای نیازهای فردی خود با استفاده از راهنمای زانو بند می توانید این روند را لذت بخش تر کنید.

 

چه زمان از بریس زانو استفاده نماییم

به طور کلی اگر شما در حال حاضر دچار زانو درد هستید، یا می خواهید در طول ورزش های تماسی  که احتمال آسیب زانو زیاد باشد باید از بریس زانو استفاده کنید. بریس زانو همچنین می تواند برای اهداف توانبخشی استفاده شود، به عنوان مثال، پس از آسیب ACL. بریس حرکتی آهسته و محدود را فراهم می کند که به بیمار اجازه می دهد تا به تدریج سرعت حرکت خود را دوباره به دست آورند. بریس زانو همچنین برای بیماران مبتلا به آرتریت مفید است زیرا می تواند در كاهش درد و التهاب كمك كند. پزشک شما می تواند در صورت نیاز به شما در تصمیم گیری کمک کند.

 

source: aeroflowinc.com, mcdavidusa.com

 


مرکز ارتوپدی فنی تهران

بیشتر بخوانید
کلینیک حکیم 5 اردیبهشت, 1398 0 دیدگاه

دستگاه های پروتز مخصوص قطع عضو اندام فوقانی

دستگاه های پروتز مخصوص قطع عضو اندام فوقانی

 

دستگاه های پروتز مخصوص قطع عضو اندام فوقانی

 

اگر دست یا بازوی شما قطع شده باشد، باید در نهایت تصمیم بگیرید که آیا می خواهید از یک عضو مصنوعی (پروتز) استفاده کنید یا خیر. تصمیم شما می تواند شامل چهار گزینه باشد، زندگی بدون پروتز، استفاده از پروتز غیرفعال، استفاده از پروتز عملکردی و استفاده از ترکیبی از این موارد.

پروتزهای منفعل به طور کلی دستگاه هایی هستند که صرفا برای اهداف زیبایی استفاده می شوند. از سوی دیگر پروتزهای عملکردی، دستگاه هایی هستند که فرد دارای عضو قطع شده را برای انجام وظایف فعال می کنند. این دستگاه ها ممکن است اهداف زیبایی را نیز فراهم کنند، اما الزاما تمام پروتزهای عملکردی به بحث زیبایی پروتز توجه نمی کنند.

پروتزهای کارکردی با نیروی بدن و یا با نیروی الکتریکی فعال می شوند. دستگاه های بر پایه نیروی بدن با استفاده از کابل و سیستم مهار ساخته شده و فرد برای استفاده از آن نیاز به انجام حرکاتی دارد (برای مثال حرکت شانه ها یا بازوها) . این حرکات موجب کشیده شدن کابل  و باز و بسته شدن ترمینال دستگاه، یعنی کاری شبیه به سیستم ترمز دوچرخه می شود.

دستگاه های ترمینال مکانیکی بر پایه بدن به دو حالت داوطلبانه-باز شونده یا داوطلبانه-بسته شونده هستند. داوطلبانه-باز شونده به این معنی است که کاربران باید دستگاه ترمینال را با استفاده از اعمال نیرو از طریق سیستم کابل باز کند. سپس دستگاه ترمینال با استفاده از نوارهای لاستیکی خود به خود بسته می شود، که این موضوع قدرت چنگ زدن دستگاه را به اندازه مقاومت نوارهای لاستیکی محدود می کند. با یک دستگاه ترمینال داوطلبانه-بسته شونده نیرو باید به جای باز کردن جهت بسته شدن دستگاه اعمال شود و در این حالت قدرت چنگ زدن نه به قدرت باند لاستیکی، بلکه بر نیروی فردی که از آن استفاده می کند، وابسته است.

دستگاه های داوطلبانه-باز شونده که با استفاده از نوارهای لاستیکی بسته می شوند، فقط بازخورد بصری کنترل کاربر را فراهم می کنند، زیرا زمانی که شی ای در دست قرار گیرد، باندهای لاستیکی کار خود را انجام داده و به جسم چنگ می زنند، در این هنگام بدن از حلقه بازخورد خارج شده است.

در دستگاه های داوطلبانه-بسته شونده از آنجا که دستگاه ها با قدرت خود کاربر بسته می شوند، فرد بازخورد تنش زایی مانند زمان استفاده از ترمز دوچرخه احساس می کند. از آنجا که کاربران می توانند احساس کنند که نیرویی که وارد می کنند، موثر است؛ می توانند کنترل خود را به طور پیوسته با افزایش یا کاهش نیرو اعمال کنند.

دستگاه های ترمینال الکتریکی با نیروی باتری باز و بسته می شوند.

 

باید از پروتز با نیروی بدن یا پروتز الکترومکانیکی استفاده کنم؟

در هنگام انتخاب بین پروتز بر پایه نیروی بدن یا پروتز الکتریکی، شما باید با دقت مزایا و معایب هر یک از آنها را در نظر بگیرید.

 

مزایای معمول دستگاه های بر پایه نیروی بدن

  • هزینه اولیه پایین
  • سبک وزن تر
  • تعمیر آسان تر
  • ارائه بازخورد تنش بهتر به بدن

 

معایب معمول دستگاه های بر پایه نیروی بدن

  • ظاهر مکانیکی
  • برای بعضی از افراد استفاده از آن دشوار است زیرا به توانایی های فیزیکی کاربر بستگی دارد

 

مزایای معمول دستگاه های الکتریکی

  • نیازی به مهار یا کابل نیست و بنابراین می تواند ظاهری شبیه تر به یک بازوی واقعی داشته باشد
  • با قدرت باتری عمل می کند، بنابراین قدرت بدن و حرکات بدن برای عملکرد آنها چندان مهم نیستند
  • نیروی چنگ زدن قوی ای را فراهم می کند

 

معایب معمول دستگاه های الکتریکی

  • هزینه اولیه بالا
  • سنگین تر (هر چند باتری های بهبود یافته باعث کاهش وزن و افزایش ظرفیت و ولتاژ آنها شده اند.)
  • هزینه تعمیر بالا
  • وابستگی به عمر باتری

یک پیشرفت عمده در پروتز الکتریکی، استفاده از روش های مختلف کنترل برای عملکرد آنها است. پروتزهای الکتریکی برخلاف افکار بسیاری از افراد، شامل تمام مایوالکتریک کنترل شونده ها نمی شوند. می توان توضیح داد که مایوالکتریک به این معنی است که شما از سیگنال ماهیچه ای سطح پوست عضله ای که قصد استفاده از آن را برای کنترل سرعت و جهت پروتز را دارید، انتخاب کنید. اما همه سیستم های الکتریکی سیستم های مایوالکتریک نیستند. برخی از آنها از فشار، سوئیچ و مهار، یک دستگاه سروو موضعی یا یک سنسور فشار استفاده می کنند.

امروزه پروتزها اغلب از بیش از یک نوع سیستم کنترل برای هر بیمار استفاده می کنند. به عنوان مثال، ممکن است از مایوالکتریک ها برای کنترل دست و یک مبدل سروی موضعی برای کنترل آرنج استفاده شود، و اکنون کنترل کننده های مستقل هستند. بیمار می تواند به طور همزمان آنها را کنترل کند. در گذشته شما مجبور بودید یک کار در یک زمان یا کارها را به صورت متوالی انجام دهید. شما آرنج را خم می کردید، خم کردن آرنج را متوقف می کردید، به دست منتقل می شدید، دست را باز می کردید، دست را می بستید و سپس آرنج را صاف می نمودید. با مفهوم ورودی چندگانه، شما می توانید بیش از یک کار را در یک زمان انجام دهید و بنابراین حرکات همزمان را بسیار روان انجام دهید.

 

source: amputee-coalition.org

 

 


مرکز ارتوپدی فنی تهران

 

 

بیشتر بخوانید
کلینیک حکیم 3 اردیبهشت, 1398 0 دیدگاه

پروتز پا و مچ پا

پروتز پا و مچ پا

وجود یک پروتز پا از مچ برای هر پروتز اندام تحتانی مورد نیاز است. عملکرد پای پروتزی در واقع تقلید عملکرد طبیعی پا در حین حرکت است. پای پروتزی اینکار را با فراهم آوردن جذب شوک در هنگام ضربه به پاشنه پا، ثبات در حالت نیمه ایستاده و نگه داشتن اهرم انگشتان پای کامل در زمان بلند کردن پا انجام می دهد. این ویژگی ها به کاربر اجازه می دهد تا به راحتی و آرامی روی پای خود حرکت کند.

در حالت ایده آل پروتز پا سبک خواهد بود. با این حال با افزودن ویژگی های مطلوب تر به پا، وزن، پیچیدگی و هزینه افزایش می یابد.

پروتز پا همچنین باید به اندازه کافی با دوام و قوی باشد تا بتواند نیروهای اجباری را طی راه رفتن در هزاران دوره حفظ نماید. پا باید طوری طراحی شود که با خیال راحت پوشیده شود و از شکست فاجعه آمیز (ناگهانی) جلوگیری شود.

انواع مختلفی از پروتز های پا طراحی شده اند. هر سازنده دارای تعدادی از پروتزهای پا برای شرایط و کاربران مختلف است. ارتوپد فنی برای درک تفاوت انواع مختلف پروتز پا آموزش داده شده است و با بیمار و مراقبین آنها کار خواهد کرد تا به آنها کمک کند که تصمیم بگیرند کدام پا با سطح آمپوتاسیون، وزن، اندازه پا، سطح فعالیت و اشتغال و نیازهای تفریحی آنان مطابقت دارد. در ادامه تعدادی از انواع پروتزهای پا را بررسی می کنیم.

 

پروتز پا و مچ پا

 

مچ پای ثابت با پاشنه نرم (SACH) – زبانه غیر فعال

شرح

مچ پای ثابت با پاشنه نرم یا ساچ ساده ترین نوع پروتز پاست.

پای ساچ هیچ قسمت متحرک و لولایی ندارد. در پروتز پای ساچ غیرفعال، زبانه در داخل پا منعطف نمی شود.

برای انجام عملکردهای ضروری پا، مناطق لاستیکی زمینه ای فراهم می کنند که تحت فشار خم یا منعطف شده و تغییر شکل می دهند.

گوه پاشنه در ضربه به پاشنه پا فشرده می شود. اینکار وزن پاشنه بر روی زمین را کاهش می دهد چرا که وزن به پا منتقل می شود. همانطور که کاربر بر روی انگشتان پا خم می شود، انگشتان پا منعطف شده تا انتقال را راحت کند.

مزایا

  • پروتز پای ساچ می تواند سبک تر از تقریبا هر پای دیگر در همان اندازه باشد.
  • به اندازه منطقی ضد آب است.
  • کاملا بادوام است.
  • ارزان است.
  • پایدار است.
  • برای افراد با سطح فعالیت پایین و وزن کم ایده آل است.

معایب

  • زبانه سخت نمی تواند خم شود.
  • ارتفاع پاشنه ثابت است و نمی توان به راحتی سفارشی سازی کرد.
  • حداقل جذب شوک.
  • تقریبا هیچ گزینه ای برای تنظیم پا مطابق با نیازهای کاربران وجود ندارد.
  • پروتز فقط با یک پیج ثابت است که می تواند بدون هشدار شکسته شود.
  • کاربران فعال به سرعت از پروتز پای منفعل رد می شوند.

 

مچ پای ثابت با پاشنه نرم (SACH) زبانه متحرک

شرح

همان طور که گفته شده پروتز مچ پای ثابت با پاشنه نرم یا ساچ ساده ترین نمونه پروتز پاست. پروتز پای ساچ هیچ قسمت متحرکی نداشته و دارای یک زبانه ی داخلی است. در پروتز ساچ متحرک، زبانه منعطف یا متحرک به پنجه ی پا اجازه می دهد که تحت فشار منعطف شود. زمانی که فشار آزاد می شود، زبانه به حالت ابتدایی خود باز می گردد. انعطاف پذیری به عنوان یک جذب کننده شوک عمل کرده و به کاربران زمانی که وزنشان از طریق پا انتقال می یابد کمی فشار اضافه می دهد.

در این مدل پروتز نیز در زمان اعمال فشار و ایستادن روی پنجه ی پا فشار به پا انتقال میابد.

مزایا

  • پروتز پای ساچ می تواند سبک تر از تقریبا هر پای دیگر در همان اندازه باشد.
  • کاملا ضد آب است.
  • کاملا با دوام است.
  • ارزان است.
  • پایدار است.
  • به طور مطلوب مناسب برای فعالیت های کم و کاربران با وزن کم تا متوسط ​​است.
  • اصلاح جذب شوک نسبت به ساچ غیرفعال.

معایب

  • زبان قابل انعطاف نمی تواند سفارشی سازی شود.
  • ارتفاع پاشنه ثابت است و قابل تغییر نیست.
  • تقریبا هیچ گزینه ای برای تنظیم پا مناسب با نیازهای کاربران وجود ندارد.
  • پروتز فقط با یک پیج ثابت است که می تواند بدون هشدار شکسته شود.

 

پای چند محوره (Multiaxial foot)

شرح

پای چند محوره دارای مفاصل بندبند است که حرکات پا از پاشنه تا انگشتان پا را مثل ایستادن روی پاشنه یا پنجه و همچنین حرکتی از سمتی به سمت دیگر را میسر می نماید. علاوه بر این پا ممکن است حرکت های دیگر مانند توانایی پیچش یا چرخش در محور طولی ساق پا را فراهم نماید.

پای چند محوره می تواند حرکات پا را بسیار طبیعی تر از پروتز پای ساچ یا تک محوره تقلید نماید.

پای چند محوره در راه رفتن روی سطح ناهموار نیز برتری دارد. این نوع پا انرژی بیشتری را نسبت به SACH یا Single Axis feet باز می گردانند و احساس نرمی و سازگاری بیشتری در زیر پا ایجاد کرده و باعث افزایش ثبات و راحتی به خصوص در سطوح ناهموار می شوند.

مزایا

  • ارتفاع پاشنه معمولا می تواند تغییر کند.
  • افزایش ثبات و راحتی در سطوح غیر همسطح.
  • کاملا ضد آب است.
  • گزینه های بیشتر برای تنظیم پا برای یک کاربر خاص.
  • با دوام منطقی.
  • عملکرد بهبود یافته نسبت به پای ساچ و تک محوره.
  • مناسب برای سطوح فعالیت متوسط ​​تا بالا.

معایب

  • سنگینتر از پای ساچ یا تک محور.
  • گران تر از پروتز ساچ یا تک محوره.
  • منطقه تماس کم می توانند منجر به سایش و ایجاد سر و صدا شود.
  • با پوشیدن آزادتر می شود و کنترل کاربر را کاهش می دهند.
  • فاقد جذب شوک یا بازگشت انرژی قابل توجه.

 

source: nzals.co.nz


مرکز ارتوپدی فنی تهران

بیشتر بخوانید
کلینیک حکیم 27 فروردین, 1398 0 دیدگاه

مراحل آرتوز زانو و درمان

مراحل آرتوز زانو و درمان

آرتروز یا استئوآرتریت (OA) به پنج مرحله تقسیم می شود. مرحله 0 به زانوی طبیعی و سالم اشاره دارد. بالاترین مرحله یعنی مرحله 4، به آرتروز شدید اختصاص دارد. آرتروزی که در این حد پیشرفت کرده است احتمالا موجب درد شدید و ایجاد اختلال در حرکت مفاصل می شود.

 

مراحل آرتوز زانو و درمان

 

مرحله 0

مرحله 0 آرتروز به عنوان زانوی سالم و طبیعی طبقه بندی می شود. مفصل زانو هیچ علائمی از آرتروز نداشته و مفاصل بدون هیچ گونه اختلال یا درد عملکردی طبیعی دارند.

درمان ها

برای مرحله 0 آرتروز درمانی نیاز نیست.

 

 

مرحله 1

فرد مبتلا به آرتروز مرحله 1 رشد بسیار کم اسپور استخوانی را نشان می دهد. اسپورهای استخوانی، رشد استخوان اضافه هستند که اغلب در مناطقی که استخوان ها در مفاصل به هم می رسند، ایجاد می شوند.

افراد مبتلا به مرحله 1 آرتروز معمولا درد و ناراحتی را در نتیجه سایش بسیار جزئی اجزای مفصل تجربه می کنند.

درمان ها

بدون علائم بیرونی آرتروز برای درمان، بسیاری از پزشکان توصیه ای برای درمان آرتروز مرحله 1 نخواهند داشت.

با این حال اگر شما مستعد ابتلا به آرتروز هستید یا در معرض خطر بالاتری هستید، پزشک ممکن است به شما توصیه کند که مکمل ها مانند گلوکوزامین و کندروتین را مصرف کنید، یا برای کاهش علائم جزئی و کاهش پیشرفت آرتروز تمرینات ورزشی را شروع نمایید.

 

مرحله 2

مرحله 2 آرتروز زانو مرحله ی خفیف بیماری است. عکس اشعه X مفاصل زانو در این مرحله رشد بیشتر اسپورهای  استخوانی را نشان می دهد، اما غضروف معمولا هنوز در اندازه سالم است، به عنوان مثال فضای بین استخوان ها طبیعی است و استخوان ها به یکدیگر کشیده نمی شوند.

در این مرحله، مایع سینوویال نیز معمولا در سطح کافی برای حرکت طبیعی مفصل وجود دارد.

با این حال در این مرحله است که ممکن است افراد شروع به مشاهده علائم کنند مثل درد بعد از یک  پیاده روی یا دویدن طولانی، سفتی بیشتری در مفصل هنگام استفاده از آن برای چند ساعت و یا حساسیت به لمس هنگام زانو زدن یا خم شدن.

درمان ها

در مورد علائم احتمالی آرتروز با متخصص زانوی خود صحبت کنید. ممکن است پزشک شما در این مرحله اولیه قادر به تشخیص بیماری باشد. در صورت لزوم می توانید برنامه ای برای پیشگیری از پیشرفت بیماری ایجاد کنید.

چند درمان مختلف می تواند به کاهش درد و ناراحتی ناشی از این مرحله خفیف آرتروز کمک کنند. این درمانها عمدتا غیر دارویی است، به این معنی که نیازی به مصرف دارو برای تسکین علائم نیست.

اگر اضافه وزن دارید، کاهش وزن با رژیم غذایی و ورزش، علائم جزئی را کاهش می دهد و کیفیت زندگی شما را بهبود می بخشد. حتی افرادی که اضافه وزن ندارند، از ورزش بهره خواهند برد.

تمرینات هوازی و تمرینات کم اثر می تواند به تقویت عضلات اطراف مفصل کمک کند که ثبات را افزایش داده و احتمال آسیب های بیشتر مفصل را کاهش می دهد.

با اجتناب از زانو زدن، اسکات و یا پریدن از مفصل خود در برابر اعمال فشار محافظت کنید. بریس ها و باندها می تواند به تثبیت زانوی شما کمک کنند. کفی کفش نیز می تواند به تراز پا کمک کرده و مقداری از فشاری را که روی مفصل قرار می دهید را از بین ببرد.

بعضی از افراد ممکن است برای تسکین درد خفیف به داروهایی مسکن نیاز داشته باشند. این مسکن ها معمولا همراه با درمان های غیر دارویی مورد استفاده قرار می گیرند. برای مثال، اگر برای تسکین درد از NSAIDs یا استامینوفن استفاده می کنید، شما همچنان باید ورزش کنید، کاهش وزن داشته باشید و از زانو خود در برابر فشار غیر ضروری محافظت کنید.

درمان طولانی مدت با این داروها ممکن است باعث مشکلات دیگر شود. NSAIDs می تواند زخم معده، مشکلات قلبی عروقی، و آسیب کلیه و کبد را ایجاد کند. مصرف دوزهای بالای استامینوفن ممکن است باعث آسیب کبدی شود.

 

مرحله 3

مرحله 3 آرتروز به عنوان آرتروز “متوسط” طبقه بندی شده است. در این مرحله غضروف بین استخوان ها آسیب جدی دیده و فضای بین استخوان ها باریک شده است. افراد مبتلا به آرتروز مرحله 3 زانو ممکن است هنگام راه رفتن، دویدن، خم شدن یا زانو زدن درد مکرر داشته باشند.

آنها همچنین ممکن است سفتی مفصلی را پس از نشستن برای مدت زمان طولانی یا هنگام بیدار شدن در صبح تجربه کنند. ممکن است پس از دوره های طولانی حرکت تورم مفصلی نیز وجود داشته باشد.

درمان ها

اگر درمان های غیر دارویی تاثیری نداشته باشند یا درد را تسکین ندهند، پزشک ممکن است تزریق کورتیزون را توصیه کند. مشخص شده است که کورتیزون، استروئیدی که به طور طبیعی توسط بدن شما تولید می شود، درد ناشی از آرتروز را هنگام تزریق در نزدیکی مفصل تسکین می دهد.

اثرات کورتیزون در دو ماه از بین میرود. با این حال شما و پزشکتان باید با دقت تزریقات کورتیزون را تحت نظر داشته باشید. تحقیقات نشان می دهد که استفاده طولانی مدت از استروئید در واقع می تواند آسیب مفصلی را بدتر کند.

اگر NSAID های داروخانه ای یا استامینوفن دیگر موثر نباشند،مسکن های تجویزی می توانند به کاهش درد رایج مرحله 3 آرتروز کمک کنند. در دوره های کوتاه مدت، این داروها می توانند برای درمان درد متوسط ​​تا شدید استفاده شوند.

با این حال داروهای مخدر برای استفاده طولانی مدت توصیه نمی شوند، زیرا خطر ابتلا به افزایش تحمل پذیری و وابستگی احتمالی وجود دارد. عوارض جانبی این داروها شامل حالت تهوع، خواب آلودگی و خستگی است.

افرادی که به درمان های محافظه کارانه آرتروز یعنی فیزیوتراپی، کاهش وزن، مصرف NSAID ها و مسکن ها پاسخ نمی دهند، ممکن است کاندید خوبی برای انجام ویسکوساپلیمنت باشند.

ویسکوساپلیمنت تزریق داخل مفصلی اسید هیالورونیک هستند. یک درمان معمولی با ویسکوساپلیمنت نیاز به یک تا پنج تزریق اسید هیالورونیک دارد که به مدت یک هفته فاصله زمانی دارند.

نتایج تزریق ویسکوساپلیمنت فوری نیستند. در واقع ممکن است چندین هفته طول بکشد تا اثر کامل درمان احساس شود، اما رهایی از علائم معمولا چند ماه طول می کشد. همه به این تزریق ها پاسخ نمی دهند.

 

 

مرحله 4

مرحله 4 آرتروز “شدید” در نظر گرفته می شود. افرادی که مرحله 4 آرتروز زانو را تجربه می کنند درد و ناراحتی زیادی در هنگام راه رفتن یا حرکت مفصل متحمل می شوند.

این موضوع به این دلیل است که فضای مفصلی بین استخوان ها به طور قابل توجهی کاهش می یابد؛ غضروف تقریبا به طور کامل از بین رفته است، و مفصل سفت و احتمالا بی حرکت می شود. مایع سینوویال به طور چشمگیری کاهش می یابد و دیگر به کاهش اصطکاک در میان اجزای متحرک مفصل کمک نمی کند.

درمان ها

جراحی اصلاح استخوان یا استئوتومی گزینه ای برای افرادی است که دارای آرتروز شدید زانو هستند. در طی این جراحی، یک جراح استخوان را در بالا یا پایین زانوی برش می دهد تا آن را کوتاه یا بلند کرده یا هماهنگی استخوان را تغییر دهد.

این جراحی وزن بدن شما را از نقاط استخوانی که بیشترین اسپورها و آسیب های استخوانی رخ می دهد دور می کند. این جراحی اغلب در بیماران جوان انجام می شود.

جایگزینی کامل زانو و یا آرتروپلاستی برای اکثر بیماران مبتلا به آرتروز شدید زانو، گزینه آخر است. در طی این روش جراح مفصل آسیب دیده را حذف می کند و آن را با یک دستگاه پلاستیکی و فلزی جایگزین می کند.

عوارض جانبی این جراحی شامل عفونت در محل برش و لخته شدن خون می باشد. بازیابی از این روش زمانبر است و چند هفته یا چند ماه طول می کشد و نیاز به درمان فیزیکی و شغلی گسترده است.

ممکن است جایگزین زانوی آرتریتی شما پایان مشکلات آرتروز زانو شما نباشد. ممکن است به جراحی اضافی یا جایگزینی زانو دیگری در طول زندگی خود نیاز داشته باشید. اما با زانوهای جدیدتر، ممکن است زانو برای چندین دهه کارایی داشته باشد.

 

source: healthline.com

 


مرکز ارتوپدی فنی تهران

 

 

بیشتر بخوانید
کلینیک حکیم 25 فروردین, 1398 0 دیدگاه